บทที่ 7 จัดการขั้นเด็ดขาด

บทที่ 7 จัดการขั้นเด็ดขาด

            วันนี้นับว่าเป็นอีกวันที่จะมีผลกระทบใหญ่ต่อตระกูลเซียว ถึงจะเป็นเรื่องที่น่าอับอายแต่ก็คงจะต้องขุดรากถอดโคนให้มันจบสิ้นกันไป

            “เจ้าได้ส่งคนไปตามที่ข้าบอกแล้วใช่ไหมซือเจีย” ซินหยานถามสาวใช้คนสนิทของนาง

            “เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะคุณหนู”

            “ดี ทำให้แน่ใจว่าเขาจะปิดปากเงียบ”

            “เจ้าค่ะ”

            การมีเงินนี่มันช่างสะดวกเหลือเกิน หากไม่มีเงินจ้างคนให้คอยตามน้าสะใภ้ ซินหยานก็ไม่รู้เช่นกันว่าจะเปิดโปงความเลวทรามของน้าสะใภ้อย่างไร

           

            ณ บ้านตระกูลสวี่

            “สวี่ฮูหยินอยู่หรือไม่” ซือเจียถามกับคนที่ออกมาต้อนรับ

            “อยู่ขอรับ”

            “ไปบอกนางทีว่าคุณหนูสกุลเซียวต้องการพบ”

            เขาหายเข้าไปในบ้านได้ไม่นานก็ออกมาอีกครั้งพร้อมเชิญให้พวกนางเข้าไปรอด้านใน

            “คุณหนูเฉินมาหาข้ามีธุระอันใดกัน” สวี่ฮูหยินเดินกรีดกรายเข้ามา นางแสดงออกชัดเจนว่าไม่ต้อนรับเด็กน้อยที่นั่งรออยู่

            “สวี่ฮูหยินท่านทราบไหมเจ้าคะว่าท่านน้าสะใภ้ของข้าอยู่ที่ใด” ซินหยานแสร้งทำท่าร้อนใจด้วยความเป็นห่วง

            “น้าสะใภ้ของเจ้าไปอยู่ที่ใดข้าจะไปรู้หรือ”

            “ช่วงนี้น้าสะใภ้มักจะหายออกจากบ้านไปทั้งวันกว่าจะกลับมาก็ตกเย็นหรือไม่ก็ค่ำๆเลย ข้าเป็นห่วงนางยิ่งนัก” ซินหยานก็มหน้าเล็กน้อย เปลือกตากะพริบเชื่องช้า

            “นางอาจจะมีธุระสำคัญ” สวี่ฮูหยินยังคงไม่เอะใจกับคำใบ้ของเด็กน้อยตรงหน้า

            “ถ้าไม่ได้เกิดเรื่องร้ายอะไรข้าก็สบายใจ แต่ข้าเป็นกังวลจริงๆว่าจะเกิดเรื่องร้าย”

            “จะว่าไปช่วงนี้นางก็ดูแปลกไปจริงๆ แต่ข้าไม่ได้เจอนางมาหลายวันแล้วนี่สิ” สวี่ฮูหยินเริ่มครุ่นคิดก็นึกเป็นห่วงสหายสนิทขึ้นมา

            หลังๆมานี้สหายของนางเปลี่ยนไปมากจริงๆ ไม่ไปมาหาสู่กันบ่อยๆเหมือนก่อน แถมพอเจอกันก็เริ่มพูดคุยกับนางน้อยลง แต่สวี่ฮูหยินคิดว่าเหตุผลคงเป็นเพราะเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้านางในตอนนี้

            “ข้าได้ยินมาจากพวกบ่าวในจวนว่าน้าสะใภ้มีคนคอยอยู่เป็นใกล้ชิดแทบทุกวันก็นึกว่าคือท่านเสียอีก”

            “ไม่ใช่ข้า แล้วเป็นใครกัน”

            “ถ้าคนคนนั้นเข้ามาหลอกลวงน้าสะใภ้แล้วพวกเราจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ”

            ซินหยานนำมือขึ้นมาปิดปากดวงตาของนางเบิกกว้างราวกับคนที่กำลังตื่นตระหนก

            “ไม่ได้การล่ะ ข้าคงต้องคุยกับนางสักหน่อย” สวี่ฮูหยินพูดด้วยความเป็นห่วงสหายจากใจจริง

            ระหว่างที่ทั้งสองคุยกันก็มีบ่าวของซินหยานมายืนรอหน้าห้อง

            ซินหยานพยักหน้าให้เขาเข้ามา เขากระซิบข้างหูนางพร้อมเอามือปิดไว้ไม่ให้สวี่ฮูหยินอ่านปากได้

            “เจ้าว่าอย่างไรนะ ! ” ซินหยานหลุดสบถเสียงดัง

            “มีอะไรหรือคุณหนูเฉิน”

            “บ่าวของข้าพบท่านน้าสะใภ้แล้วเจ้าค่ะ แต่ว่า...” ซินหยานจงใจเว้นช่วงประโยคเอาไว้

            “เกิดอะไรขึ้น” สวี่ฮูหยินรีบถาม

            “เอ่อ...มันเป็นเรื่องที่เด็กอย่างข้าไม่ควรพูดนัก หากสวี่ฮูหยินอยากทราบก็ให้บ่าวของข้าพาท่านไปเถิดเจ้าค่ะ”

            ซินหยานไม่คิดจะพาตัวเองไปประสบกับภาพอุจาดตานั่นเป็นแน่ และนางก็ไม่อยากให้น้าสะใภ้ของนางรู้ว่านางคือผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องเหล่านี้

            “ไปๆรีบพาข้าไป หากเกิดเรื่องร้ายจะได้ช่วยทัน” สวี่ฮูหยินรีบสั่งให้คนนำทางนางไป นางร้อนรนจนไม่คิดจะเปลี่ยนชุดหรือเรียกบ่าวให้ติดตาม มีเพียงแค่คนบังคับรถม้าสกุลสวี่และคนนำทางที่พานางไป

            “พวกเราทำแบบนี้มันจะดีจริงๆหรือเจ้าคะคุณหนู” ซือเจียนางเปิดปากถามขึ้นมาหลังจากที่ฟังมานาน

            “หรือเจ้าจะปล่อยให้สตรีผู้นั้นคอยกัดกินสกุลเซียวต่อไปงั้นหรือ เรื่องแบบนี้ใช่ว่าจะยอมกันได้” ซินหยานบอกเสียงเรียบ เสร็จแล้วก็ถอนหายใจยาวเหยียด

            ช่างเป็นวันที่แสนเหนื่อยล้าเสียจริง เดี๋ยวกลับไปบ้านก็จะต้องไปเจอหน้ากับสตรีผู้นั้นอีก

            เหตุการณ์ต่อมาไม่ผิดจากที่ซินหยานคาดการณ์ไว้มากนัก

            เฉินซินหยานเดินทางมารอที่บ้าน นางนั่งรออยู่ที่ลานบ้านเพราะรู้ว่าพวกเขาคงใช้เวลาสักพัก

            “วันนี้นึกอะไรถึงชวนตามานั่งเล่นตรงนี้” เซียวเฉิงคุนถามหลานสาว

            “ท่านตาดูสิเจ้าคะ วันนี้อากาศดียิ่งนักท้องฟ้าโปร่งใส ลมพัดเย็นสบาย” ซินหยานผายมือไปด้านบนเพื่อให้ท่านตาของนางดูบรรยากาศรอบตัว

            “อืม เป็นดังเจ้ากล่าว”

            สำหรับคนวัยห้าสิบอย่างเขาจะมีสิ่งใดดีไปกว่าการได้ใช้ช่วงเวลากับหลานสาวตัวน้อยกัน

            ระหว่างที่ตากับหลานกำลังสนทนากันก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากทางหน้าประตูบ้านให้ต้องหยุดบทสนทนาลงและหันไปมอง

            “โอ๊ย !  ปล่อย ปล่อยข้านะ” เสียงโวยวายของคนที่ซินหยานคุ้นเคยเป็นอย่างดี

            เสียงร้องเอะอะโวยวายและเสียงก่นด่าทำให้ซินหยานอดที่จะหลุดยิ้มมุมปากไม่ได้ แต่นางต้องก็ต้องก้มหน้าเพื่อหลบสายตาของผู้อื่น ถ้าโดนจับได้ก็จบกันพอดี

            “เสียงอะไรกันเจ้าคะท่านตา ข้ากลัว” ซินหยานจับชายเสื้อท่านตาของนางและพูดเสียงเบา

            ท่าทางตกอกตกใจของหลานสาวทำให้ผู้เป็นตาอย่างเขาต้องรีบลุกขึ้นไปปลอบนางทันที

            ‘เจ้ามันนางอสรพิษ พวกเราเป็นสหายกันมาเป็นสิบปีเจ้ากล้าทำเช่นนี้กับข้าได้อย่างไร’ เสียงก่นด่าของสวี่ฮูหยินดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

            ‘เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ได้ทำ’

            ‘เข้าใจผิดบ้าบออะไรกัน เจ้าอิงแอบแนบชิดกับสามีข้าขนาดนั้นถ้าข้าไม่เข้าไปเจ้าคงไม่ทำสิ่งที่เลวทรามมากกว่านี้หรือไง’

            “มีอะไรกันสวี่ฮูหยิน เหตุใดต้องลงไม้ลงมือกันด้วย”

            ผู้อาวุโสอย่างเซียวเฉิงคุนรีบออกมาห้ามด้วยความร้อนรน ภาพที่ลูกสะใภ้ของเขาโดนกระชากผมลากไปกับพื้นช่างน่าเวทนา

            “ท่านไม่ต้องมาพูดเลยใต้เท้าเซียว ลูกสะใภ้ของท่านนางทำเรื่องงามหน้าขนาดนี้ท่านไม่ทราบเลยหรือ” สวี่ฮูหยินบอกเสียงขุ่น

            ถึงจะมีโทสะแค่ไหนนางก็ยังไว้หน้าผู้อาวุโสอยู่หลายส่วน แต่นางก็ยังไม่ยอมปล่อยมือออกจากเส้นผมของอดีตสหายสนิท

            “ท่านพ่อช่วยข้าด้วย ข้าไม่ได้ทำนะเจ้าคะข้าโดนใส่ร้าย” เสียงน้าสะใภ้ของซินหยานอ้อนวอนให้พ่อสามีช่วยพาให้ซินหยานนึกสมเพช

            “มีเรื่องอะไรก็ค่อยว่ากันเถิด อย่าใช้ความรุนแรงเลยถือว่าเห็นแก่ข้า” เสียงเซียวเฉิงคุนกล่าว

            เขาปรายตามองลูกสะใภ้ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

            ซินหยานที่พยายามอ่านสีหน้าและแววตาท่านตาของนางก็รับรู้ได้ถึงบางอย่าง ท่านตาของนางคงเหลืออดแล้วจริงๆ

            “ถือว่าข้าไว้หน้าท่านแล้วกัน”

            สวี่ฮูหยินสะบัดมือออกจากเส้นผมของสตรีผู้นั้นแต่แววตาของนางยังเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

            “ท่านพ่อ ท่านพ่อช่วยข้าด้วย” พอได้รับการปล่อยตัวเซียวฮูหยินก็กุลีกุจอคลานเข่าไปกอดขาพ่อสามีของนาง

            ตุ้บ !

            เซียวเฉิงคุนสะบัดลูกสะใภ้ของนางออกจนนางเซถลาไปกองที่พื้น

            “อย่ามาเรียกข้าว่าพ่อ ! ” เขาตวาดเสียงกร้าว

            ภาพเหตุการณ์เบื้องหน้าทำให้ซินหยานพอใจไม่น้อย นางปลีกตัวออกมาอย่างเงียบๆ ถ้าอยู่นานกว่านี้คงจะไม่ดี

            ซินหยานพยักหน้าให้ซือเจียที่ยืนอยู่ข้างกัน ทั้งนายและบ่าวพากันกลับห้องของตัวเอง

            “คุณหนูฉลาดมากเลยเจ้าค่ะ ทีนี้นางก็ไม่กล้ามายุ่งกับเราอีกแล้ว” ซือเจียพูดด้วยความสะใจ

            เซียวฮูหยินทำอะไรกับซือเจียและซินหยานไว้บ้างพวกนางไม่ทางลืม ยิ่งการให้อภัยนั้นไม่มีทาง

            “เจ้าอย่าเที่ยวพูดไป มันไม่ใช่เรื่องที่น่าภูมิใจนักหรอก” ซินหยานเอ่ยเตือน

            ซินหยานไม่ได้อยากจัดการน้าสะใภ้ของนางด้วยวิธีแบบนี้นักหรอก เรื่องแบบนี้ปล่อยให้คนนอกรู้ล้วนไม่เป็นผลดีมีแต่สร้างความอับอาย

            “เจ้าค่ะคุณหนู” ซือเจียก้มหน้างุดสำนึกผิด

            “แต่ว่าเจ้าเห็นใบหน้าของนางหรือไม่บวมตุ่ยเหมือนโดนผึ้งต่อยมาเลย ฮ่าๆๆ” ซินหยานคลี่ยิ้มพลางระเบิดหัวเราะออกมา

            แค่นึกถึงใบหน้าบวมเป่งกับรอยช้ำพวกนั้นก็นึกขำขึ้นมา ถ้าเทียบกับสิ่งที่นางเคยโดนกระทำแค่นี้ยังนับว่าน้อยไป

            “คุณหนู ข้าคิดว่าท่านจะนึกใจอ่อนเสียแล้ว” ซือเจียพูดเสียงอ่อน

            “เรื่องอะไรที่เราต้องเห็นใจนางเล่า นางทำตัวเองทั้งนั้น”