ตอนที่ 7 เรื่องน่าเบื่อหน่าย

หนิงฮวาเดินออกมามองไปรอบสวนของจวนหานหนิงโหวซึ่งนับว่าตกแต่งได้สวยงามไม่น้อยเลยทีเดียว โดยเฉพาะศาลาริมสระบัวเบื้องหน้า ดูสงบร่มเย็นน่านั่งเล่นพักผ่อนหย่อนใจยิ่งนัก

นางจึงไม่เสียเวลาคิด ออกเดินไปยังศาลาริมน้ำทันทีและนั่งพักอยู่ที่นั่นพร้อมจ้องมองดอกบัวในสระและปลาเล็กปลาน้อยอย่างสบายอารมณ์

หากแต่นางนั่งพักผ่อนอยู่ท่ามกลางความสงบสุขได้ไม่นาน ก็มีเสียงผู้ที่นางเบื่อหน่ายเต็มทีดังแว่วมาแต่ไกล

“ฮวาเอ๋อ ฮวาเอ๋อเจ้าอยู่ที่ใดกัน” เป็นเสียงเยว่ซินนั่นเองที่เดินร้องเรียกนางใกล้เข้ามา

“อ้อ..อยู่นี่นี่เอง ฮวาเอ๋อ เหตุใดเจ้าจึงหลบมานั่งอยู่ที่นี่เพียงลำพังเล่า เดี๋ยวผู้อื่นก็หาว่าเจ้ามาคอยตามผู้ใดหรอก” เยว่ซินกล่าวกับน้องสาวต่างมารดาด้วยน้ำเสียงติดจะแดกดันเล็กน้อย

“ท่านกล่าวเช่นนี้ย่อมแสดงว่า ท่านโหวของท่านไม่อยู่ในงานเลี้ยงเช่นนั้นสิ” หนิงฮวากล่าวอย่างรู้ทัน

คาดเดาได้ว่าเยว่ซินเพียงหาข้ออ้างออกมาตามหานาง หากแต่ความจริงแล้วกลับมาตามหาท่านโหวต่างหากเล่า แถมยังถือโอกาสมาแขวะกัดนางเสียด้วยเลย

“เจ้านี่พูดอะไรกัน ท่านโหวใช่ของข้าซะที่ไหน” เยว่ซินแสร้งกระมิดกระเมี้ยนตอบ หากแต่สีหน้าแววตาซ่อนความพึงพอใจเอาไว้ไม่มิด

“เฮ้อ..เอาเป็นว่าท่านโหวของท่านไม่ได้อยู่ที่นี่ และข้า..ไม่ได้คิดจะไปตามหาเขาจบหรือไม่”

“เชิญท่านไปตามหาคนของท่านต่อเถอะ ให้ข้าอยู่ที่นี่สงบๆอีกสักครู่จะขอบคุณมาก” หนิงฮวากล่าวน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย

“เจ้าพูดอะไรเช่นนั้นกัน ข้าเพียงออกมาตามเจ้าด้วยความเป็นห่วงกังวล หาได้มาตามหาตัวท่านโหวไม่”

“แต่หากเจ้ายังไม่อยากกลับเข้าไปก็ตามใจเถอะ เช่นนั้นแล้วข้าขอตัวก่อนล่ะ” เยว่ซินกล่าวจบก็เดินจากไปไม่รีรออีก

หากแต่แทนที่จะมุ่งตรงเข้าไปในงาน นางกลับเดินไปทางอื่นเสียนี่ ทำให้หนิงฮวาอดส่ายศีรษะให้กับความเสแสร้งของพี่สาวไม่ได้

ก่อนจะหันไปสนใจดอกบัวและหมู่ปลาน้อยใหญ่ในสระน้ำแทน โดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีใครผู้หนึ่งกำลังจ้องมองนางอยู่ไม่ไกลนัก รวมทั้งยังได้ยินบทสนทนาระหว่างสองพี่น้องมาโดยตลอด

‘ผ่านไปกว่าสามปีแล้วที่เขาไปประจำอยู่ที่ชายแดนจึงไม่ได้เจอเยว่ซินและหนิงฮวาสองพี่น้องเลย เยว่ซินนั้นยังคงดูอ่อนหวานงดงามดั่งเช่นแต่ก่อน’

‘หากแต่หนิงฮวากลับดูแตกต่างจากเดิมไม่น้อย นางเติบโตขึ้น ดูเป็นผู้ใหญ่ ดูนิ่งขึ้นและดูเหมือนว่าน้ำเสียงและการพูดจายามเอ่ยถึงเขาก็แตกต่างจากเดิมยิ่งนัก’

‘เมื่อก่อนนางคอยตามตอแยเขาไม่ได้หยุด มายุ่งวุ่นวายและทำตัวน่ารำคาญจนเขาระอา แต่ฟังจากเมื่อครู่แล้วนางคงคิดได้แล้วกระมัง เติบโตขึ้นแล้วสินะ’

ลี่หยางคิดพลางเผลอมองดูนางเช่นนั้นโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งหนิงฮวาลุกขึ้นและเดินกลับเข้าไปในงาน เขาจึงหันหลังกลับไปบ้าง

“พี่ลี่หยาง ท่านอยู่นี่เองหรือเจ้าคะ” เยว่ซินที่เดินหาลี่หยางไปทั่วเอ่ยขึ้น

“อืม..พอดีข้าดื่มสุราจนรู้สึกมึนหัวนิดหน่อยจึงออกมาเดินเล่นสูดอากาศให้อาการดีขึ้นน่ะ” ลี่หยางตอบกลับไป

“ตายจริงแล้วท่านเป็นอันใดมากหรือเปล่าเจ้าคะ ให้ข้าช่วยพยุงหรือไม่เจ้าคะ” เยว่ซินบอกกล่าวด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงพร้อมทำท่าจะเข้าไปประคองเขา

หากแต่ลี่หยางเบี่ยงตัวหลบอย่างสุภาพ เพราะมันดูไม่เหมาะสมเนื่องจากพวกเขาต่างก็ไม่ใช่เด็กหญิงเด็กชายเช่นแต่ก่อนแล้ว

“ข้าไม่เป็นไร เจ้าไม่ต้องห่วงหรอกเยว่ซินรีบกลับเข้าไปในงานก่อนเถิดเดี๋ยวท่านพ่อเจ้าจะเป็นห่วง” ลี่หยางกล่าว

“เช่นนั้นก็เข้าไปพร้อมกันเถอะเจ้าค่ะ” เยว่ซินบอกพร้อมแผนการในใจ