Novels by ฝอยทองหวานน้อย

บทที่ 34 ของขวัญล้ำค่า งานฉลองครบรอบวันเกิดของท่านปู่ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ให้สมฐานะอัครมหาเสนาบดี แขกเหรื่อนับร้อยพากันเดินเข้าจวนพลุกพล่าน บรรดาบุตรชายและบุตรสาวของเฉินรุ่ยเซียวต่างพากันต้อนรับและพูดคุยกับแขกเหรื่อจนคอแห้ง ส่วนพวกเด็กๆถูกพาไปรวมตัวกันก่อนที่จะเดินเข้างานพร้อมกัน ซินหยานมาถึงเป็นคนสุดท้ายเพราะนางได้รับข่าวการรวมตัวเป็นคนสุดท้ายแต่ก็ไม่ได้นึกใส่ใจเอาความ “พี่รองๆ ท่านดูทางนั้นสิ” จินหลิงหรือคุณหนูสามสะกิดจงอิ้นแรงๆอยู่หลายทีให้หันไปมองทางขวามือ ซินหยานโบกมือทักทายพวกเขาพร้อมรอยยิ้มสดใส “นั่นซินซินของพวกเราหรือพี่รอง” จินหลิงแทบจะอ้าปากค้างกับสิ่งที่ได้เห็นตรงหน้า ยิ่งซินหยานเดินเข้าไปใกล้พวกเขามากเท่าไหร่เหล่าคุณหนูคุณชายสกุลเฉินก็ยิ่งตื่นเต้น อาภรณ์ที่นางสวมใส่ช่างงดงามและเข้ากันได้อย่างลงตัวกับใบหน้าของซินหยานจนนึกไม่ออกว่าจะมีอะไรที่เข้ากันไปได้มากกว่านี้ ผนวกกับสีแดงสดยิ่งทำให้ซินหยานนั้นดูโดดเด่นกว่าใครทั้งหมด น้องเล็กคนนี้เกรงว่าในอีกไม่กี่ปีจะทำให้ประตูจวนมีคนมาเฝ้า

บทที่ 32 ลมสงบก่อนพายุ ก่อนหน้านี้ไม่นานซินหยานพึ่งจะคิดว่าชีวิตช่วงนี้นั้นช่างเงียบสงบจนน่าแปลกใจ แต่แล้วนางก็ได้รู้ว่านั่นเป็นแค่ลมสงบก่อนที่พายุจะมาถึงก็เท่านั้น เช้าวันนี้อากาศสดชื่นลมหนาวกำลังจะพัดผ่านไปแล้ว ซินหยานที่กำลังเตรียมอุปกรณ์สำหรับการเรียนในเช้าวันนี้ก็ต้องอารมณ์คุกรุ่นเพราะคนมาใหม่ “ท่านเข้ามาได้อย่างไร” ซินหยานกล่าวทั้งๆที่ไม่ได้สบตาเขาแม้แต่น้อย แค่เห็นใบหน้านี้นางก็แทบอยากจะกดหัวเขากับพื้นและฝากรอยเล็บไว้หลายสิบแผล คนผู้นี้ก็เป็นอีกคนที่สร้างบาดแผลไว้ให้ซินหยานอย่างสาหัส “ข้าเป็นอาจารย์ใหม่ของท่านคุณหนูหก” เขาพูดพร้อมรอยยิ้ม รอยยิ้มเสแสร้งนั่นซินหยานเกลียดมันยิ่งกว่าอะไรดี ดวงตาที่แฝงความนัยบางอย่างเอาไว้ก็ทำให้นางรู้สึกสะอิดสะเอียน “ออกไป ! ” ซินหยานตะคอกเสียงดัง เนื้อตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง “คงจะไม่ได้เพราะท่านแม่ของคุณหนูเป็นคนให้ข้ามาเอง ท่านไม่มีสิทธิไล่ข้าออกไป” “เหอะ” ซินหยานหัวเราะสมเพชตัวเอง ไม่ผิดจากที่คิดแม้แต่น้อย ท่านแม่ของนางเป็นคนส่งคน

บทที่ 31 ตัดชุดใหม่ เมื่อกลับมาถึงจวนซินหยานก็พาคนทั้งสองไปพบกับท่านปู่ของนางก่อนเป็นอันดับแรก จะมาอาศัยอยู่ก็ต้องเข้าหาให้ถูกคนสิ “คารวะท่านอัครมหาเสนาบดี” สองพี่น้องพากันทำความเคารพผู้เป็นใหญ่ของจวนอย่างเก้ๆกังๆ แม่นางเหอที่พึ่งได้รู้ว่าซินหยานเป็นถึงหลานสาวของท่านอัครมหาเสนาบดีก็ทำให้ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลน ทำอะไรไม่ถูกสั่นไปทั้งตัว “เอาเถอะๆ พวกเจ้าสองคนสินะที่หลานสาวข้าชอบขอออกจากจวนไปพบอยู่หลายครั้ง” เฉินรุ่ยเซียวถามเสียงเรียบบนใบหน้าของเขาไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ซินหยานที่เห็นท่าไม่ดีเกรงว่าทั้งสองคนจะไม่ชินกับท่าทีเย็นชาของท่านปู่จะกลัวกันหัวหด “ท่านปู่อย่าทำหน้าดุแบบนั้นสิเจ้าคะ” ซินหยานเอ่ยเสียงหวานใสพร้อมเดินเข้าไปกอดแขนของท่านปู่ไว้ “อะแฮ่ม ! ” ท่านอัครมหาเสนาบดีเฉินที่โดนหลานสาวทักท้วงก็แสร้งไอ “นี่คือท่านปู่ของข้าเอง พวกเจ้าไม่ต้องกลัวนะท่านปู่จะต้องปกป้องทั้งสองคนได้แน่นอน” ซินหยานผายมือไปทางท่านปู่ของนางและพูดด้วยท่าทางภูมิอกภูมิใจ ในเมืองหลวงแห่งนี้นอกจากฝ่า

บทที่ 31 ตัดชุดใหม่ เมื่อกลับมาถึงจวนซินหยานก็พาคนทั้งสองไปพบกับท่านปู่ของนางก่อนเป็นอันดับแรก จะมาอาศัยอยู่ก็ต้องเข้าหาให้ถูกคนสิ “คารวะท่านอัครมหาเสนาบดี” สองพี่น้องพากันทำความเคารพผู้เป็นใหญ่ของจวนอย่างเก้ๆกังๆ แม่นางเหอที่พึ่งได้รู้ว่าซินหยานเป็นถึงหลานสาวของท่านอัครมหาเสนาบดีก็ทำให้ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลน ทำอะไรไม่ถูกสั่นไปทั้งตัว “เอาเถอะๆ พวกเจ้าสองคนสินะที่หลานสาวข้าชอบขอออกจากจวนไปพบอยู่หลายครั้ง” เฉินรุ่ยเซียวถามเสียงเรียบบนใบหน้าของเขาไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ซินหยานที่เห็นท่าไม่ดีเกรงว่าทั้งสองคนจะไม่ชินกับท่าทีเย็นชาของท่านปู่จะกลัวกันหัวหด “ท่านปู่อย่าทำหน้าดุแบบนั้นสิเจ้าคะ” ซินหยานเอ่ยเสียงหวานใสพร้อมเดินเข้าไปกอดแขนของท่านปู่ไว้ “อะแฮ่ม ! ” ท่านอัครมหาเสนาบดีเฉินที่โดนหลานสาวทักท้วงก็แสร้งไอ “นี่คือท่านปู่ของข้าเอง พวกเจ้าไม่ต้องกลัวนะท่านปู่จะต้องปกป้องทั้งสองคนได้แน่นอน” ซินหยานผายมือไปทางท่านปู่ของนางและพูดด้วยท่าทางภูมิอกภูมิใจ ในเมืองหลวงแห่งนี้นอกจากฝ่า

บทที่ 30 ยื่นมือช่วยเหลือ ราวกับภาพในความทรงจำฉายซ้ำอยู่ตรงหน้าของซินหยาน ภาพของรถม้าสกุลเฉินที่แล่นบนถนนเส้นหลักและมีเหล่าองครักษ์ล้อมรอบรถม้าอย่างแน่นหนา ถึงจะไม่ชอบใจนักแต่เพื่อความสบายใจของท่านปู่ซินหยานก็ต้องยอมจำนน “โอ๊ย ! ท่านลุงข้าเจ็บแล้วอย่าตีข้าเลย” เสียงคุ้นเคยของแม่นางเหอกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ซินหยานและซือเจียที่พึ่งมาถึงต่างตกใจกับสิ่งที่พึ่งได้ยิน ทั้งสองมองหน้ากันด้วยใบหน้าตื่นตกใจ โครม ! “ฮือๆ ปล่อยข้านะ” เสียงร้องของแม่นางเหอยังคงดังออกมาไม่หยุด ซินหยานเบิกตากว้างด้วยแรงโทสะ แค่ฟังจากเสียงก็รู้แล้วว่าแม่นางเหอกำลังโดนคนที่นางเรียกว่าท่านลุงทุบตี “คุณหนู อย่าเข้าไปเลยเจ้าค่ะ” ซือเจียรีบดึงแขนซินหยานเอาไว้ทันทีที่คนเด็กกว่าทำท่าจะลงจากรถม้า ซือเจียก็สงสารแม่นางเหอเหมือนกัน แต่นางจะปล่อยให้คุณหนูได้รับบาดเจ็บไม่ได้เด็ดขาด “ปล่อย” ซินหยานพูดเสียงเรียบและสบตาของซือเจียด้วยดวงตาวาวโรจน์ ซินหยานคือคนที่โดนกระทำมาทั้งชีวิต นางไม่มีทางทำใจปล่อยให้คนรู้จักเ

บทที่ 29 ความเมตตาของคุณหนูหก หลังจากเหตุการณ์ที่ทำให้คนสกุลเฉินอกสั่นขวัญแขวนกันได้ไม่กี่วัน รั่วเหวยก็ถูกขายออกไปให้กับสกุลอื่นตามประสงค์ของหลานสาวคนเล็กสกุลเฉิน ถึงแม้ว่าเพ่ยเจินหรือมารดาของซินหยานจะคัดค้านอย่างไร แต่ท่านปู่ที่อยู่เหนือทุกคนล้วนมีสิทธิในการตัดสินใจสูงสุด บ่าวที่ไม่ซื่อสัตย์เก็บไว้ก็มีแต่จะมีภัยในอนาคต “เกิดเรื่องอีกแล้วเจ้าค่ะคุณหนู” ซือเจียวิ่งกระหืดกระหอบมาหาซินหยาน “มีเรื่องอะไรอีกซือเจีย” ซินหยานเหนื่อยล้ากับสิ่งที่ต้องเจอในช่วงนี้เหลือเกิน มีเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน ซือเจียยืนหอบหายใจเอาอากาศเข้าจนปรับลมหายใจให้ช้าลงได้ก็เอ่ยพูดธุระของนาง “ป้ามู่จะโดนลงโทษเจ้าค่ะ” ป้ามู่คือคนที่จัดสรรรั่วเหวยให้มาเป็นบ่าวประจำตัวของซินหยาน การที่จะโดนลงโทษไปด้วยนั้นไม่ใช่เรื่องแปลกเท่าใดนัก ซินหยานได้มาทราบในภายหลังว่ารั่วเหวยนั้นเป็นหลานของป้ามู่ นางพาโจรเข้าจวนตามธรรมเนียมแล้วก็สมควรที่จะโดนลงโทษ “ท่านปู่เป็นคนสั่งหรือ” “เจ้าค่ะ คุณหนูจะช่วยนางไหมเจ้าคะ” บนใบห

บทที่ 100 บทส่งท้ายกาลเวลาล่วงเลยมากว่าสามปี เจียวจิ้นและจูถิงฟางแต่งงานกันเมื่อสองปีก่อนพวกเขามีบุตรชายด้วยกันหนึ่งคนอยู่ในวัยกำลังน่ารักน่าชังจินเยว่และเยี่ยนเฉินแต่งงานกันหลังจากเจียวจิ้นไม่กี่เดือน แม่ทัพหนุ่มทุ่มเงินปลูกบ้านอีกหลังข้างๆกันกับบ้านของพ่อแม่นาง จินเยว่ให้เหตุผลกับเขาว่านางไม่อยากอยู่ห่างจากบิดามารดา ถ้าไม่ได้อยู่ใกล้กันจินเยว่ก็จะไม่แต่ง จะครองโสดตลอดชีวิต ทำเอาเยี่ยนเฉินต้องกุมขมับสุดท้ายก็ตัดสินใจปลูกบ้านหลังนี้ขึ้นมา“ท่านแม่!” เสียงคุ้นเคยของเจียวเจี้ยตะโกนเรียกมารดาของเขาด้วยความร้อนรนจินเยว่รีบวิ่งไปตามเสียงของบุตรชาย น้ำเสียงของเขาร้อนรนขนาดนี้นางก็กลัวว่าเจ้าตัวน้อยจะเกิดอุบัติเหตุ“เป็นอะไรลูก!” จินเยว่จับเจียวเจี้ยพลิกตัวไปมาเพื่อหาร่องรอยของบาดแผล“ท่านแม่ ข้าไม่ได้เป็นอะไรขอรับ” เจียวเจี้ยจับแขนจินเยว่ไว้เพื่อทำให้นางใจเย็นลง“แล้วเจ้าจะตะโกนเรียกแม่ทำไม แม่ตกใจหมดเลย” นางถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่เขาปลอดภัยดี“ท่านแม่ดูนั่นสิ”เขาชี้ไปข้างหลังของจินเยว่บนเตียงเล็กมีทารกเพศชายวัยหนึ่งขวบกำลังนอนลืมตาโตจ้องมองมาทางนางและเจียวเจี้ย“เจ้าจะให้แม่ดูอะไรห

บทที่ 99 ท่านผู้นั้นมือบางยื่นไปข้างหน้าเพื่อจะสัมผัสกลุ่มหมอกควันนั้น มือของนางนั้นสั่นเทาน้อยๆ เมื่อนางได้สัมผัสถึงมันก็เกิดเสียงบางอย่างขึ้นพรึ่บ!กลุ่มหมอกควันกลายเป็นร่างของบุรุษรูปงาม ผมยาวสลวยที่ถูกปล่อยจนถึงกลางหลัง ที่บอกว่ารูปงามคือใบหน้าของเขางามหยดย้อยอย่างกับสตรีจนจินเยว่อ้าปากค้างด้วยความตะลึง“ท่านแม่ ท่านแม่ขอรับ” เจียวเจี้ยที่เห็นมารดาของเขาเงียบไปก็สะกิดเรียกนาง นิ้วของจินเยว่ยังค้างอยู่ที่เอวของคนตรงหน้า“ห้ะ! อ๊ะ ขออภัยเจ้าค่ะ” จินเยว่รีบดึงมือกลับด้วยความตกใจ“ไม่ต้องกลัวไปหรอก ข้าไม่ได้จะทำอะไรเจ้า”“เจียวเจี้ยบอกว่าท่านเรียกข้ามามีอะไรหรือเจ้าคะ”“ก่อนอื่นข้าก็คงต้องแนะนำตัวก่อนสินะ ข้าคือเทพผู้ควบคุมข้าเป็นคนส่งเจ้ามาที่โลกนี้และมอบมิติวิเศษให้กับเจ้า”“ขอบคุณท่านมากนะเจ้าคะ”“ช้าก่อน ตอนนี้เจ้าสามารถผ่านด่านเคราะห์ทั้งปวงได้หมดแล้ว เหลือเพียงด่านเคราะห์ครั้งสุดท้ายที่เจ้าตะต้องผ่านไปให้ได้ ครั้งนี้เจ้าไม่ต้องเจ็บตัวเหมือนครั้งก่อนๆแต่อาจจะลำบากใจสักหน่อย”“ท่านหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ” จินเยว่ขมวดคิ้วมุ่น พูดมาตรงๆเลยไม่ได้หรือไงกันทำไมต้องลีลาด้วย“ข้าก็แค่

บทที่ 98 คำสั้นๆ“แล้วคุณชายจะปล่อยเขาไปหรือขอรับ” จุนเฟิงถามเยี่ยนเฉิน“นี่เป็นโอกาสครั้งสุดท้ายที่ข้าจะมอบให้น้องชายคนนี้” เยี่ยนเฉินตัดสินใจที่จะปล่อยซื่อเหลียนไปครั้งนี้ส่วนหนึ่งก็เพราะสงสารที่เขาโดนมารดาของตัวเองหลอกลวงมาทั้งชีวิต“แล้วแม่นางจินเยว่…”“ข้าจะไปขอโทษนางด้วยตัวเอง” จินเยว่คงจะไม่พอใจที่เขาปล่อยให้คนที่ทำเรื่องเลวร้ายกับนางลอยนวล“ข้าเชื่อว่านางจะเข้าใจคุณชายขอรับ”“ข้าไม่กล้าคาดหวังให้นางเข้าใจหรอก ขอแค่ได้พูดขอโทษนางก็พอ”เยี่ยนเฉินให้ซื่อเหลียนกลับเมืองหลวงและไปอยู่บ้านของบิดาของพวกเขา น้องชายของเขายอมทำตามแต่โดยดี แววตาคู่นั้นเจือปนความรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อยณ บ้านหนิงเทียนเยี่ยนเฉินที่จัดการเรื่องของน้องชายเสร็จก็เดินทางมาหาจินเยว่ต่อเมื่อได้พบหน้ากันจินเยว่ก็มองหาซื่อเหลียนแต่ไม่พบ“น้องชายของท่านเล่าเจ้าคะ” นางเลิกคิ้วสูง“ข้าปล่อยตัวเขาไปแล้ว”“ทำไมล่ะ” จินเยว่ถามด้วยน้ำเสียงปกติ นางไม่ได้โกรธเคืองที่เขาปล่อยตัวคนร้ายไปเพราะเรื่องร้ายๆยังไม่ได้เกิดขึ้น คนที่มาจับตัวนางก็ดูจะระวังไม่ให้จินเยว่เจ็บตัว เขาไม่ได้ใช้กำลังกับนางเหมือนกับตอนเฟยหรง“ข้ากับเขาได้ปรับค

บทที่ 97 พี่น้องพบหน้า“เจ้าจะเอาอย่างไรต่อจินเยว่” เจียวจิ้นหันไปถามความเห็นของน้องสาว เรื่องนี้ดูเหมือนจะใหญ่โตกว่าที่เขาคิด เรื่องของนางก็ควรให้นางตัดสินใจเอง“รอเยี่ยนเฉินกลับมาก่อนเถิดเจ้าค่ะ คงมีเรื่องให้คุยกันมากทีเดียว” จินเยว่อยากจัดการให้มันจบๆไปเสียที“ข้าเห็นด้วย งั้นก็นำตัวเขาไปให้ทางการก่อนแล้วรอเยี่ยนเฉินมาค่อยถามเขาว่าจะเอาอย่างไรกับน้องชายของเขา”จือหานให้คนงานของเขามาคุมตัวคนร้ายไปส่งทางการก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้านไป“เยี่ยนเฉินมีน้องชายด้วยหรือ” ระหว่างทางกลับบ้านเจียวจิ้นก็พูดคุยกับจินเยว่ไปเรื่อยเปื่อย“ใช่เจ้าค่ะ เขามีน้องชายอยู่หนึ่งคนชื่อซื่อเหลียน ข้าได้เจอเขาอยู่สองสามครั้งเท่านั้นดูเหมือนพวกเขาจะไม่ค่อยถูกกัน”“แปลกนะเป็นพี่น้องกันแต่เกลียดกัน” สำหรับชาวบ้านธรรมดาแบบเขาเป็นพี่น้องกันก็ต้องรักกันดูแลกัน เจียวจิ้นไม่เคยเจอสังคมที่คนเป็นพี่น้องต้องถูกนำมาเปรียบเทียบและแข่งขันกันเองก็ไม่แปลกที่เขาจะไม่เข้าใจ“ไม่แปลกหรอกเจ้าค่ะ แต่ละครอบครัวก็มีการเลี้ยงดูที่ต่างกันเราไม่สามารถนำสิ่งที่เราเจอไปตัดสินครอบครัวของคืนอื่นได้”จินเยว่ที่ได้รับรู้เรื่องราวของครอบครัว

บทที่ 96 อีกแล้วหรือสองสามวันมานี้จินเยว่รู้สึกแปลกๆเหมือนถูกจ้องมองตลอดเวลา ทำให้เวลาจะไปไหนก็จะมีเยี่ยนเฉินหรือไม่ก็เจียวจิ้นไปด้วยเสมอ นางเชื่อในสัญชาติญาณของตัวเอง“วันนี้ข้าจะต้องเดินทางไปเมืองข้างกันเพื่อปราบปรามพวกโจรคงไปไม่นานนัก เจ้าดูแลตัวเองดีๆนะ” เขาเป็นห่วงนางมากแต่หน้าที่ก็คือหน้าที่“ไม่ต้องห่วงข้าหรอกเจ้าค่ะ”“ถ้าเจ้าเป็นอะไรไปข้าแล้วข้าจะอยู่อย่างไร”นี่เขาเป็นห่วงหรือแช่งนางจินเยว่ก็ไม่มั่นใจ แค่ไปไม่กี่วันต้องอาลัยอาวรณ์ขนาดนี้เลยหรือ ทำอย่างกับจะไปเป็นเดือนงั้นแหละ“ข้าจะดูแลตัวเองอย่าดี ท่านนั้นแหละต้องไปปราบโจร ระวังตัวดีๆนะเจ้าคะ อย่าบาดเจ็บกลับมาเล่า”ว่าแต่เขาตัวนางเองก็ห่วงเขาเช่นกัน จินเยว่ถึงกับเตรียมน้ำจากน้ำตกผิงอานให้เขาหลายกระบอกเผื่อไว้เยี่ยนเฉินกระโดดขึ้นหลังม้าจากไปแล้ว จินเยว่โบกมือลาจนเขาลับตาถึงหยุดมือ“เดินทางปลอดภัยนะ” นางพึมพำกับตัวเอง และกลับไปทำงานของตัวเองต่อซื่อเหลียนตามเฝ้าดูจินเยว่มาหลายวัน วันนี้สบโอกาสลงมือเสียที อะไรก็ดูจะเป็นใจไปเสียหมด เยี่ยนเฉินไปแค่สองวันหากเขารู้ว่าคนรักของเขาหายตัวไปเยี่ยนเฉินจะรู้สึกอย่างไรกันนะจินเยว่ไปทำงา

บทที่ 95 ไม่สำนึกมนุษย์เรามักจะมาสำนึกได้ในวันที่สายไปแล้วเสมอจางห่าวอู๋ก็เช่นกัน เขาไม่เคยพอใจในสิ่งที่มีและมักจะขวนขวายทุกสิ่งและทุกอย่างมาตลอดชีวิตโดยไม่ได้หันมามองข้างหลังเลยว่าเขามีสิ่งใดอยู่ในชีวิตบ้าง“ท่านพี่ไปหาพวกมันมาหรือเจ้าคะ” อันฉีหรือฮูหยินรองของเขาพูดอย่างไม่พอใจ ใบหน้านางงอง้ำ“อืม หลบหน่อยข้าเหนื่อยข้าจะไปพัก” เขาดันตัวนางที่ขวางอยู่ออกไปแต่นางกลับไม่ยอมและยืนตัวแข็งอยู่อย่างนั้น“แล้วเป็นอย่างไรบ้างท่านพี่บอกข้ามาก่อน” หากห่าวอู๋และเนี่ยนเจินหย่ากันตอนนี้นางก็จะอดทรัพย์สมบัติทั้งหมดของเนี่ยนเจิน ใครจะไปยอมกันมาถึงขนาดนี้แล้ว“อันฉี เจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ว่าสิ่งที่เราทำมันผิดและมันก็เลวร้ายมาก” ห่าวอู๋มีท่าทีสลดใจ“เลวร้ายแล้วอย่างไร ข้าไม่สนหรอกว่าสิ่งที่ข้าทำมันจะดีหรือร้ายขอแค่ให้ข้าได้สิ่งที่ต้องการมาก็พอ”เหมือนกับสามีคนนี้ เดิมทีห่าวอู๋ซื่อสัตย์ต่อภรรยามากแต่อันฉีก็ใช้สิ่งที่ทั้งคู่มีเหมือนกันก็คือชะตากรรมของพวกเขาคอยเป่าหูว่านางเข้าใจเขาที่สุด ลูกขุนนางใหญ่โตอย่างฮูหยินเอกของเขาไม่มีวันเข้าใจความเจ็บปวดของเขา“งั้นเจ้าก็เตรียมตัวรับกรรมสิ่งที่ทำลงไปได้เลย”“หม