ตอนที่2ข้ากำลังจะเข้าร่างไง

ตอนแรกชิงเฟยคิดว่าตัวเองคงเป็นลม แต่เมื่อค่อยๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ภาพตรงหน้ากลับไม่ใช่ห้องเช่าเล็กๆ ที่คุ้นเคย

ชิงเฟยกะพริบตาปริบๆ เบื้องหน้าคือเรือนไม้โบราณ

ชิงเฟยยืนอยู่กลางทางเดินอย่างงุนงง จากนั้นก็ก้มมองตัวเองแล้วเงยหน้าขึ้น ยกมือขึ้นมาโบกไปมา มือขาวซีดแถมยังดูเปล่งประกายแปลกๆ เล็กน้อย

“นี่เราอยู่ที่ไหน เดี๋ยวนะ”

คนที่วิ่งผ่านตัวชิงเฟยไปเมื่อครู่ก็พุ่งทะลุร่างออกไปอย่างน่าตกใจ ชิงเฟยรีบหันกลับไป

หญิงรับใช้คนนั้นยังคงวิ่งต่อไปอย่างหน้าตาตื่น ราวกับไม่รู้เลยว่าเมื่อครู่ตนเองเพิ่งวิ่งทะลุร่างของใครบางคนมา

ชิงเฟยมองตามหลังอยู่ครู่หนึ่ง ยืนอึ้งอยู่กลางทางเดิน ทุกอย่างราวกับในซีรีส์จีนเถอะ

“หา นี่มันอะไรกัน อ่าาาทะลุมิติแล้วววว แต่เหตุใดทะลุมิติมาแล้วถึงยังไม่เข้าร่างใครสักคนกันเล่าหรือว่าต้องหาร่าง”

 ตะโกนแม้จะไม่มีใครได้ยินก็ตาม

ชิงเฟยรู้จักพล็อตแบบนี้ดี ตายแล้วทะลุมิติ นี่คือพล็อตนิยายยอดฮิตอย่างไม่ต้องสงสัย

“ฮ่าาาาๆๆ” ชิงเฟยหัวเราะออกมาด้วยความดีใจ

ตายแล้วได้เริ่มชีวิตใหม่ แถมดูจากสถานการณ์แล้ว ร่างที่กำลังจะเข้าไปอยู่ต้องเป็นคุณหนูจากตระกูลร่ำรวยเสียด้วยดูจากเสียงร้องไห้นั่นสิ หากชิงเฟยฟื้นขึ้นมาพวกเขาต้องดีใจแน่ๆ เลย หึๆ ฮ่าๆ ข้าก็จะได้เสพสุขสินะ เกิดใหม่อีกทีเป็นคุณหนูร่ำรวยและสวยมาก หึๆๆๆ ฮ่าาาาาๆๆๆๆๆ

ชิงเฟยยืดตัวตรงทันที ชีวิตใหม่ เสื้อผ้าสวยๆ บ้านหลังใหญ่ สาวใช้คอยปรนนิบัติ ลั้นลาาาาา

ชิงเฟยเกือบจะยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะอย่างผู้ชนะ แต่ยังไม่ทันจะดีใจได้นาน ก็ได้ยินเสียงร้องไห้จากด้านในดังขึ้น ผู้คนวิ่งกันวุ่นวายไปทั่ว

“เร็วเข้า”

“คุณหนู คุณหนูเจ้าคะ”

“คุณหนูฮื่อออออ”

“ฮูหยินจะเป็นลมแล้ว” 

ชิงเฟยชะงัก รอยยิ้มค่อยๆ หายไป

เดี๋ยวนะ สิ้นใจเรอะ

ชิงเฟยหันไปมองทางต้นเสียง

“คุณหนู ไม่น่าเลย”

“นายท่าน นายท่านทำอย่างไรดี”

ชิงเฟยยืนเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรีบวิ่งตามกลุ่มคนเหล่านั้นไปทันที วิ่งฝ่าทะลุกลุ่มคนวุ่นวาย

“เดี๋ยวก่อนสิ ร่างข้า ร่างข้าๆ คุณหนูคงไม่ได้ตายแล้วใช่ไหม ต้องรีบแล้ววว”

เริ่มใจคอไม่ดีแล้วเหะ ตามหลักของนิยาย ชิงเฟยควรลืมตาขึ้นมาในร่างใหม่เลยสิ จากนั้นทุกคนก็ร้องว่าคุณหนูฟื้นแล้ว นี่อะไรกันลืมตาขึ้นมาแล้วต้องวิ่งหาร่างตัวเองรึ นิยายบ้าอะไรเนี้ยยย สวัสดิการไม่มีเลยรึไงโว้ยยย นี่มันทะลุมิติแบบไหนกัน

ชิงเฟยวิ่งผ่านทางเดิน เลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวา เลี้ยวขวา เลี้ยวซ้าย ขึ้น ขึ้น ลง ลง ซ้าย ขวา ซ้าย ขวา B A ก่อนจะเริ่มกังวลขึ้นมาจริงๆ

คุณหนูผู้นั้นเป็นอะไรกันนะ เป็นลมหรือ ป่วยหนักรึป่าว ถูกรังแกจนตกน้ำ หรือถูกวางยาจนใกล้ตายกันแน่ หากชิงเฟยหาไม่เจอแล้วร่างตายก่อนจะทำอย่างไรเล่าต้องนั่งแก้ตัวสินะ

พอข้าตื่นขึ้นมาหากทำตัวแปลกเพียงนิดคนได้สงสัยว่าคุณหนูผีเข้าสิงแน่นอน (ก็ใช่แหละ) 

แบบนั้นก็ต้องเสียเวลาแถอีกสิ

“ไม่ได้ๆๆ ต้องรีบหา”

ชิงเฟยเร่งฝีเท้า ขณะกำลังวิ่งผ่านทางเดินสายตากลับสะดุดเข้ากับชายผู้หนึ่งที่เพิ่งเดินผ่านประตูจวนเข้ามา ชิงเฟยชะงักกึก อ้าปากค้าง

ชายผู้นั้นสวมชุดมือปราบสีเข้ม รูปร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้าง ท่วงท่าสงบนิ่ง แม้กำลังเดินผ่านกลุ่มคนที่วิ่งวุ่นอยู่ทั่วจวน แต่กลับมีท่าทีน่าเกรงขามเปล่งประกายสะดุดตาออร่าจัดเต็มประหนึ่งมีละอองดาวและดอกไม้บานเป็นพื้นหลังด้วย

ใบหน้าคมคายสมส่วนในแบบฉบับหนุ่มหล่อตัวพ่อ จมูกปากงดงามเข้ารูปกับใบหน้าหล่อเหลาแบบ คิ้วคม จมูกโด่ง ริมฝีปากได้รูป ดวงตาลึกสงบจนดูเย็นชาเล็กน้อย แค่ดวงตาก็มีเสน่ห์เหลือล้นจนยากจะละสายตา

ชิงเฟยก็เบิกตากว้าง อ้าปากค้างน้ำลายแทบหก 

“โอ้โห หล่อเวอร์วังอลังการงานพระเจ้าสร้าง”

ชิงเฟยจ้องใบหน้าของชายหนุ่มอย่างไม่ละสายตา ใบหน้าที่เหมือนพระเอกในนิยายที่หลุดออกมาจากหน้าปกอย่างไรอย่างนั้น 

ไม่สิ มือปราบหรือ ชายหนุ่มรูปงามที่มีใบหน้าเย็นชา แถมยังเป็นมือปราบอีก…แย่แล้ว

นี่มันพระเอกชัดๆ เลย

แต่ในวินาทีต่อมา คนหล่อคนนั้นกลับหันหน้ามาทางชิงเฟยพอดี…สายตาของทั้งสองสบกัน ชิงเฟยนิ่งไป ชายหนุ่มเองก็ชะงักก่อนจะหันหน้ากลับไป

อึ้งเลย ชิงเฟยกะพริบตา ปาดน้ำลายที่ไหลออกจากปาก เดี๋ยวนะเมื่อครู่นี้...ไม่หรอกมั้ง

รีบสะบัดศีรษะ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสนใจพระเอก

หากนี่เป็นนิยายจริง พระเอกคงเข้ามาหาคุณหนูที่กำลังจะตาย และถ้าชิงเฟยยังหาเจ้าของร่างไม่พบก่อน...จะต้องกลายเป็นศพฟื้นได้ในสายตาของพระเอกหรือไม่ก็ถูกเก็บศพก่อน ไม่เอาหรอกนะ

“ข้าจะกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนก็ไม่ได้ด้วย”

ชิงเฟยหันหลังแล้ววิ่งทะลุผ่านกำแพงออกไปทันที ชิงเฟยหยุดอยู่กลางห้องอีกด้าน ก่อนหันกลับไปมองกำแพง 

“ลืมไปเลย เป็นผีก็ทะลุกำแพงได้สิ เสียเวลาอ้อมตั้งนาน”

ชิงเฟยวิ่งทะลุเข้าห้องใหญ่ด้านในสุดก่อนสายตาจะหยุดลงที่แท่นนอนด้านหน้า 

“เย้...เจอแล้ววววว” ชิงเฟยเดินเข้าไปช้าๆ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้

หญิงสาวบนแท่นนอนหลับตาสนิท ใบหน้าซีดขาว แต่ยังดูงดงามอย่างน่าประหลาด ราวกับเพียงกำลังหลัสนิท

สวยเหมือนกันแฮะ”

สภาพยังดีอยู่เลยสงสัยจะถูกวางยาไม่ก็ป่วยตายทั่วไป 

นี่ต้องเป็นร่างที่ข้าต้องเข้ามาอยู่แน่ บ้าน่า คนอะไรจะดวงดีปานนี้ ได้เป็นคนสวยที่หน้าตางดงามปานนี้ ยังอยู่ในตระกูลใหญ่ที่ต้องรวยแน่ๆ แล้วยังพบกับพระเอกสุดหล่อเข้าแล้วด้วย 

“ขอโทษนะคุณหนู แต่ในเมื่อข้าทะลุมิติมาแล้ว เจ้าก็คงไม่ต้องใช้ร่างนี้แล้วกระมัง มีความแค้นมีความปรารถนาอะไรก็เข้าฝันข้าได้เลยข้าจะชำระให้อย่างดีเลย จะได้ไม่เสียของ ท่านตายข้าสานต่อ คุณหนูผู้ร่ำรวยกับพระเอกแสนหล่อฮ่าาาาา อโหสิให้ข้าด้วย” ชิงเฟยพูดพลางยกมือไหว้

ชิงเฟยก็เดินอ้อมไปด้านข้างของแท่นก่อนยื่นมือออกไปจับขอบแท่น ยันตัวเองปีนขึ้นแท่นนอน

ทันใดนั้นประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกชิงเฟยหันกลับไปรอยยิ้มก็หายไปจากใบหน้า

ชายหนุ่มรูปงามในชุดมือปราบยืนอยู่ตรงหน้าประตูมือข้างหนึ่งวางอยู่บนด้ามกระบี่ก่อนชักออกมาอย่างรวดเร็วดุดันไม่เกรงใจใคร และดวงตาคู่นั้นกำลังจ้องตรงมาที่ชิงเฟย

ชิงเฟยอ้าปากค้างเบิกตากว้าง ดวงตาของเขากลับเบิกกว้างไม่ต่างกัน ทั้งสองจ้องหน้ากัน

“แย่แล้ว”

“ต้าหยง ปิดประตู”

ต้าหยงสะดุ้งสุดตัว

“ขอรับ”

ชิงเฟยมองอย่างตื่นตกใจ เขาเห็นข้าได้อย่างไร ส่วนหมอนั่นที่หน้าตาทะเล้นๆ ชื่อต้าหยงที่ยืนอยู่ด้านหลังมองเจ้านายของตน ก่อนมองไปยังแท่นที่ว่างเปล่า เขาไม่เห็นใครไม่เห็นชิงเฟย อย่างที่มู่หานจวินมองเห็น อย่าบอกนะว่านี่คือลิขิตสวรรค์แบบฝ่ามิติลิขิตสวรรค์อะไรเทือกนั้น

“ใต้เท้า เกิดอะไรขึ้นขอรับ”

“เจ้าคือใคร” ปลายกระบี่ยังคงชี้มาทางชิงเฟย 

“ขะ ขะ ข้า…ข้าคุณหนูไง ข้าก็กำลังจะเข้าร่างไง” 

ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้อง

ต้าหยงกะพริบตาปริบๆ มองเจ้านายของตนที่กำลังชักกระบี่ชี้ไปยังความว่างเปล่า ก่อนค่อยๆ หันไปมองแท่นที่มีร่างของคุณหนูจ้าวนอนอยู่