บทที่ 9 พยายามเป็นเมียพี่เขย

และก่อนที่พี่สาวจะแต่งกับจางเฮ่อ กิจการของที่บ้านแทบจะล้มละลายแล้ว แต่เพราะได้เงินของจางเฮ่อมาช่วยจึงทำให้ธุรกิจของพ่อหมุนต่อไปได้ ยิ่งทำให้พี่สาวกลายเป็นตัวนำโชคของบ้านนี้อย่างที่ทุกคนเชื่อ

ทว่าตอนนี้ทุกคนกลับเนรคุณจางเฮ่อกันหมด พ่อมองเธอที่มีซองน้ำตาลในมือ พร้อมกับพูดว่า

"ทำให้จางเฮ่อยอมหย่าให้สำเร็จ บ้านเรายังไงก็ต้องการให้นายทหารที่มียศคุ้มครอง หลินเว่ยคือคนที่ทำให้ครอบครัวเรามีหน้ามีตา กิจการค้าขายของเรามีคนเกรงใจ ไม่กล้าทำตัวเป็นคู่แข่งตรง ๆ ในเมืองแห่งนี้"

เธอพยักหน้าไม่พูดอะไร ระหว่างหยางซินกับพ่อนั้นแทบจะเรียกได้ว่าห่างเหินกันมากนัก พ่อไม่ยอมรับเธอเป็นคนในครอบครัวด้วยซ้ำ เพราะว่าหยางซินเป็นได้แค่ลูกที่เขาไม่ต้องการ

ความจริงพ่อกับแม่ต้องการลูกชาย พวกเขาจึงได้พยายามมีลูกกันอีกสักคน กระทั่งคลอดเธอออกมาเป็นผู้หญิงก็ยิ่งทำให้พ่อกับแม่ผิดหวัง

ส่วนหยางซิน ในตอนคลอด เด็กน้อยมีน้ำหนักตัวที่มากเกินไป จนทำให้แม่คลอดยากเกือบจะเสียชีวิต อีกทั้งตั้งแต่หยางซินเกิดมากิจการของที่บ้านย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ

จากร้านกระเบื้องเคลือบใหญ่โต มีหลายสาขาแทบจะครอบคลุมทั้งเมือง ก่อนหน้านี้ก็เหลือเพียงร้านเดียวและทำท่าจะเจ๊งตามร้านอื่นไป ครอบครัวคิดว่าเป็นความผิดหยางซิน ตั้งแต่เกิดมาทุกอย่างก็แย่ลงอย่างเห็นได้ชัด

หยางซินจึงเป็นตัวซวยของบ้านอย่างแท้จริง!

ตั้งแต่เด็กจนโตหยางซินไม่มีทางสู้หยางเหมยได้ เธอสวยสู้หยางเหมยไม่ได้ แม้หน้าตาจะคล้ายกันแต่หยางเหมยกลับมีรูปร่างบอบบางอรชรตามแบบนิยมของคนสมัยนี้

ในขณะที่เธอเป็นแค่ผู้หญิงที่มีน้ำมีนวลคนหนึ่งที่พ่อแม่เอาแต่ส่ายหน้าที่ลูกสาวไม่ยอมลดน้ำหนัก ให้ผอมบางเหมือนพี่สาวจะได้แต่งผู้ชายดี ๆ มาดูแล

การเรียนของเธอแม้จะดี แต่กลับสู้พี่สาวไม่ได้ สุดท้ายหยางเหมยได้เรียนมหาวิทยาลัยในขณะที่เธอกลายเป็นยัยหมูตอนที่อยู่ที่บ้าน คอยรับใช้คนในครอบครัวหลังจบมัธยมปลาย

ชาติที่แล้วเธอโง่มาก ที่พยายามทำตัวให้น่ารักเชื่อฟังพ่อแม่ และหวังว่าคนทั้งสองจะหันมารักเธอบ้าง แต่สุดท้ายพวกเขาก็ขายเธอให้ผู้ชายแก่ตัณหากลับที่ชอบทำร้ายร่างกายจนเธอตายคาเท้าของผู้ชายคนนั้นอย่างน่าหดหู่

ชาตินี้เธอจะไม่มีทางเดินซ้ำรอยเดิมอย่างแน่นอน

หยางซินถือถาดอาหารเข้าไปในห้องเล็กใต้บันไดของจางเฮ่อ โซฟาที่หลินเว่ยนอนหลับไปเมื่อคืนนี้ว่างเปล่าแล้ว เขาคงออกจากบ้านไปตั้งแต่เช้าตรู่ ส่วนพี่สาวของเธอก็ยังไม่ตื่น

จางเฮ่อตื่นแล้ว เขายังลุกมาล้างหน้าแปรงฟันเข้าห้องน้ำด้วยตัวเอง ด้วยรถเข็นที่ทางราชการมอบให้มาตั้งแต่เขากลับมาอยู่ที่บ้าน

"พี่ไม่รอฉันล่ะ พี่ยังไม่หายดีอย่าใช้แรงมากสิ"

"ฉันทำเองได้ ต่อไปเธอไม่จำเป็นต้องช่วยฉันอีก"

"แต่พี่ยังไม่หายนะ ฉันต้องช่วยพี่สิ"

"บอกว่าไม่จำเป็นไง"

เขาตอบอย่างเฉยชา แต่กลับอดจ้องมองริมฝีปากอิ่มของหยางซินไม่ได้ จางเฮ่อเผลอคิดไปถึงเรื่องเมื่อคืน เขานอนไม่หลับ แต่กลับไม่ได้ติดใจเรื่องที่ภรรยาเอาชู้มาปรนเปรอต่อหน้าเขา แต่เขากลับคิดถึงริมฝีปากของน้องเมีย จนกระทั่งเอาหยางซินมาจินตนาการเรื่องไม่เหมาะสม และยังช่วยตัวเองในรอบปีกว่าตั้งแต่ไปรบกลับมา

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาบังเกิดความอยากรุนแรง และตัวเขาก็รู้สึกประหลาดใจ เพราะไม่ใช่แค่หยางเหมยที่คิดว่าเขาไร้ความสามารถเรื่องเพศไปแล้ว แม้แต่ตัวของเขาเองก็ยังคิดว่าตัวเองจบเห่แล้วเหมือนกัน

ก่อนหน้านี้ที่หยางเหมยจะคบชู้ เธอพยายามใช้ปากและยั่วเขาอยู่หลายครั้ง แต่ว่าท่อนเอ็นของเขากลับนอนหลับอย่างสงบ ไม่มีทางจะตื่นแข็งขึ้นมา หมอยังบอกว่ามันอาจจะไร้ความรู้สึกตามขาของเขาไปแล้ว

ตอนนี้ขาของเขาเริ่มมีแรงกลับมาเพราะหยางซินดูแล และเจ้าแท่งเนื้อของเขาก็เช่นกัน เพียงแค่ปากเล็ก ๆ นี่ครอบดูดลงมา มันก็แข็งขันพร้อมออกรบแล้ว แต่ไม่ว่าจะเกิดเรื่องนี้ขึ้น เขาก็ไม่คิดจะสานสัมพันธ์กับหยางซิน คนสกุลหยางไม่คู่ควรให้ค่าอีกต่อไป!

แต่หยางซินไม่สนใจคำของเขา ชาตินี้ตั้งใจแน่แน่วแล้วว่าจะต้องทำให้เขากลายมาเป็นของเธอให้ได้ เธอจึงต้องใจเย็นให้มากพอ ไม่ว่าเขาจะพูดจาอะไร ทำอะไรเธอ จะไม่ถือสาเขาเด็ดขาด

หญิงสาวถอดเสื้อไหมพรมตัวนอกออก เผยให้เห็นชุดกี่เพ้าสีขาวรัดรูปวาดลวดลายดอกโบตั๋นข้างใน

ด้วยรูปร่างที่มีน้ำมีนวล แต่ยังโชคดีที่เอวคอด สะโพกผาย ทำให้เสื้อผ้าของเธอรัดรูปเข้าเนื้อ เห็นทรวดทรงอย่างชัดเจน และชุดกี่เพ้านี่ยังเป็นแบบชุดสั้น เผยให้เห็นขาขาวอวบอิ่มของเธอที่น่าลูบไล้เป็นอย่างยิ่ง

เธอวางชามโจ๊กลงบนโต๊ะข้าง ๆ พูดเบา ๆ ว่า "พี่กินข้าวก่อนเถอะ จากนั้นค่อยกินยา ฉันต้มยาโสมบำรุงร่างกายมาให้พี่ด้วย พี่จะได้หายไว ๆ"

เธอไม่ได้บอกว่า ยาที่เธอต้มนอกจากจะช่วยฟื้นร่างกายแล้ว ยังบำรุงส่วนนั้นและเพิ่มความต้องการทางเพศของเขาด้วย คงเป็นเพราะเมื่อคืนนี้จางเฮ่อได้ยินแม่ภรรยาพูดว่า จะต้องทำให้เขาหย่าให้ได้ เขาจึงระแวงอาหารที่หยางซินทำมา

"ไม่หิว เก็บกลับไปเถอะ"

หยางซินขมวดคิ้ว ท่าทางเหมือนรู้ทัน "พี่ไม่กล้ากินเหรอ ฉันไม่วางยาพี่หรอกน่า"

เขามองหน้าเธอ "ใครจะรู้"

หยางซินหัวเราะเบา ๆ จากนั้นก็กินโจ๊กเข้าไปก่อนสองคำ ยังคนโจ๊กในชามไปมาทำให้เขามั่นใจว่าไม่มียาพิษแน่นอน

"ฉันกินแล้ว พี่วางใจเถอะ กินได้แน่นอน ฉันไม่ใช่คนเลวพี่ก็รู้ ว่าฉันอยู่ข้างพี่"

จางเฮ่อมองหน้าหยางซิน แก้มของเธอแดงระเรื่อ ริมฝีปากอิ่มน่าจูบ และตรงมุมปากยังมีเศษโจ๊กติดอยู่ เขาเกือบจะทนไม่ไหวแล้วที่จะยกมือขึ้นเช็ดให้เธอ หรือไม่ก็ดูดปากเธอแรง ๆ ให้หายคลั่งสักครั้ง

หยางซินจงใจขยับเข้าใกล้เขา จนกระทั่งจางเฮ่อได้กลิ่นกายสาวหอมอ่อนลอยมา จากนั้นเธอก็บอกว่า "ให้ฉันป้อนพี่นะ วันนี้พี่ไปเข้าห้องน้ำเองคงออกแรงมามากแล้ว"

เสียงเย็นชากลายเป็นสั่นเล็กน้อยในตอนที่พูดว่า "ไม่จำเป็น"

นั่นเป็นเพราะตอนที่เธอนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียง กระโปรงสั้นของเธอรั้งสูงขึ้นไปที่หน้าขา หยางซินยังกางขาออกอย่างไม่ระวังเลยแม้แต่น้อย ทำให้กระโปรงยิ่งรั้งสูงขึ้นไปจนพานทำให้ใจหวิว

"ทำไมเหรอคะ พี่ไม่ให้ฉันป้อนเหรอ"

เพราะเธอทำให้เขาอ่อนแรงลง ด้วยการใช้ขาอวบขาวหลอกล่อ ก่อนหน้านี้เขาเคยคิดว่ารูปร่างแบบหยางเหมยนั้นสวยเป็นอย่างยิ่ง แต่เมื่อหลายครั้งได้มีโอกาสสัมผัสความอุ่นนุ่มนิ่มไปทั้งตัวของหยางซิน เขากลับรู้สึกว่าด้วยรูปร่างอวบอัดสมส่วนนี้กลับทำให้เขาคึกฮึกเหิมมากกว่ารูปร่างแบบหยางเหมยนัก

แต่เพราะเขาตั้งใจเอาไว้แล้วว่า จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับคนสกุลหยางอีก จึงได้ทำใจแข็ง "มือฉันไม่ได้เป็นอะไร เสร็จแล้วเธอก็ออกไปเถอะ"

หยางซินไต่นิ้วไปตามขาของเขา ช้อนดวงตาคู่งามขนตายาวงอนขึ้นมาพูดเบา ๆ "กินข้าวเสร็จ กินยา ฉันจะนวดขาให้พี่ ฉันได้น้ำมันนวดดีมาจากร้านยาแผนจีน หมอบอกว่าขยันนวดทุกวันจะทำให้ตรงนั้น...แข็ง..."

เธอมองไปที่ส่วนกลางร่างกายของเขาแล้วชะงักไม่พูดต่อ ในขณะที่จางเฮ่อถึงกับลืมหายใจ เมื่อดวงตาคู่งามจ้องที่จุดนั้นของเขาไม่ละไปไหน และก่อนที่เขาจะอ้าปากตำหนิ หยางซินก็พูดต่อ

"หมอบอกว่าจะทำให้ขาของพี่แข็งแรงขึ้นมาได้ ฉันถึงต้องอยู่ที่นี่คอยดูแลอย่างใกล้ชิดพี่ก็ให้ฉันป้อนข้าวเถอะนะ" จากนั้นก็หันมามองเขาดวงตาหวานหยาดเยิ้ม

เขากลืนน้ำลายเหนียวลงคอ พร้อมกับกัดฟันแน่น ให้ตายเถอะหยางซิน เป็นเด็กเป็นเล็ก ทำไมถึงได้พูดจายั่วเย้าคนเก่งแบบนี้กัน!