ตอนที่10อย่าลวนลามข้า

"เป็นผีเนี่ย... มันกินของคนไม่ได้จริงๆ ด้วย"

มู่หานจวินที่นั่งมองอยู่ขมวดคิ้วแน่น เขามองอาการของชิงเฟยแล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"ต้องจุดธูปเซ่นไหว้ส่งไปให้เจ้าก่อนหรือไม่ข้าจะได้ช่วยจัดการให้"

ชิงเฟยหันกลับมามองเขา ดวงตากลมโตพลันทอประกายเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันตา อมยิ้มกวนๆ แล้วตอบเสียงเบา

"จริงๆ แล้ว...ข้า มีวิธีที่ง่ายและไวกว่าจุดธูปเยอะเลยนะท่าน..."

มู่หานจวินเป็นคนฉลาด มีหรือจะไม่เข้าใจความหมายในคำพูดนั้น ใบหน้าคมคายพลันบึ้งตึงขึ้นมาทันที เขารีบขยับตัวถอยหลังเล็กน้อยแล้วเอ่ยดักคอเสียงเข้ม

"อย่าคิดแม้แต่จะ..."

"ขอโทษนะท่านมือปราบ ข้าขอกินให้อิ่มแค่แป๊บเดียวจริงๆ"

วูบ

ยังไม่ทันที่มู่หานจวินจะได้ยกมือขึ้นห้าม ร่างวิญญาณของชิงเฟยก็พุ่งวูบสิงเข้าสู่ร่างของเขาอย่างรวดเร็วโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ พลางสะบัดคอไปมาให้เข้าที่เข้าทาง

มู่หานจวินที่โดนแทรกแซงการควบคุมร่างทำได้เพียงส่งเสียงประท้วงอยู่ในจิตใต้สำนึก (เจ้าผีร้ายจอมตะกละออกไปเดี๋ยวนี้นะ) 

"ฮื่อออ ขอโทษจริงๆ น้า ท่านมือปราบรูปหล่อมู่หานจวิน ข้าสัญญาว่าจะกินแป๊บเดียว"

ชิงเฟยในร่างของมือปราบหนุ่มสุดหล่อหน้าเข้ม รีบยกมือประสานไหว้ขอโทษตัวเองในใจอย่างลุกลี้ลุกลน ก่อนจะรีบคว้าขนมเปี๊ยะอบกุหลาบเข้าปากยัดทันที

หมับ คำแรกผ่านไป...

"โอ้โหหหหห อร่อยมากกกก สัมผัสกุหลาบหวานนุ่มละมุนลิ้นสุดๆ อือหือน้ำตาจะไหลข้าที่ยังไม่ทันอิ่มก็ตายคราวนี้สมใจแล้ว"

ภาพที่ปรากฏในห้องส่วนตัวยามนี้ คือมือปราบหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่านิ่งขรึมและเฉียบขาดที่สุดในเมืองหลวง กำลังนั่งเคี้ยวขนมแก้มตุ้ย นัยน์ตาพราวระยับไปด้วยความฟินขั้นสุด พลางเอ่ยพึมพำขอโทษขอโพยอากาศไปพร้อมๆ กับการสวาปามอาหารบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว

"ขอโทษนะมู่หานจวิน คำนี้เนื้อนุ่มมากเลย ขอชิมเนื้อตุ๋นนี่อีกคำเดียวนะ อื้มมมม ละลายในปาก เจ้าอย่าเพิ่งโกรธข้านะ ข้าขอขนมถั่วแดงปิดท้ายอีกชิ้นเดียวเท่านั้นจริงๆ"

มู่หานจวินที่ทำได้เพียงมองดูร่างกายของตนเองโดนใช้เป็นพาหนะในการกินอย่างหมดท่า ได้แต่ถอนหายใจยาวเหยียดในจิตใจด้วยความอนาถจิต...

เห็นเจ้าผีตัวป่วนนี่... ข้าละอยากจะบ้าตายจริงๆ

มู่หานจวินที่ยังไม่ได้กลับมาควบคุมร่างของตัวเอง ทำได้เพียงอยู่ในความมืดและฟังเสียงชิงเฟยเรอออกมาอย่างไม่เกรงใจ

“เอิ้กกกกกกกกอิ่มสุดๆ”

“เจ้านี่...กินอิ่มจนเกินงาม”

ชิงเฟยลูบท้องตัวเองอย่างสบายใจ 

“หญิงงามกินเพียงน้อยเพื่อรักษารูปร่าง อย่างน้อยเจ้าก็ควรจะรู้ข้อนี้”

“แต่ข้าไม่ใช่หญิงงามนี่ ท่านก็รู้ เพราะฉะนั้นข้าไม่ได้อยู่ในกฎข้อนั้นกฎสำหรับข้าคือไม่อิ่มห้ามตาย”

มู่หานจวินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดเสียงเย็น

“ในเมื่อกินอิ่มแล้ว ก็ออกจากร่างข้าได้แล้ว” ชิงเฟยยิ้ม

“รีบอะไรข้ายังดื่มด่ำกับความอิ่มยังไม่พอ”

“ชิงเฟย…. ออกไป”

“ฮือออ...” ยกมือขึ้นลูบที่หน้าท้องที่มีแต่กล้าม ก่อนจะก้มมองร่างของเขาอย่างพิจารณา ดวงตาเป็นประกายวาววับ

“ว้าววววววว่าแต่...อกของท่านนี่แน่นจริงๆ”

มู่หานจวินชะงัก

“เจ้าอย่าคิดทำอะไร”

"อืม... เอาจริงๆ นะมู่หานจวิน..." ชิงเฟยลากเสียงยาวอย่างสยิว 

"แผงอกของท่านนี่กล้ามเป็นมัดๆ แน่นปั๋งเลยนะเนี่ย จัดว่าดูแลตัวเองดีไม่เบาเลยนะ"

พูดจบ ชิงเฟยก็จัดการล้วงมือผ่านเสื้อตัวนอกเข้าไปสัมผัสผิวกายแน่นตึงใต้ร่มผ้า ลูบไล้รอยหยักซิกส์แพ็กของมือปราบหนุ่มอย่างอารมณ์ดี

“หืออออออออแน่นปั๋ง น่ากัดฮือออคนที่กล้ามแน่นขนาดนี้เป็นของเจ้าแล้วนะชิงเฟย”

“อย่าทำแบบนี้นะออกไปจากร่างข้าเดี๋ยวนี้” มู่หานจวินร้องลั่นในหัวด้วยความขวัญผวา ลมหายใจเริ่มติดขัดอย่างควบคุมไม่ได้

“หุบปากเจ้าเสียงในหัวเจ้ามีสิทธิ์อะไร”

 “หากเจ้ายังกล้าเล่นพิเรนทร์กับร่างกายข้า คราวหน้าข้าจะไม่ยินยอมให้เจ้าสิงร่างอีกเป็นอันขาด”

"หือกล้า..ข่มขู่ข้าหรือไอ้สองงง" ชิงเฟยเอียงคอทำหน้าตาย 

"เลิกลวนลามข้า"

"นี่ข้าต้องรอให้ท่านอนุญาตด้วยหรือไงกันละจ๊ะ"

มู่หานจวินกัดฟันแน่นจนเส้นเลือดบนขมวดเต้นตุ้บๆ ทว่า ในวินาทีถัดมา... ชิงเฟยกลับเลิกคิ้วสูง นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด

"อะ... อะ... อ้าว ตายแล้วแย่แล้วไม่น้าาาาาาาาา" 

ชิงเฟยร้องอุทานเสียงหลงดวงตาลุกวาวด้วยความตื่นเต้น ทำหน้าสยิวววว

"ท่านนี่มันพวกไฟแรงสูงจริงๆ ด้วย แค่ข้าเอาฝ่ามือตัวเองลูบหน้าอกตัวเองแท้ๆ ท่านกลับเกิดอารมณ์ขึ้นมาได้ซะอย่างนั้นหรือเนี่ย ฮ่าๆๆ"

ชิงเฟยสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวและปฏิกิริยาของร่างกายส่วนสำคัญที่เริ่มขยับขยายตื่นตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ชิงเฟยหลุบสายตามองต่ำลงไปยังเบื้องล่างอย่างไม่เชื่อสายตา

"อุ๊ยตาย น้องชายของท่านมัน... บะละหึ่มขนาดนี้เลยเหรอเนี่ยดันผ้าขึ้นมาแล้ววววววว ข้าขอจับเล่นสักนิดได้ไหม"

“หุบปาก”

“ดูเหมือนจะ ห้ามไ่อยู่จริงๆ ยิ่งห้ายิ่งขึ้นฮ่าาาาาข้าจะจับแล้วน้าาาาาาาาา”

“หญิงไร้ยางอายไมไ่ด้นะอย่าทำแบบนั้น”

“ข้าขอจับเล่น”

“อย่านะ” เสียงตะโกนดังลั่นในหัวของชิงเฟย แล้วในวินาทีนั้นเอง

ฟึ่บชิงเฟยหัวเราะคิก ก่อนออกจากร่างของเขาในทันที มู่หานจวินกลับมาควบคุมร่างตัวเองและลืมตาขึ้น เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้นค่อยๆ กำมือแน่น

“ชิงเฟย” ผีสาวยืนลอยอยู่ตรงหน้า ยิ้มอย่างบริสุทธิ์ใจ

“เจ้าคะ ฟินใช่ไหม เป็นการเชื่อมสัมพันธ์ที่ดีของเราสอง”

มู่หานจวินสูดลมหายใจลึกพูดด้วยเสียงทุ้มลึก

“ห้ามเข้าสิงข้าอีก” ชิงเฟยเอียงหน้า

“อ้าว”

“เด็ดขาด”

“แต่เมื่อครู่ท่านสนุกออก”

“ออกไปให้พ้นหน้าข้า”

เสียงหัวเราะของชิงเฟยดังขึ้นทันทีส่วนมู่หานจวิน...เริ่มคิดอย่างจริงจังเป็นครั้งแรกว่า

บางทีการไปหาซินแสมาไล่ผี อาจเป็นเรื่องที่จำเป็นกว่าที่คิดไว้มากนัก