ตอนที่ 6 ร่วมงานเลี้ยงจวนโหว

หลังจากผ่านไปได้สี่เดือนหานลี่หยางก็กลับมาเมืองหลวงซึ่งช้ากว่าที่หนิงฮวาคิดไปหนึ่งเดือน หากแต่ก็ไม่มีผลอะไรกับชีวิตนางอีกต่อไปแล้ว

เขาได้รับตำแหน่งโหว มีศักดิ์เป็นหานหนิงโหวพร้อมกับจวนหลังใหม่ที่ใหญ่โตโอ่อ่า ทั้งยังได้รับพระราชทานสมรสจริงดั่งเช่นในชาติก่อน หากแต่เขาเอ่ยปากปฏิเสธไป ซึ่งฮ่องเต้ก็ไม่ทรงว่ากล่าวอันใด

ส่วนหนิงฮวาไม่อยากใส่ใจเรื่องลี่หยางอีก นอกจากได้ยินเสียงเหล่าบรรดาคุณหนูพูดซุบซิบนินทากันเกี่ยวกับท่านโหวคนใหม่ จนดังมาเข้าหูนางเอง

ด้วยรูปร่างหน้าตาที่หล่อเหลาคมคายของหานหนิงโหว รวมทั้งความสามารถ สติปัญญาและฐานะยามนี้เขาจึงกลายเป็นเป้าหมายหลักของสตรีทั่วทั้งเมืองหลวง

แต่หนิงฮวารู้ดีว่าคนที่ลี่หยางหมายปองคือผู้ใด และนางก็ไม่คิดสนใจในตัวเขาอีกต่อไปแล้ว

“ฮวาเอ๋อวันนี้พ่อของเจ้าจะไปแสดงความยินดีกับหานหนิงโหวที่จวนหลังใหม่ ท่านจึงให้เจ้าและเยว่ซินไปด้วยกัน เจ้าไปเตรียมตัวเสียเถอะนะ” ฮูหยินใหญ่ลู่กล่าวกับบุตรสาว

“ท่านแม่เจ้าคะ ลูกไม่อยากไปเจ้าค่ะ” หนิงฮวาเอ่ยตามตรง เพราะนางไม่อยากไปข้องเกี่ยวกับลี่หยางอีก

“ทำไมเล่าหนิงฮวา เมื่อก่อนเจ้าชื่นชมพี่ลี่หยางของเจ้ามากไม่ใช่รึ?”

“เมื่อก่อนข้ายังเด็กไม่รู้จักคิดอะไรให้ถ้วนถี่ หากแต่ยามนี้ข้าเติบโตขึ้น ไม่คิดมองอะไรผิวเผินหรือเพียงความเพ้อฝันของตนเองฝ่ายเดียวอีกแล้วล่ะเจ้าค่ะท่านแม่”

“เป็นเช่นนั้นจริงงั้นรึ” ฮูหยินใหญ่ถามอย่างแปลกประหลาดใจ เพราะก่อนหน้านี้ใครๆต่างรู้ดีว่าคุณหนูรองสกุลลู่ชื่นชมแม่ทัพหานมากเพียงใด

“จริงเจ้าค่ะ” หนิงฮวาตอบด้วยน้ำเสียงสงบราบเรียบ

“เอาเถอะ ถึงอย่างนั้นเจ้าก็ต้องไป เพราะเป็นคำสั่งของท่านพ่อ ไปเถอะนะลูก อย่าทำให้ท่านพ่อต้องหงุดหงิดเพราะถูกขัดใจเลย”

“ก็ได้เจ้าค่ะท่านแม่” หนิงฮวาปฏิเสธไม่ลงเมื่อเห็นสีหน้าท่านแม่ของนางที่แสดงออกถึงความกังวลกลัวว่านางจะโดนท่านพ่อดุ

หากแต่ความจริงแล้วนางเข้าใจว่าท่านพ่อคงไม่อยากพาเยว่ซินไปเพียงผู้เดียวให้ดูน่าเกลียดเสียมากกว่า เพราะข่าวลือถึงความสนิทสนมระหว่างเยว่ซินและท่านโหวหนุ่มก่อนหน้านี้มีมาเข้าหูไม่น้อยเลย

ส่วนนางชื่อเสียงเสียหายมานานแล้ว ให้นางไปช่วยกลบข่าวคาวๆให้บุตรีสุดที่รักก็ย่อมต้องดีกว่าแน่นอน อย่างน้อยก็เป็นนางคนเดียวที่จะถูกโจมตีไม่ใช่บุตรสาวแสนดีของท่านพ่อ

แต่คอยดูเถอะนางจะไม่ทำตัวเป็นสุนัขกระดิกหางยามเจอหานลี่หยางให้ทุกคนครหาอีกต่อไป อย่างน้อยก็เพื่อตัวนางเองนี่แหละ

เมื่อมาถึงจวนหานหนิงโหว ท่านโหวคนใหม่ก็ออกมาต้อนรับแขกเหรื่อเป็นอย่างดี โดยเฉพาะยามได้พบหน้าเยว่ซินพี่สาวของนาง เขานี่หน้าตาชื่นบานพูดจายิ้มแย้มทักทายอย่างออกนอกหน้าเลยทีเดียว

หากแต่ยามหันมาเจอหน้าหนิงฮวา ลี่หยางกลับเปลี่ยนสีหน้าท่าทางเป็นเฉยชาทันที

“คารวะท่านโหวเจ้าค่ะ” หนิงฮวาทำการคารวะอย่างนอบน้อมตามมารยาท

“ตามสบาย” ท่านโหวตอบรับเพียงสั้นๆตามมารยาทเช่นกัน ก่อนจะเดินนำพ่อของนางและเยว่ซินเข้าไปในจวน

‘ช่างเป็นบุรุษสองมาตรฐานโดยแท้ แต่เอาเถอะนางคร้านจะสนใจ เพราะในสายตาเขานางมันน่ารังเกียจจนไม่อยากจะมองหน้ากันด้วยซ้ำมานานแล้ว’

หนิงฮวาได้แต่คิดพลางทอดถอนใจ เบื่อหน่ายที่ต้องมาปั้นหน้าอยู่ในงานเลี้ยงจอมปลอมแห่งนี้

ครั้นงานเริ่มไปได้ราวครึ่งชั่วยาม หนิงฮวาทนรู้สึกอึดอัดใจไม่ไหวสุดท้ายจึงขอตัวท่านพ่อของนางออกมาเดินเล่นข้างนอกโดยมีเย่าหลิงบ่าวคนสนิทติดตามมาด้วย

“เย่าหลิงเจ้าอยู่ที่นี่แหละไม่ต้องตามข้ามาหรอก ข้าอยากอยู่ลำพังสักครู่”

หนิงฮวาหันไปบอกเย่าหลิงซึ่งนางได้แต่พยักหน้ารับแต่สีหน้าท่าทางอดห่วงกังวลถึงคุณหนูของตัวเองไม่ได้ แต่สุดท้ายทำได้เพียงมองตามหนิงฮวาไปจนสุดสายตาเท่านั้น