หวนคืน

ทั้งนายและลูกน้องทำตัวไม่ถูก ร่างที่เปียกโชกทั้งยังมีเลือดไกลอาบศรีษะและมุมปากค่อยๆลุกขึ้นยืน

”แล้วเจ้าเล่า โง่เขลาต่างจากพี่ชายและพี่สาวของข้าตรงไหน!!“ นางจ้องมองใบหน้าของหยางจื่อซวนด้วยแววตาแห่งความชิงชังที่สุดในชีวิต

”อยากรู้หรือว่าข้าหัวเราะอะไร ข้า…ก็กำลังหัวเราะให้ความโงเง่าของเจ้าที่คิดว่าตนเองฉลาดปราดเปลื่องกว่าผู้ใด แต่จริงๆแล้วกลับโง่งมอย่างที่สุดต่างหาก!!“ นางดึงมีดเล่มเล็กที่เหน็บเอวตัวเองอยู่ออกมา

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร!!” เขามองนางอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ว่าเด็กสาวที่เคยสดใสกลับใจเด็ดพอที่จะหยัดยืนต่อหน้าเขา มือเล็กนั้นจับมีดเอาไว้อย่างมั่นคง

“เจ้าคิดว่าการที่เจ้าวางแผนกับองค์ชายเจ็ดเพื่อล้มล้างองค์รัชทายาทนั้นความดีความชอบจะตกอยู่ที่เจ้างั้นหรือ เช่นนั้นวันนี้ข้าจะบอกอะไรให้เจ้าตาสว่างเสียหน่อย” เท้าเปล่าเปลือยก้าวเดินเข้าไปหาบุรุษที่นางเกลียดชังเข้ากระดูกช้าๆ

“เด็กในท้องน้องสาวเจ้าเป็นลูกองค์ชายเจ็ด เด็กในท้องพี่สาวเจ้าก็เป็นลูกองค์ชายเจ็ด และที่สำคัญ น้องชายต่างบิดาที่เจ้าคิดว่าแม่เจ้าท้องกับสามีใหม่นั้นก็ลูกองค์ชายเจ็ด แม้แต่สตรีที่เจ้าส่งไปปั่นหัวพี่ชายข้า นางก็…เป็นสตรีข้างเตียงขององค์ชายเจ็ด!!“ นางมองแววตาตื่นตระหนกด้วยความสะใจ!!

“จื่อซวน…เจ้ามันก็แค่สุนัขรับใช้ที่ถูกองค์ชายเจ็ดปั่นหัว ส่วนคนที่เจ้าพึ่งลงมือฆ่าเขาด้วยน้ำมือเจ้าเองนั้น…” นางชี้ไปที่พี่ชายที่เป็นคนดีจนลืมระแวงสหายคนสนิท และวันนี้จึงต้องมาตายเพราะถูกหักหลัง

“เขาหน่ะ ส่งชื่อเจ้า ขอให้ฝ่าบาทพระราชทานเลื่อนยศให้เจ้าเป็นแม่ทัพน้อยคุมกำลังหนึ่งแสนนาย!!”

“ไม่จริง!!” นางไม่ต่อความยาว แต่จ้องหน้าเขานิ่งๆ และเอ่ยทีละคำ

“เรือนป่าไผ่ที่เป็นที่พำนักของพี่สาว น้องสาว และมารดาเจ้าหน่ะ มิสงสัยหรือว่าเหตุใด…จึงมีแต่ของราคาแพง แม้ต้องอุ้มท้องอย่างโดดเดียวและถูกชาวบ้านประนามก็ยิ้มรับ เพราะ…แค่เจ้าเป็นหมารับใช้องค์ชายเจ็ดต่อไป พวกนางก็จะสบายเพราะได้ของบรรณาการอย่างไรเล่า มิใช่รับใช้แค่องค์ชาย แต่เจ้ารับใช้พวกนางด้วย!!” ในหัวจื่อซวนนึกย้อมคืนกลับไปวันเวลาก่อนหน้านี้ ไม่ว่าเขาจะเค้นถามอย่างไรก็มิมีผู้ใดปริปากบอก ว่าใครคือพ่อของหลานๆ

ซ้ำบางครายามเขาส่งคนไปสืบก็ล้มเหลว แต่ไม่ว่าจะเป็นมารดาหรือพี่น้องของเขาล้วนมีของราคาแพงทั้งเครื่องแต่งกาย เครื่องประดับ พวกนางยังพูดกรอกหูเขาว่า วันข้างหน้าหากช่วยองค์ชายเจ็ดได้ เข้าจะมีอำนาจล้นฟ้า สีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อของเขาทำนางยิ้มเยาะ

“คิดได้แล้วหรือ แต่ก็คงสายเกินไปสินะ จื่อซวน…เจ้าหน่ะ…จงอยู่กับความรู้สึกผิดไปจนวิญญาณดับสูบเสียเถอะ!!”

ฉึบ

“ฮึก!!” มีดเล็กเล็กแทงลงตำแหน่งหัวในของนางพอดิบ พอดี แม้เจ็บปวดเจียนขาดใจแต่ปากนางยังคงยิ้ม แววตาเด็ดขาดมองไปยังหน้าประตูจวน เสียงทหารม้านับหมื่นวิ่งมาจนแผ่นดินสะเทือน

“จับตัวรองแม่ทัพหยาง ข้อหากระทำการเกินหน้าที่ ปรักปรำสกุลไป๋ว่าเป็นกบฏ ลากตัวไปลงโทษที่ลานเทียนฟ้า!!”

แค่นี้จริงๆคือสิ่งที่นางต้องการ แค่…รัชทายาทปีศาจกลับมาเรียกร้องความยุติธรรมให้ตระกูลไป๋ของนางก็พอ!!

“รั่วซี มองข้า!! ข้าสั่ง…ให้เจ้ามองข้า!!” เสียงดุดันไม่ทำให้นางกลัวเช่นวันวาน แต่น้ำตาของเขาต่างหากที่ทำให้นางเจ็บปวด

“องค์ชายเจ็ดวางแผนทั้งหมด ช่วย…ล้างมลทินให้สกุลไป๋ด้วย ท่านพี่ของข้า… ซื่อสัตย์กับท่านจนวันตาย เขาแค่โง่เขลาเพราะสตรี!! อึก!!”

สายตาคมดุกวาดมองทั่วจวนอวี๋ ศพหลายสิบชีวิตนอนเกลื่อนกลาดไม่มีผู้ใดหลับตาเลยสักคน ยกเว้นสตรีในอ้อมกอดของเขา นางหลับตาอย่างคนคลายกังวล

“เหตุใดเจ้าจึงไม่รอข้า!! เหตุใดจึง…มิรอฟังข้าพูดความในใจกับเจ้าก่อน!!” วิญญาณที่ออกจากร่างยืนมองร่างกายใหญ่โตที่ยังกอดนางจมอก น่าเสียดายจริงๆ เสียดายที่นางนั้น…รู้ว่ารักเขาก็สายไปแล้ว

พรึบ

“ฮึก!!”

“ซินซิน เจ้าเหม่ออะไร ข้าถามว่าจวนรองแม่ทัพหยางส่งแม่สื่อมา เจ้าจะรับไมตรีหรือไม่!!” เสียงหวานของมารดาทำนางรีบหันไปมอง ก่อนที่จะพุ่งตรงเข้าไปกอดเต็มรัก

“ท่านแม่!! ข้ามิได้ฝันไปงั้นหรือ มิได้…ฝันหรือเจ้าคะ” นางยกมือมารดามาตบลงบนแก้มนวล แม้มารดาจะขืนแรงไว้ แต่ยังพอรู้สึกเจ็บอยู่บ้าง

“เอ๊ะ ลูกคนนี้หนิ เจ้าฝันร้ายหรือซินซินของแม่” นางถูกมารดาดึงเข้าไปกอดปลอบ

“ใช่!! ท่านแม่ ข้า… ข้าฝันร้ายแน่ๆ” ไป๋รั่วซีรู้แล้วว่าตอนนี้นางได้ย้อนเวลากลับมา ย้อนกลับมาตอนที่หยางจื่อซวนส่งคนมาทาบทามสู่ขอนาง!!

“ท่านแม่ข้ามีคนในใจแล้วเจ้าค่ะ ไม่รับไมตรีจากชายอื่น!!”