ตอนที่9เครื่องเซ่น

พูดจบก็ไม่ทันได้มีสัญญาณเตือนใดๆ ชิงเฟยที่รอจังหวะอยู่แล้วก็ตั้งท่าเตรียมพร้อม แล้วพุ่งตัวสุดแรงเกิดทะลุผ่านกำแพงลอยหายเข้าไปในห้องข้างๆ ทันที

วูบ

ไร้ซึ่งแรงกระตุก ไร้ซึ่งการดึงรั้ง เชือกสีทองยืดขยายตามออกไปโดยไม่กระชากนางกลับหลังอีกต่อไป!

"สำเร็จแล้วววววว ข้าไปได้แล้ว"

เสียงตะโกนอย่างดีอกดีใจของชิงเฟยดังแว่วสะท้อนมาจากอีกฝั่งของกำแพง ก่อนที่หัวของนางจะโผล่ทะลุกำแพงออกมาครึ่งหนึ่งเพื่อเอ่ยกับเขาอย่างกระตือรือร้น

"เอาแบบนี้ ท่านไปสืบห้องคุณหนูต่อเลยนะ ไว้เจอกันที่กรม"

มู่หานจวินถอนหายใจออกมาเบาๆ อีกครั้ง พลางมองวิญญาณสาวที่มุดหัวกลับเข้าไปสอดแนมห้องอื่นอย่างร่าเริง เขาปรับสีหน้ากลับมาขรึมตามเดิม ก่อนจะเอ่ยฝากไว้เสียงเรียบ

"ข้าจะรอที่หน้าจวนตระกูลจ้าว... เจ้าเสร็จธุระเมื่อไหร่ก็ออกมาพบข้าอย่าทำอะไรพิเรนทร์ข้าเตือนเพราะไม่ไว้ใจเจ้า"

“อิสระฮ่าาาาาในที่สุดข้าก็เป็นอิสระแล้ววววว”

ชิงเฟยในร่างวิญญาณก็สนุกกับการมุดผ่านกำแพง เข้าห้องโน้นออกห้องนี้ราวกับผีเด็กได้ของเล่นใหม่

“เป็นผีนี่มันดีจริงๆ ไม่ต้องเดินลอยได้แล้วยังไม่มีคนเห็น”

ลอยสำรวจไปทั่ว ตั้งแต่เรือนสาวใช้ เรือนบ่าวชาย ห้องเก็บของ ยันเรือนครัว ทว่ากลับไม่พบสิ่งใดที่น่าสงสัยเลยแม้แต่น้อย ทุกคนในจวนต่างก็ทำงานตามปกติ บางคนก็นั่ง จับกลุ่มนินทาเรื่องคุณหนูใหญ่ด้วยความสงสาร บ้างก็หวาดผวาเรื่องคดีความ

“ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติเลยสักนิด... หรือข้าจะประเมินความสามารถในการสืบคดีของตัวเองสูงไปหว่า” 

ชิงเฟยบ่นกับตัวเองในใจ พลางถอนหายใจยาว

ทว่า ในขณะที่กำลังลอยทะลุกำแพงผ่านเรือนหลังหนึ่ง เสียงสะอื้นไห้อย่างหนักหน่วงที่ดังแว่วมาจากมุมมืดของห้องก็ทำให้ชิงเฟยต้องชะงักกึก

ชิงเฟยเอียงหูฟัง ก่อนจะค่อยๆ แทรกตัวผ่านผนังห้องเข้าไปอย่างเงียบเชียบ

“อ้าวข้ากลับมาที่นี่ได้อย่างไรนี่มันห้องท่านเจ้าบ้านนี่”

ภายในห้องพักอันเงียบสงัด ใต้เท้าจ้าวกำลังนั่งกุมศีรษะอยู่บนพื้นข้างแท่นนอน สภาพดูไม่ได้เลยสักนิด ร่างกายของเขาสั่นสะท้านไปด้วยแรงสะอื้นไห้ และเมื่อชิงเฟยเพ่งสายตามอง…ก็พบว่าเขากำลังกอดของเล่นเด็กเก่าๆ ไว้ในมือ

ชิงเฟยเตรียมจะหมุนตัวลอยออกไป เพราะคิดว่าเขาคงแค่กำลังนั่งร้องไห้คิดถึงลูกสาวเหมือนเมื่อครู่

ทว่า... เสียงพึมพำที่ลอดผ่านริมฝีปากที่สั่นเทาของใต้เท้าจ้าว กลับทำให้เท้าของวิญญาณสาวหยุดชะงักลงอีกครั้ง

"หลานเอ๋อ... ฮึก... พ่อขอโทษ... พ่อขอโทษ...จริง"

ไม่นานก็ยกเสื้อผ้าของคุณหนูอวี้หลันมากอดไว้แน่น พลางพร่ำพรรณนาประโยคนั้นซ้ำไปซ้ำมาราวกับคนเสียสติ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและทรมานใจอย่างถึงที่สุด

"พ่อขอโทษ... พ่อไม่ได้ตั้งใจ... พ่อขอโทษเจ้า..."

สัญญาณอันตรายในสมองของชิงเฟยดังขึ้นทันที นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

“ฆาตกรมือสมัครเล่นมักจะเสียใจในสิ่งที่ตัวเองทำลงไป”

ชิงเฟยไม่รอช้า รีบถอยฉากออกจากห้องใต้เท้าจ้าวโดยเร็ว ในใจคิดเพียงว่าต้องรีบกลับไปบอกเรื่องนี้กับมู่หานจวินให้เร็วที่สุด

ลอยผ่านประตูหน้าจวนตระกูลจ้าว ชิงเฟยก็ต้องแปลกใจจนต้องเบรกดังจ๊าก

ตรงใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าทางเข้าจวน... ร่างสูงโปร่งในชุดมือปราบเต็มยศของมู่หานจวินกำลังยืนกอดอก ยืนนิ่งสงบเงียบเชียบอยู่ตรงนั้นจริงๆ ตามที่เขาเคยเอ่ยไว้

เขายังคงรอตามสัญญา ไม่ได้ทิ้งชิงเฟยไว้คนเดียวเลยสักนิด เป็นห่วงแหละฮ่าาาา

"ท่านมือปราบบบบบบ รอนานไหมข้ามาแล้ววววววว"

ชิงเฟยยิ้มร่าด้วยความดีใจ รีบเร่งสปีดลอยหวืดตรงเข้าไปหาเขาทันที

ด้วยความตื่นเต้นกับเบาะแสใหม่ 

มู่หานจวินเผลอยกมือขึ้นจับเอวที่คว้าได้เพียงอากาศ ชิงเฟยไม่รอช้ารีบกระซิบรายงานด้วยสีหน้าจริงจังทันที

"ข้าเจอเรื่องใหญ่แล้ว เมื่อกี้ข้าลอยไปลอมาลอยไปลอมาจนไปถึงๆๆ ไม่สิข้ามุดเข้าไปในห้องใต้เท้าจ้าว เขาเอาแต่นั่งร้องไห้กอดของเล่นกับเสื้อผ้าลูกสาว แล้วพร่ำพูดว่า พ่อขอโทษๆ ไม่หยุดเลย มันไม่ใช่แค่ความเศร้าแล้วท่าน แต่มันคือความรู้สึกผิดเต็มๆ"

มู่หานจวินฟังแล้ว นัยน์ตาคมกริบพลันฉายแววล้ำลึก

เขานิ่งคิดทบทวนในใจครู่หนึ่ง ก่อนจะผงกศีรษะรับรู้

ทว่า แทนที่จะรีบกลับเข้าไปแหวกหญ้าให้เสือตื่น มู่หานจวินกลับก้าวขาออกเดินนำไปอีกทาง แล้วเอ่ยเสียงเรียบ

"ตามข้ามา"

"เอ๋ ไปไหนหรือท่าน ไม่เข้าไปสอบสวนเข้าหรือ"

ชิงเฟยลอยตามไปอย่างงุนงง จนกระทั่งมู่หานจวินนำนางเดินเลี้ยวเข้าสู่เหลาอาหารที่ใหญ่และหรูหราที่สุดในเมืองหลวง เขาจัดการสั่งจอง ห้องส่วนตัวชั้นบน ที่มิดชิด ปราศจากสายตาของผู้คนภายนอกอย่างใส่ใจ

เมื่อประตูห้องปิดลง เสี่ยวเอ้อทยอยนำอาหารคาวหวานขึ้นชื่อหลากหลายชนิดมาจัดวางจนเต็มโต๊ะ กลิ่นหอมฉุยของเนื้อตุ๋นและขนมหวานสดใหม่ลอยเตะจมูกจนชิงเฟยตาโตเท่าไข่ห่าน

"โห... นี่มัน..." ชิงเฟยกลืนน้ำลายเอือก

"กินเสียสิ" มู่หานจวินผายมือ รังสีความเย็นชาลดลงเล็กน้อย 

"ข้าสัญญาไว้แล้วว่าจะเลี้ยงเครื่องเซ่นเจ้า"

“งั้นข้าไม่เกรงใจแล้วนะ”

ชิงเฟยยิ้มแป้น รีบยื่นมือหมายจะหยิบขนมเปี๊ยะอบกุหลาบขึ้นมาใส่ปาก ทว่า... ฝ่ามือวิญญาณของนางกลับทะลุผ่านจานและก้อนขนมไปอย่างว่างเปล่านางพยายามก้มลงสูดกลิ่น รับรู้ได้เพียงความหอมจรุงเบาบาง แต่กลับไร้ซึ่งรสชาติและความรู้สึกสัมผัสใดๆ

"ไม่ได้จริงๆ ด้วยแฮะ..." ชิงเฟยถอนหายใจออกมาเบาๆ สีหน้าสลดลงเล็กน้อย