تسجيل الدخولمشاركة
คนเขลา
تاريخ النشر:
2026-08-14 14:43:45ฮูหยินใหญ่ของสกุลไป๋เห็นด้วยกับบุตรสาวคนเล็ก ก่อนจะสูดลมหายใจและทำใจให้สงบ
“ได้ เช่นนั้นแม่จะตอบกลับอย่างนุ่มนวล” ท่าทางสง่าผ่าเผยที่มารดาเดินออกไป ทำนางอดจะนึกถึงตอนที่ท่านวิ่งมารับดาบแทนบิดาไม่ได้ ทั้งชีวิตมารดานางรักมั่นต่อบุรุษอันเป็นที่รักเพียงผู้เดียวนางจะต้องทำให้ทั้งคู่มีชีวิตรักที่ยืนยาวให้ได้!! “พี่หญิงข้าว่า เรื่องนี้…เราควรจะพูดคุยกันฉันพี่น้องนะเจ้าคะ” นางมองมารดาที่เดินออกไปจนลับตาแล้วหันมาหาพี่สาวที่มีสีหน้ากลุ้มอกกลุ้มใจเหลือแสน “พูดคุยงั้นหรือ เอ่อ…จะพูดคุยอย่างไรหล่ะ” นางบีบมือพี่สาวเบาๆให้คลายกังวล ก่อนหันไปบอกสาวใช้ให้ออกไปเตรียมชาสงบใจมา2ถ้วย และเมื่อทุกคนออกไปแล้ว นางรีบจูงมือพี่สาวมาที่โต๊ะวาดรูปของนาง จัดการฝนหมึกและยกปลายภู่กันขึ้นมา ”บุรุษที่ดีควรมีข้อแม้กับเราหรือไม่เจ้าคะ“ นางเขียนไปด้วย ถามพี่สาวไปด้วย ”เอ่อ…ก็ต้องมีเป็นบางเรื่องมิใช่หรือ?“ ดวงตากลมโตกรอกไปมา แบบนี้คงโดนความรักกินสมองไปแล้วกระมัง ”ไม่ควรเจ้าค่ะ การมีข้อแม้คือหนทางไปสู่การหลอกลวงเจ้าค่ะ“ นางทำท่าทางขึงขังจนพี่สาวเริ่มสนใจมากขึ้น ”เช่นไร!!“ ”ก็…“ นางขยับตัวเข้าใกล้พี่สาวผู้อ่อนต่อโลก ก่อนจะกระซิบเสียงเบา ”การมีข้อแม้โดยอ้างว่า…หากทำเช่นนั้น จะได้รับอย่างนั้น หากทำเช่นนี้…จะได้รับอย่างนี้ คนเราหากรักกันจะมอบทุกสิ่งที่คนรักอยากได้โดยไม่ต้องทำบางสิ่งแลกมันมาเจ้าค่ะ“ ไป๋จิ่งเจาเหมือนเด็กที่พึ่งรู้ว่าโลกใบนี้มีอีกด้าน นางยกนิ้วมือขึ้นมากัด ”พี่หญิงตั้งแต่เล็กจนโต ท่านคิดดูสิเจ้าคะ หากข้าจะมอบความรักให้ท่าน ข้ามิเคยร้องขอให้ท่านทำสิ่งใดมาแลกมันนะเจ้าคะ ท่านพ่อหรือท่านแม่ หรือแม้แต่พี่ใหญ่เองก็เช่นกัน“ นางวาดผังบางอย่างขึ้นมา ก่อนจะวางพู่กันลงและยกกระดาษแผ่นนั้นโบกลมให้หมึกแห้ง ”ทุกคนรักเราโดยมิมีข้อแม้เจ้าค่ะ พี่หญิงไม่ต้องทำสิ่งใดมาแลกก็ได้รับความรักจากพวกเราไปเต็มๆ“ ดวงตาดำขลับของไป๋จิ่งเจามองน้องสาวอย่างแสนรัก ”ท่านเป็นบุตรสาวที่ท่านพ่อท่านแม่เลี้ยงมาอย่างสง่าผ่าเผย จำเป็นต้องทำทุกอย่างให้บุรุษคนนึงที่ซ่อนสตรีไว้มากมาย เพื่อแลกกับความรักหรือเจ้าคะ“ นางวางแผ่นกระดาษที่หมึกแห้งแล้วลงตรงหน้า ”ตอนนี้พี่ใหญ่น่าจะกำลังมีความสุข และสตรีผู้นั้นคือคนที่หยางจื่อซวนแนะนำให้พี่ใหญ่เจ้าค่ะ ชื่อ…เม่ยหลิน“ นิ้วเล็กชี้ลงในช่องวงกลมที่นางวาดเอาไว้ ”วันนี้เขาส่งแม่สื่อมาทาบทาม ข้าให้แต่งเจ้าจวนหยาง ทั้งที่ข้าเป็นน้องสาวของท่านและพิธีปักปิ่นจะเริ่มในอีก30วันข้างหน้า“ ใบหน้าที่ก่อเหี่ยวของคนเป็นพี่ทำนางแอบกำมือแน่น รู้แน่ชัดแล้วว่าพี่สาวมีใจถลำลึกไปไม่น้อย ”พี่หญิงอาจรับได้เพราะเขาบอกว่า…ท่านต้องแต่งงานกับรัชทายาทให้ได้ เพื่อวันข้างหน้าจะได้สนับสนุนเขาให้มีตำแหน่งสูงส่ง ถึงวันนั้นเขาจะ…กระทำการบางอย่างเพื่อให้รัชทายาทถูกปลด และเขาจะรอรับท่านกลับคืนสู่อ้อมอก“ เมื่อรู้แล้วว่าพี่สาวมีใจถลำลึก นางไม่ใช้ไม้อ่อนมานั่งอธิบายอีกต่อไป ”เจ้ารู้!!“ ไปผ่จิ่งเจาเอามือทาบอก ท่าทางเช่นนั้นทำนางยิ่งกว่าปวดใจ รั่วซีหลับตาลงอย่างอดกลั้น ”พี่หญิง!! ท่านเชื่อเขางั้นหรือเจ้าคะ รัชทายาทต่อให้เป็นปีศาจแล้วเราสามารถพิพากษาชีวิตคนอื่นได้งั้นหรือ!!“ นางกลัวพี่สาวจะกู่ไม่กลับ กลัวที่สุด!! เพราะชาติก่อนการหลีกหนีจากพี่สาวนาง เพียงเพราะไม่อยากลงโทษตามกฏ เพราะเห็นแก่สัมพันธุ์อันยาวนานจากสกุลไป๋ รัชทายาทห่าวหรานขอออกรบที่ชายแดนเหนือเอง!! และเขาก็กลับมาไม่ทันช่วยสกุลไป๋!! “ซินซินแต่ว่า…รัชทายาทผู้นั้นฆ่าคนเป็นผักปลา ทั้งยังโมโหร้าย สมควรสนับสนุนเขางั้นหรือ!!” นางมองพี่สาวอย่างผิดหวัง ก่อนจะชี้นิ้วไปที่ชื่อเม่ยหลิน “จื่นซวน มีสัมพันธุ์ลับๆกับเม่ยหลิน เหมือนจะมีบุตรด้วยกันอยู่หมู่บ้านใกล้ๆนี่เอง และวันนี้เขาส่งคนมาทาบทามข้าทั้งที่สัญญากับท่านว่าจะรักมั่น เขาคือคนดีที่ควรปกป้องงั้นหรือเจ้าคะ” ไป๋จิ่งเจามองกระดาษชื่อเม่ยหลินนิ่งก่อนจะมองหน้านาง “ที่พี่จื่อซวนทำเช่นนั้น…ส่งแม่สื่อมาเช่นนั้นเพราะว่าอยากปกป้องเจ้า อยากพาเจ้ามาไว้ข้างกายพี่ เขา…แค่รักพี่มาก ไม่อยากให้พี่เป็นทุกข์เพราะห่วงเจ้าที่เป็นน้องสาวเพียงคนเดียวของพี่เท่านั้นเอง!!” “เหอะ!! คนเขลา!! ท่านรักเขาจนไม่หลงเหลือความรักให้ข้าแม่แต่น้อย ท่านบอกว่าสิ่งที่เขาทำให้มันดี แต่ท่านไม่ถามความเห็นข้าสักนิดว่าอยากเป็นเมียเขาหรือไม่ พี่หญิงท่านไม่รักข้าแล้วจริงๆด้วย!!“
أحدث فصل
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน ENDเปลี่ยนชะตาคนทั้งจวน
สายลมยามเย็นพัดผ่านระเบียงไม้คดเคี้ยวของจวนสกุลไป๋ นำพาเอากลิ่นหอมอบอวลของดอกเหมยและโคมไฟสีชาดที่ส่องสว่างไสวไปทั่วทั้งบริเวณ บรรยากาศภายในเรือนหลักยามนี้เต็มไปด้วยความอบอุ่นครึกครื้นอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ภาพของผู้คนมากบารมีที่นั่งล้อมวงหัวเราะต่อกระซิบกันอย่างไม่ถือองค์ เป็นภาพที่หากผู้ใดมาเห็นเข้าคงยากจะเชื่อสายตาสกุลไป๋... ตระกูลแม่ทัพผู้จงรักภักดี ซึ่งครั้งหนึ่งเคยตกเป็น 'เป้านิ่งทางการเมือง' ถูกศัตรูในราชสำนักหมายหัว คอยจ้องจับผิดและใส่ร้ายป้ายสีจนเกือบต้องล่มสลายและนองเลือดด้วยแผนชั่วของคนถ่อย ทว่าในวันนี้ มรสุมมืดมิดเหล่านั้นได้สลายหายไปจนสิ้น เหลือไว้เพียงความสุขและความอบอุ่นของครอบครัวที่ได้อยู่ร่วมกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาณ โต๊ะเสวยกลางเรือน ไป๋เหวินหลง หรือเปี้ยนจิ้งอ๋องผู้เกรียงไกร บัดนี้ไม่ได้อยู่ในชุดเกราะเปรอะคราบเลือดดังเช่นในอดีต หากแต่อยู่ในชุดอาภรณ์หรูหราสีน้ำเงินเข้มขลิบทอง ในอ้อมแขนกว้างของแม่ทัพผู้เคยฆ่าคนนับแสน บัดนี้กำลังตระกองกอด 'หนิงเหนียง' พระธิดาตัวน้อยไว้อย่างทะนุถนอมสุดหัวใจ ดาริกาดวงน้อยผิวขาวผ่องในห่อผ้าไหมกำลังนอนตาแป๋ว ส่งเสียงอ้อแอ้ทักทายทุก
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน องค์หญิงน้อยแห่งเปี้ยนจิ้ง
ยามนั้น ณ หุบเขาชายแดนเปี้ยนจิ้ง...เสียงกระบี่พยัคฆ์รามตวัดผ่านอากาศดังกึกก้องดุจเสียงฟ้าผ่า! ปราณกระบี่สีทมิฬอันมหาศาลของไป๋เหวินหลงกวาดตัดผ่านแม่ทัพใหญ่ฝ่ายศัตรูจนขาดสะบั้นเป็นสองท่อน! ศพของทหารอนารยชนนับพันนอนเรียงรายเต็มท้องทุ่ง เสียงโห่ร้องชัยชนะของกองทัพพยัคฆ์ทมิฬดังกึกก้องไปถึงชั้นฟ้า ไป๋เหวินหลงในชุดเกราะเปรอะคราบเลือดและฝุ่นควัน ยืนถอนหายใจยาวท่ามกลางกองศพข้าศึกที่แตกพ่ายหนีตายไปหมดสิ้นทันใดนั้น! ม้าเร็วจากเมืองหลวงก็ควบทะยานเข้ามาหยุดลงเบื้องหน้าทหารองครักษ์ "รายงานท่านอ๋อง! พระชายาจ้าวซินเจ็บท้องคลอดแล้วพ่ะย่ะค่ะ! ยามนี้กำลังจะให้กำเนิดบุตร ณ จวนสกุลไป๋!" คำรายงานนั้นดุจสายฟ้าที่ฟาดลงกลางหัวใจของไป๋เหวินหลง! นัยน์ตาคู่คมขยายกว้างด้วยความตกใจและห่วงใยสุดแสน!"นำม้าศึกที่เร็วที่สุดมาให้ข้า!" ไป๋เหวินหลงกระชากเสียงสั่งการ โดยไม่สนใจความอ่อนล้าจากการรบติดต่อกันเจ็ดวันเจ็ดคืน ไม่แม้แต่จะปลดชุดเกราะเปียกเลือดออก!เขาทะยานขึ้นบนหลังม้าพยัคฆ์โลดลำพอง ควบข้ามผ่านเส้นทางขุนเขาและพายุฝนด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่ชีวิตหนึ่งจะทำได้! ควบม้าทะยานข้ามผ่านสามเมืองโดยไม่ยอมหยุดพัก แม้ขาของ
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน พายุโหม
สายลมหนาวพัดกระพือหอบเอาไอแล้งและเกล็ดหิมะแรกแห่งฤดูหนาวตกปลิวโปรยปรายทั่วทุ่งหญ้าชายแดนแคว้นเปี้ยนจิ้ง ทว่าบรรยากาศเบื้องหน้าเมืองกลับไม่อาจสงบเยือกเย็นได้ตามฤดูกาล เมื่อข้าศึกพันธมิตรอนารยชนนอกด่านฉวยโอกาสร่วมมือกับเศษซากกบฏพรรคมารที่หลบหนี รวบรวมไพร่พลระลอกใหญ่กว่าห้าหมื่นนายเข้าปิดล้อมและซุ่มโจมตีแคว้นเปี้ยนจิ้งอย่างไม่ทันตั้งตัว!ยามนั้น องค์หญิงห้าจ้าวซิน กำลังตั้งครรภ์แก่ใกล้คลอด ท้องของนางนูนป่องอย่างเห็นได้ชัด แม้นางจะยืนหยัดด้วยจิตวิญญาณอันเข้มแข็ง ปรารถนาจะอยู่เคียงข้างสามีเพื่อช่วยวางกลยุทธ์ต้านศึก ทว่า ไป๋เหวินหลง กลับไม่อาจยินยอมให้ดวงใจและลูกน้อยในครรภ์ต้องเผชิญความเสี่ยงในสมรภูมิที่เต็มไปด้วยคมหอกคมดาบและความยืดเยื้อของไฟสงคราม“จ้าวเอ๋อร์ชายแดนยามนี้ไฟสงครามลุกโชน ศัตรูมุ่งหวังจะใช้เจ้าเป็นจุดอ่อนเพื่อบีบบังคับข้า" ไป๋เหวินหลงกุมมือเรียวเล็กของภรรยาไว้แน่น นัยน์ตาคู่คมฉายแววรักใคร่ ห่วงใย และเด็ดเดี่ยวอย่างลึกซึ้ง "กลับไปรอข้าที่จวนสกุลไป๋ในเมืองหลวงเถิด ที่นั่นมีท่านพ่อและท่านแม่คอยดูแล เจ้าและลูกจะปลอดภัยที่สุด ข้าสัญญา เมื่อสยบกองทัพอนารยชนกลุ่มนี้เสร็จสิ้น ข้าจ
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน จนกว่าผมจะเปลี่ยนเป็นสีขาว
"โคมไฟดวงนั้นงดงามยิ่งนัก งานจักสานละเอียดละออจริงๆ" เหวินหลงเห็นสายตาของนาง มีหรือที่อดีตแม่ทัพผู้ไม่เคยยอมแพ้ใครจะยอมปล่อยไป เขากระชับมือจ้าวซินไว้แน่นก่อนจะเดินก้าวออกไปเบื้องหน้า "แม่ค้า ข้าขอทายปริศนา!" ปริศนาข้อแรกและข้อสองถูกนำออกมา เหวินหลงซึ่งแม้จะเป็นแม่ทัพสายวรยุทธ์ แต่เขาก็ได้รับการศึกษาอย่างเข้มงวด สามารถตอบคำถามได้อย่างรวดเร็วและถูกต้อง ท่ามกลางเสียงปรบมือและเสียงเชียร์ของชาวเมือง! จนกระทั่งถึงปริศนาข้อสุดท้าย แม่ค้าคลี่แผ่นกระดาษออกแล้วอ่านเสียงดัง "ปริศนาข้อสุดท้าย!!“”สิ่งใดไร้รูปไร้รอย ทว่าผูกพันสองชีวิตไว้ตราบวันตาย แม้ผ่านศึกสงครามมรสุมนับร้อย ก็มิอาจสลายไป"คนในที่นี้ต่างครุ่นคิด บางคนว่า 'ดวงวิญญาณ' บางคนว่า 'โชคชะตา'ทว่าเหวินหลงกลับไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เขาหันกลับมามองจ้าวซินที่ยืนอยู่ข้างกาย นัยน์ตาของเขาสะท้อนภาพของนางอย่างลึกซึ้ง"คำตอบคือ…'ความรักแท้ที่มอบให้แก่กัน'" เหวินหลงตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและมั่นคงแม่ค้าคลี่ยิ้มกว้าง "ถูกต้องแล้วคุณชาย! โคมไฟหงส์พยัคฆ์ดวงนี้เป็นของท่านแล้ว!" ชาวเมืองต่างปรบมือและส่งเสียงยินดียินร้าย เหวินหลงรับโคมไฟงดงามดวงนั้นม
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน งานโคมแรกของแคว้นเปี้ยนจิ้ง
ยามโพล้เพล้ของค่ำคืนเทศกาลโคมไฟแรกแห่งแคว้นเปี้ยนจิ้ง... ท้องฟ้าเหนือชายแดนเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม ประดับประดาด้วยดวงดาวทอแสงวาววับ ทว่าสิ่งที่งดงามยิ่งกว่าท้องนภา คือแสงสว่างจากโคมไฟนับพันดวงที่ถูกจุดขึ้นทั่วทุกตรอกซอกซอยของเมืองเปี้ยนจิ้งเมืองชายแดนที่เคยเงียบเหงาและทุรกันดาร ยามนี้กลับคึกคักไปด้วยเสียงหัวเราะ ดนตรีขลุ่ยพริ้วหวาน และกลิ่นหอมของขนมหวานอบอวลไปทั่วสายลมหนาว ราษฎรต่างพากันแต่งกายด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่ ออกมาร่วมเฉลิมฉลองความสงบสุขที่พวกเขาไม่เคยสัมผัสมานานนับสิบปีณ จวนเปี้ยนจิ้งอ๋อง...เงาร่างในกระจกเงาสมบูรณ์แบบด้วยชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนปักลายหงส์สีเงิน องค์หญิงห้าจ้าวซิน กำลังเอียงคอจัดปิ่นหยกสลักรูปดอกเหมยบนเรือนผมอย่างตั้งใจ ทว่ายังไม่ทันที่นางจะสวมปิ่นเสร็จ แขนยาวอันอบอุ่นและแข็งแกร่งของใครบางคนก็โอบกอดนางจากด้านหลังเบาๆกลิ่นหอมสะอาดผสมกลิ่นกฤษณาอันคุ้นเคยทำให้จ้าวซินแย้มยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว นางเอนหลังซบลงกับอกกว้างของสามีผ่านกระจกเงา"ท่านพี่ ท่านหลบพวกองครักษ์มาอีกแล้วหรือ?" จ้าวซินเอ่ยถามพลางหัวเราะเบาๆไป๋เหวินหลง ในชุดคุณชายตระกูลสูงศักดิ์สีครามเข้มไร้ซึ่งเกราะเหล็ก
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน เจริญรุ่งเรือง
ไป๋เหวินหลงในชุดขุนนางชั้นอ๋องสีน้ำเงินเข้มขอบทองคำ และจ้าวซินในชุดตราตำแหน่งมหาเทวี ก้าวออกมารับพระราชโองการพร้อมกัน "ขอบพระทัยฝ่าบาท ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนานพ่ะย่ะค่ะ!"ภายหลังจากเสร็จสิ้นพิธีในวังหลวง ไป๋เหวินหลงและจ้าวซินเลือกที่จะไม่รั้งรออยู่ในเมืองหลวงอันเต็มไปด้วยเล่ห์กลเพทุบาย พวกเขาละทิ้งความยุ่งเหยิงของศูนย์กลางอำนาจ นำกองกำลังทหารบางส่วนและข้ารับใช้ที่ซื่อสัตย์ ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่แคว้นเปี้ยนจิ้งในทันทีเมื่อมองเห็นกำแพงเมืองเปี้ยนจิ้งตั้งผงาดอยู่เบื้องหน้า ภาพที่ปรากฏกลับเป็นเมืองชายแดนขนาดเล็กที่ค่อนข้างซบเซา ประชาชนส่วนใหญ่มีชีวิตอยู่อย่างยากลำบาก กำแพงเมืองชำรุดทรุดโทรมจากสงครามระลอกเก่า และลักลอบถูกกลุ่มโจรกับกองทัพเล็กๆ นอกด่านเข้าก่อกวนอยู่เสมอ"เหวินหลง ที่นี่อาจดูห่างไกลและทุรกันดาร แต่กลับเต็มไปด้วยชีวิตชีวาที่ปราศจากหน้ากากเข้าหากัน" จ้าวซินเอ่ยขึ้นเบาๆ ขณะควบขับม้าอยู่ข้างกายสามี สายตาคมกริบของนางมองไปรอบๆ ด้วยความมุ่งมั่นไป๋เหวินหลงหันมามองใบหน้าเนียนใสของภรรยา มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวเล็กไว้แน่น "อยู่ที่ไหนไม่สำคัญ ขอเพียงมีเจ้าอยู่ข้างกาย ข้าก็พร้
قد تعجبك أيضًا
ท่านอ๋องกับพระชายาพาลูกหนีภัยธรรมชาติ
หลันซานอวี่147.5K وجهات النظرทาสสาวพราวพิลาส
พิณเคล้าสายฝน129.3K وجهات النظرเกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ
กากบาทเย่75.4K وجهات النظرคุณหนูบอบบางเยี่ยงข้าจะสังหารผู้ใดได้
ไห่ถาง29.0K وجهات النظرทะลุมิติป่วนองค์รัชทายาท
ทรายแมว178 وجهات النظرรอวันดอกวสันต์เบ่งบาน
ม่านอวี้63 وجهات النظرเกิดใหม่ในร่างหญิงร้าย
ดอกไม้หนาม6.1K وجهات النظرเกิดใหม่ครานี้ ข้าขอหนีให้พ้นจากองค์ชายสิบสาม
มีสมองแค่ 2 นาที72 وجهات النظر
