ตัดไฟตั้งแต่ต้นลม

“เจ้า…หมายความว่าอย่างไร มิใช่ว่าเจ้าพึ่งไปอ้อนวอนขอท่านพ่อเจ้าออกไปเที่ยวเล่นท่องยุทธภพงั้นหรือ” ฝ่ามือนุ่มนวลนี้จับบ่าบอบบางของนางให้หันมาเผชิญหน้า

“จริงๆแล้ว…ข้าก็ตั้งใจเช่นนั้น แต่ว่า ข้ามาคิดดูแล้ว…ข้าอยู่ช่วยงานท่านพ่อ กับพี่ใหญ่น่าจะดีกว่า” ตอนนี้นางยังหาคำพูดใดมาเอ่ยกับมารดาไม่ได้ว่านางได้หวนคืนมา นางมิอาจกระทำสิ่งใดโดยไม่มีหลักฐานยืนยันได้ แต่นางก็จะรอเวลาไม่ได้เช่นกัน

“ช่วยงาน!!” ไม่ใช่แค่เสียงมารดาที่ตกใจ แต่พี่สาวนางที่พึ่งเดินเข้ามาก็ตกใจเช่นกัน

“ซินซินน้อยของพี่ เจ้านี่หรือจะช่วยงาน” นางรีบเดินไปกุมมือพี่สาวที่อ่อนหวานและใสซื่อด้วยความดีใจ

“พี่หญิง ข้า…” จะพูดได้หรือไม่ว่าคิดถึง พูดได้หรือไม่ว่าต่อจากนี้อย่าเชื่อลมปากใคร

“เหตุใดจึงกอดข้าแน่นนัก” แม้จะเอ่ยถามเช่นนี้แต่ไป๋จิ่งเจาก็อดจะลูบหัวน้องสาวด้วยความเอ็นดูไม่ได้

“ข้านึกน้อยใจในโชคชะตาเจ้าค่ะ เดิมทีข้ายังคิดว่าเมื่อพี่สาวปักปิ่นก็คงต้องห่างเหินข้า แต่มิคิดเลยว่าท่านมีความลับกับน้องสาวอย่างข้าตั้งแต่ยังไม่ออกเรือน” เมื่อคิดจะเปลี่ยนชะตาคนทั้งจวน นางก็ต้องเริ่มเสียตั้งแต่สืบหาความสัมพันธุ์ของพี่สาวและหยางจื่อซวนเสียก่อน

“มะ ไม่ ข้าไม่มี!!” ท่าทางตกใจเช่นนี้ทำใจนางวูบโหวง ปากเล็กๆเบะออกเพียงนิด

“เมื่อวานหว่านหรงบอกข้าว่าเห็นท่านเดินออกมาจากภัตตาคารจิ่วฟู่ ด้านหลังมี…รองแม่ทัพจื่อซวนตามติดมิห่าง พี่หญิง!! ท่านมีความลับกับข้าจริงๆ“ เรื่องนี้นางจำได้ในชาติเดิม ว่าสหายคนสนิทมาเล่าให้ฟังจริงๆ นางแค่จำไม่ได้ว่ามันช่วงเวลาใด จึงลองเอ่ยมาในตอนนี้ จะได้นับวันและเวลาถูกว่า…ทุกอย่างมันเริ่มไปถึงขั้นไหนกันแล้ว!!

”ข้า!! ข้า…เอ่อ ท่านแม่…“ ไป๋จิ่งเจาทอดเสียงอ่อนมารดามิได้มีท่าทีดุด่าแต่อย่างใด มีเพียงใบหน้าแปลกใจเท่านั้น

”หากเขาตามติดเจาเอ๋อร์ของแม่ แล้ว…เหตุใดจึง ส่งแม่สื่อมาทาบทามซินเอ๋อร์เล่า“ ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย ถึงตอนนี้นางจึงต้องใส่ไฟเพิ่มไปเสียหน่อย

”นั่นเป็นเรื่องมิควร มิใช่หรือเจ้าคะ พี่หญิง…จริงๆแล้วข้ามีคนในใจอยู่แล้ว เพียงแต่ว่าข้ายังไม่ถึงวัยปักปิ่นดี ก็มิควรเอ่ยวาจาใด แต่เรื่องแบบนี้…รองแม่ทัพผู้นั้นจะทำให้เราพี่น้องผิดใจกันเปล่าๆ“ นางดึงมือพี่สาวที่หัวอ่อนมากุมเอาไว้

”แม้สกุลไป๋ของเราจะเป็นเพียงพ่อค้า แต่ก็เป็นพ่อค้าที่ร่ำรวยที่สุดในเป่ยจิ่งนะเจ้าคะ หยางจื่อซวนผู้นั้น…เหมาะสมกับพี่หญิงของข้าแล้วหรือ ในเมื่อ…เมืองหลวงแห่งนี้มีบุรุษสูงศักดิ์มากมายที่พร้อมจะยกสินสอดมาวางเต็มลานจวนไป๋ของเรา“ เมื่อไม่รู้ความสัมพันธุ์ก็ต้องหว่านทางไปก่อน ทำให้พี่สาวเข้าใจว่าทุกคนคิดว่า นางกับจื่อซวนมีความรักลึกซึ้งกันไปแล้ว

เพราะหากพี่สาวปฏิเสธ นั่นหมายความว่า ทั้งคู่วางแผนจะเข้าหารัชทายาท มิได้มีใจให้กัน แต่ถ้าหากพี่สาวไม่ปฏิเสธนั่นหมายความว่าจื่อซวนใช้ความรักหลอกใช้พี่สาวของนาง

”จิ่งเจา เจ้ามีใจรักสหายของพี่ใหญ่เจ้าจริงๆหรือ“ แก้มนวลที่แดงกล่ำบ่งบอกความรู้สึกลึกซึ้งได้เป็นอย่างดี

”ข้าเพียงแต่ประทับใจ ที่เขา…เคยปกป้องข้าเจ้าค่ะ แต่ว่า…ก็ยังไม่ถึงขั้นต้องวางใจบนฝ่ามือเขาจริงๆ“ ไป๋รั่วซีขบกัดริมฝีปากอย่างใช้ความคิด

”ท่านแม่ มิใช่ว่าท่านต้องไปจัดการแม่สื่อที่มารอหรือเจ้าค่ะ เอาไว้เรื่องนี้ข้าจะคุยกับพี่หญิงเอง ขอแค่ท่านแม่ปฏิเสธไปก่อนก็พอ!!“ นางต้องการเวลาได้พูดคุยล้างสมองพี่สาวเสียหน่อย

”นั่นสิ!! ไม่ชัดเจนเช่นนี้ควรปฏิเสธเสีย จวนไป๋ของข้า เป็นที่ให้เขาเดินเข้าอกเลือกชมสินค้าได้ตามอำเภอใจงั้นหรือ!!“ ท่าทางหงุดหงิดของมารดาที่ดูท่าจะขุ่นใจหยางจื่อซวนผู้นั้นพอดู ทำนางรีบโบกไม้โบกมือห้ามพัลวัล

”ไม่ได้ๆ ท่านแม่ ต่อให้ท่านมีโทสะก็เอ่ยตามใจนึก ไม่ได้นะเจ้าคะ หากคนภายนอกรู้เข้าว่าจื่อซวนผู้นั้นรักพี่เสียดายน้องจะเอาไปนินทากันสนุกปาก ท่านลดโทสะลงนิด เอาแค่ว่า…จวนไป๋แห่งนี้ยังไม่พร้อมรับไมตรีจากบ้านใด เพราะต้องรอให้ข้าพ้นวันปักปิ่นไปเสียก่อน!!“