Nobela ni ฝอยทองหวานน้อย

บทที่ 67 หนึ่งคนขัดใจสองคนงอน สวนดอกไม้ที่เคยมีชีวิตชีวาเต็มไปด้วยบุปผาหลากสีเริ่มเหี่ยวเฉาเมื่อไร้คนเอาใจใส่ ถึงแม้อันหนิงจะสั่งให้บ่าวดูแลรดน้ำอย่างดีแต่ผลก็เทียบไม่ได้กับที่เคยเป็น ต้นไม้และดอกไม้ต่างมีชีวิตต้องการการดูแลเอาใจใส่ แต่ละชนิดก็ต้องการการดูแลที่แตกต่างกันไป ถึงแม้คนดูแลจะพยายามดูแลอย่างดีแต่ก็ได้ไม่เท่ากับที่เฉินอันหนิงทำ เฉินอันหนิงที่เรียกได้ว่าท้องแก่แล้วจึงทนไม่ได้ที่เห็นสิ่งที่รักต้องค่อยๆเสื่อมโทรมลงไปแบบนี้ นางจึงลากสามีที่กลายเป็นคนว่างงานและบุตรสาวมาใช้แรงงาน แปลงดอกไม้บางส่วนที่เริ่มเหี่ยวแห้งกลายเป็นสีน้ำตาลนางก็สั่งให้บ่าวขุดต้นเดิมออกให้หมด และให้สามีขุดดินพรวนดินตั้งแต่ช่วงเช้า “พอแล้วเจ้าค่ะท่านพี่ มานั่งพักเหนื่อยก่อน” อันหนิงบอกเสียงหวานพลางกวักมือเรียกทั้งบุตรสาวและสามีให้มานั่งใต้ร่มไม้ด้วยกัน “วันนี้ท่านแม่ทำอะไรมาให้เมี่ยวเมี่ยวกินเจ้าคะ” “หืม หิวอีกแล้วหรือ” อันหนิงมองบุตรสาวด้วยความประหลาดใจ พอมองไปมองมาก็เหมือนจะตัวอวบขึ้นจริงๆ แน่นอนว่าเมี่ยวเมี่ยวไม่ได้อวบอ้วนถึงขั

บทที่ 66 ข้อหาร้ายแรง การเข้าเฝ้าในครานี้เกิดเหตุการณ์ที่สร้างแรงสะเทือนให้กับราชสำนักอย่างใหญ่หลวง แม่ทัพใหญ่อย่างหลี่เจิ้งหลิงถูกกล่าวว่าแอบซ่องสุมกองทัพลับคิดจะทำการใหญ่ ส่งผลให้เจิ้งหลิงถูกให้หยุดปฏิบัติหน้าที่เป็นการชั่วคราวเพื่อสืบหาความจริง สร้างความตกใจให้เหล่าขุนนางและชาวบ้านไปทั่วเมืองหลวง ผู้คนต่างเคยยกย่องในความดีและความซื่อสัตย์ของตระกูลหลี่มานานหลายชั่วอายุคน แต่ทายาทที่เหลือเพียงหนึ่งเดียวที่ยังสืบทอดตำแหน่งทางการทหารกลับโดนกล่าวหาด้วยข้อหาร้ายแรง ซึ่งคนที่กล่าวหาก็ไม่ใช่คนอื่นไกลแต่เป็นใต้เท้าตู้ บิดาของตู้จื่อเย่และตู้จางเหว่ย เขาถวายฎีกาพร้อมหลักฐานที่น่าเชื่อถือทำให้เจิ้งหลิงยังไม่มีโอกาสได้แก้ตัวก็โดนปิดปากเสียก่อน ฝ่าบาททรงเมตตาให้เขาไม่ต้องถูกจับกุม เพียงแต่ห้ามออกนอกเมืองหลวงจนกว่าจะสืบหาความจริงได้ เป็นเรื่องน่าประหลาดใจที่ทุกอย่างเหมือนจะถูกเตรียมการไว้เป็นอย่างดี ข่าวการถูกกล่าวหาของหลี่เจิ้งหลิงถูกแพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวงก่อนที่เขาจะได้ออกจากท้องพระโรงเสียอีก ก่อนที่จะกลับไปยังจวนสกุลหลี่

บทที่ 65 แรงถีบของเจ้าตัวน้อย ช่วงกลางคิมหันตฤดูอากาศอุ่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แสงแดดยามอรุณรุ่งอบอุ่นไม่ถึงกับแผดเผาให้แสบผิว ลมพัดแรงพาให้ต้นไม้ใบไม้ลู่ไปตามลม เสียงเสียดสีของใบไม้และลมผสานกันเป็นทำนองกล่อมให้คนที่พึ่งตื่นนอนได้ไม่นานอย่างอันหนิงหลับต่อ บุปผาหลากสีเอนไหวราวกับกำลังเต้นรำร่าเริง กลิ่นหอมอ่อนลอยกระจายไปทั่วบริเวณหลังหมอกในยามเช้า ทำให้บรรยากาศในหน้าร้อนนั้นสดชื่นขึ้นมาเล็กน้อย ร่างบางของเฉินอันหนิงนอนเอกเขนกหันข้างโดยมีหมอนหนุนสูงรองแขน มือก็กำลังฝนหมึกตามคำสั่งของสามี โดยมีข้อแลกเปลี่ยนคือเงินหนึ่งร้อยตำลึงและเขาจะพานางออกไปเลือกซื้อเมล็ดพันธึใหม่ๆที่พึ่งมาส่งที่ท่าเรือ “นอนแบบนี้จะเจ็บท้องเอานะอันหนิง” เสียงทุ้มกล่าวน้ำเสียงกังวลใจ เขามองหน้าท้องที่กลมนูนของภรรยาด้วยความเป็นห่วง “ถ้านั่งนานๆก็จะปวดหลัง นอนท่านี้ไม่เจ็บเลยเจ้าค่ะ” อันหนิงเหยียดขาไล่ความเมื่อยล้า หน้าท้องอุ้ยอ้ายทำให้เคลื่อนไหวได้ลำบากมากขึ้น แต่ถ้าเทียบกับคนท้องหกเดือนที่นางเคยเห็นก็เหมือนจะไม่ได้ใหญ่ถึงเพียงนั้น เดิมทีอันหน

บทที่ 64 อารมณ์คนท้อง เวลาผันผ่านฤดูกาลเปลี่ยนผันไปตามกาลเวลา อันหนิงตั้งท้องได้ประมาณสี่เดือนก็เริ่มงอแงอยากจะออกจากจวนไปสูดอากาศข้างนอก พอดีกับที่เมืองทางทิศเหนือมีอุทกภัยชาวบ้านจึงต้องอพยพมาอยู่ที่เมืองหลวง นางจึงอ้อนสามีให้พาไปแจกเสบียงและของจำเป็นให้เหล่าผู้คนที่หนีภัยร้ายมา ถึงขั้นยอมบริจาคทรัพย์สินของตนไปสามส่วนเพื่อช่วยเหลือผู้คนเหล่านั้น “น้องเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายเจ้าคะท่านแม่” เสียงใสของเจ้าตัวเล็กเอ่ยถาม ดวงตากลมโตวาววับแสดงความกระตือรือร้น ตั้งแต่ที่เมี่ยวเมี่ยวได้รู้ว่ากำลังจะมีน้องก็ตัวติดอันหนิงมากกว่าเดิม คอยลูบท้องอันหนิงตั้งแต่มันยังไม่นูนขึ้นมาและพูดกับน้องในท้องอยู่บ่อยๆ “ต้องรอน้องออกมาก่อนเราถึงจะรู้ แล้วเมี่ยวเมี่ยวอยากได้น้องผู้หญิงหรือผู้ชาย” ตึก! รถม้าเหยียบหินจนสั่นสะเทือนไปถึงคนที่นั่งด้านใน “ระวัง!” เจิ้งหลิงพุ่งตัวไปคว้าภรรยาเอาไว้อย่างรวดเร็ว เขาระมัดระวังเป็นพิเศษไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใด จากที่หวงแหนอันหนิงมากอยู่แล้วก็มากขึ้นหลายเท่าตัว คนที่ไม่เคยหวั่นเกรงต่อสิ่

บทที่ 63 ดูแลอย่างใกล้ชิด หลังจากพายุแห่งอารมณ์ที่โหมกระหน่ำจบลง อันหนิงก็ถูกพาไปแช่น้ำอุ่นเพื่อทำความสะอาดร่างกายและผ่อนคลาย นางปวดเมื่อยไปทั้งตัวตั้งแต่ที่ต้องนั่งคุดคู้ในตะกร้าผักแล้วยังโดนเขาใช้แรงงานหนักอีก แต่สุดท้ายก็สามารถรักษาสมบัติทั้งหมดเอาไว้ได้สำเร็จ อันหนิงกลายเป็นตุ๊กตานิ่งๆปล่อยให้สามีทำให้ทุกอย่าง แค่กะพริบตายังล้าไปทั้งตัว แรงจับหวีเพื่อที่จะหวีผมยังไม่มี “ได้เวลานอนแล้ว” เสียงทุ้มบอกก่อนจะวางหวีที่โต๊ะเครื่องแป้ง อุ้มภรรยาของเขาแนบอกและพานางไปนอนบนเตียง อันหนิงมองทุกการกระทำของสามีด้วยสายตาซาบซึ้ง ถึงเขาจะเป็นคนทำให้นางมีสภาพเช่นนี้แต่เขาก็ดูแลนางดีมากเช่นกันถือว่าความดีมีมากกว่า “ยังเจ็บอยู่หรือ” “เจ็บสิถามได้ วันนี้ท่านทำรุนแรงเกินไปแล้ว” อันหนิงตอบเสียงติดหงุดหงิด “เจ้ายั่วข้าก่อนจะโทษข้าคนเดียวได้อย่างไร” เขาหัวเราะเอ็นดูนางที่เอาแต่ใจ ทำหน้างอได้น่ารักน่าชังยิ่งกว่าเมี่ยวเมี่ยวเสียอีก ลูกยังไม่งอแงถึงขนาดนี้ “ข้าง่วงแล้ว เกาหลังให้หน่อยได้หรือไม่” ดวงตาคู่งามปรือ

บทที่ 62 ทำให้สามีพอใจ “สัญญามาก่อนว่าจะไม่ยึดเงินของข้า” อันหนิงเบะปากทำหน้าจะร้องไห้ ไม่ว่าจะลงโทษอย่างไรก็ไม่หนักหนาเท่าการเอาเงินและของมีค่าของนางไป “ถ้างั้นก็ต้องทำให้ข้าพอใจก่อน” เจิ้งหลิงยกยิ้มร้าย บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่พลันเปลี่ยนเป็นชวนใจสั่นเพียงแค่อันหนิงมองสายตาล้ำลึกของสามี เขาเหมือนพยัคฆ์เจ้าเล่ห์ที่พร้อมจะล่าเหยื่อตลอดเวลา ร่างบางขบกัดริมฝีปากของตนครุ่นคิดว่าควรจะทำเช่นไรให้เขาพอใจ เห็นทีก็คงจะมีวิธีเดียวเท่านั้น “แล้วข้าต้องทำอย่างไรท่านพี่ถึงจะพอใจ” อันหนิงช้อนตามองด้วยแววตาซุกซนสวนทางกับคำพูดไร้เดียงสาของตน เรื่องพวกนี้อันหนิงแทบจะไม่ค่อยเขินอายแล้ว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่านางจะใจกล้าพุ่งเข้าใส่เขาได้อย่างมั่นใจ “เจ้ารู้อันหนิงว่าควรทำเช่นไร” เสียงทุ้มเอ่ยพลางเกลี่ยไรผมที่หน้าผากของภรรยาเบาๆ แค่เห็นหน้านางก็ทำให้เขาควบคุมตัวเองได้ยาก “แต่ข้ายังไม่ได้อาบน้ำเลย” นางบอกเสียงหวานทว่าเนิบนาบ ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยลากไล้บนอกแกร่ง “ข้าไม่ถือ ไว้เสร็จแล้วค่อยไปอาบก็ยังทัน” เขาพูด

บทที่ 120 คำขอที่หนักใจ ทารกน้อยตัวขาวราวกับหิมะในเหมันตฤดูได้ลืมตาดูโลกอย่างราบรื่น สุขภาพแข็งแรงเนื้อตัวอวบแน่นน่าหยิก เจียงอวี้หลางเป็นลมไปตั้งแต่ตอนที่รู้ว่าลูกสะใภ้จะคลอดพึ่งฟื้นได้ไม่นานก็รีบวิ่งมาดูหน้าหลานสาวโดยไม่คำนึงถึงสภาพของตัวเอง “โอ๋ๆ หลานตาไม่ร้องนะลูก ไม่ร้อง” เจียงอวี้หลางอุ้มหลานสาวไม่ยอมแบ่งให้คนอื่นได้จับเลยตั้งแต่เขามาถึง มือที่เริ่มมีรอยเหี่ยวย่นตระกองกอดเด็กน้อยอย่างทะนุถนอมราวกับของล้ำค่า ซินหยานมองภาพนั้นด้วยความตื้นตัน ในจวนไม่มีเด็กๆมานานแล้ว พอมีเด็กน้อยคนนี้เข้ามาทุกคนก็พากันตื่นเต้นเอานู่นเอานี่มาให้เต็มไปหมด ซินหยานมองแล้วก็คิดว่าเฉินหนานจะต้องขนกลับจวนเขากี่รอบถึงจะหมด “อวี้หลาง ตั้งชื่อให้นางหรือยัง” ซินหยานถามพร้อมรอยยิ้ม “ให้มารดาของนางตั้งเถิด อุตส่าห์คลอดออกมาอย่างยากลำบาก” ซินหยานดีใจที่อวี้หลางที่นางเชื่อใจและเคารพเป็นคนที่น่านับถือขนาดนี้ เขารู้จักการให้เกียรติสตรีที่อุ้มท้องและคลอดบุตรอย่างยากลำบาก ไม่เหมือนกับพวกผู้ชายคนอื่นที่มีแต่ความเห็นแก่ตัว

บทที่ 119 วันเกิดสุดวุ่นวาย เข้าสู่คิมหันตฤดูอีกครั้ง แสงอาทิตย์อ่อนๆ ในยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างไม้ ปะทะกับผ้าม่านโปร่งบางที่ปลิวไสวเบาๆ ตามแรงลมที่พัดเข้ามาให้ความเย็นสบาย กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ที่ปลูกในสวนข้างๆลอยมาตามลม สร้างบรรยากาศที่อบอุ่นและสดชื่น ซินหยานยืนอยู่ที่ริมหน้าต่างบานนั้น นางสวมชุดนอนสีขาวเรียบง่าย ดวงตาคู่งามทอดมองออกไปยังสวนที่มีต้นไม้ใบหญ้าเขียวชอุ่ม รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า เมื่อเห็นสมาชิกในครอบครัวและคนสนิทกำลังช่วยกันจัดโต๊ะอาหารเช้าสำหรับงานเลี้ยงเล็กๆ ที่นางขอให้พวกเขาทำให้ "สุขสันต์วันเกิดเจ้าค่ะ คุณหนู ! " เสียงสดใสของซือเจีย สาวใช้คนสนิทและผู้ช่วยคนสำคัญดังขึ้น “ขอบใจนะซือเจีย” ซินหยานระบายยิ้มบางๆ วันนี้ถือเป็นวันสำคัญของซินหยาน จากเด็กน้อยที่เคยตัวเล็กแค่เอวของท่านปู่ในตอนนี้กลายเป็นหญิงสาววัยสิบแปดงามสะพรั่ง และก็เป็นช่วงเวลาอันใกล้นี้เช่นกันที่สิ่งที่นางล่วงรู้ในอนาคตของนางจะหมดลง แต่นั่นอาจจะไม่จำเป็นอีกต่อไปเพราะซินหยานได้แก้ไขเรื่องสำคัญที่สุดไปถึงสองเรื่องแล้ว ทั้งเรื่อง

บทที่ 118 อันธพาลและแจกันราคาแพง ร้ายผ้าอ้ายเยวี่ยเป็นที่รู้จักในเรื่องของอาภรณ์ที่งดงามและคุณภาพดีที่สุดในเมืองหลวง มีชายฉกรรจ์สามคนเดินอุกอาจ มาถึงก็ถีบชั้นผ้าด้วยท่าทางโอหังไม่เกรงกลัวใคร ยามบ่ายอากาศร้อนอบอ้าวซินหยานมีธุระที่จะต้องมาร้านอ้ายเยวี่ยพอดีก็ต้องมาเจอกับคนกลุ่มนี้ นางไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือตกใจแม้แต่น้อย กับอันธพาลพวกนี้มีสิ่งใดให้ต้องกลัวกัน เพียงแค่นางเอ่ยคำเดียวผู้คุ้มกันเกินสิบคนก็พร้อมจะปรากฏตัวจากทุกทิศแล้ว คนพวกนั้นต้องไร้สมองขนาดไหนถึงได้กล้าบุกเข้ามา “พี่ชาย พวกท่านต้องการสิ่งใดเหตุใดต้องมาทำลายร้านของข้าด้วย” เจียงเฉินหนานรับมือได้เป็นอย่างดี เขาเองก็ไม่ได้กลัวคนพวกนี้ ถ้าเทียบกับที่เขาเคยเจอจากชายปริศนาผู้นั้นคนพวกนี้ดูกระจอกไปเลย “ข้าจะพูดตรง ๆเลยแล้วกัน” ชายร่างใหญ่พูดขึ้น ซินหยานกลอกตามองบนอย่างรำคาญใจที่คนพวกนั้นกำลังจะพ่นสิ่งที่น่ารำคาญ ระหว่างนั้นก็หันไปคว้าเก้าอี้มานั่งฟังด้วยท่าทางไม่ใส่ใจจะฟังอีกฝ่ายพูดแม้แต่คำเดียว “ช่างตัดผ้าร้านนี้มีฝีมือยอดเยี่ยม ข้าอ

บทที่ 117 ร้านผ้าซิ่นเมิ่ง ความกระอักกระอ่วนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว สถานการณ์ที่พลิกผันทำให้ทุกคนตั้งตัวไม่ทันแม้แต่โจวหานเฟิงที่เมื่อครู่อารมณ์ของเขายังคุกรุ่นอยู่ แต่ตอนนี้เขารับรู้ได้ถึงความอัปยศที่เขากระทำต่อตัวเอง “งั้นหรือ” เสียงทุ้มถามด้วยน้ำเสียงที่เบาลง แต่ก็ไม่ถึงกับเผยความอับอายของตัวเองออกมา เขายังคงวางท่าความเข้มขรึมเอาไว้ได้บางส่วน มือแกร่งปัดเสื้อของเจียงเฉินหนานที่ยับยู่ยี่เพราะแรงขยำของเขาเบาๆให้มันกลับมาเป็นเหมือนเดิม “ในเมื่อรู้ความจริงแล้วช่วยบอกข้าสักคำได้หรือไม่ว่าท่านทำเช่นนี้ไปทำไมกัน ท่านสนิทสนมกับคุณหนูหกงั้นหรือ” คราวนี้เป็นเจียงเฉินหนานที่เริ่มระแวงอีกฝ่ายแทน คนผู้นี้ดูท่าทางน่ากลัวเกินไป หากปล่อยให้คุณหนูหกของเขาไปรู้จักและสนิทสนมด้วยคงไม่ปลอดภัย “ข้าหรือ ข้าเป็นใครไม่สำคัญ” โจวหานเฟิงโยนความอับอายเมื่อครู่ทิ้งไป ร่างสูงรับมือกับเรื่องแบบนี้ได้ดี เขาไม่เกรงกลัวใครอยู่แล้ว ต่อให้ต้องอับอายก็ไม่นาน เขากลับมาทำหน้าเคร่งขรึมเย็นชาได้อย่างรวดเร็ว หลังจากที่ไขข้อข้องใจ

บทที่ 116 ความอัปยศครั้งใหญ่ ที่ดินที่เคยรกร้างว่างเปล่าในแถบชนบทบัดนี้ถูกปรับเปลี่ยนให้กลายเป็นสวนขนาดย่อมดูสบายตา ถัดไปเป็นอาคารไม้ขนาดใหญ่โอ่อ่ากินพื้นที่เกือบทั้งบริเวณ รอบข้างมีบ้านของชาวบ้านมากมายตั้งอยู่ ที่ดินผืนนี้เป็นผลจากการทำงานอย่างหนักของเฉินซินหยานและทุกคน เมื่อเปิดทำการจึงมีการฉลองกันเล็กๆเป็นภายในแบบครอบครัวพี่น้อง “ไม่รู้จะขอบคุณคุณหนูอย่างไรดีเลยขอรับ สิ่งที่คุณหนูทำเพื่อชาวบ้านนั้นมากมายเหลือเกิน” ถังอี้เฉินบอกด้วยความซึ้งใจ อาคารแห่งนี้เฉินซินหยานสร้างขึ้นมาเพื่อทำเป็นสำนักศึกษาแพทย์ของราษฎรแห่งแรกในเมืองหลวง กว่าจะผ่านแต่ละด่านไปได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย “ไม่ต้องพูดถึงขนาดนั้นหรอก ทุกคนก็ทำเพื่อส่วนรวมกันทั้งนั้น” ร่างบางยิ้มร่าด้วยความเบิกบาน นางใช้ทั้งเงินลงทุนและทรัพยากรต่างๆไปไม่น้อยเลย กว่าจะรวบรวมหมอฝีมือดีมาเป็นอาจารย์ที่นี่ได้ การก่อตั้งสถานที่แห่งนี้ขึ้นมามีวัตถุประสงค์เพื่อเพิ่มจำนวนหมอให้เพียงพอต่อความต้องการ มีคนมากมายที่อยากจะเป็นหมอแต่ไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้ลองเรียนรู้ นางแค่เพิ่มโอกา

บทที่ 115 องค์ชายสาม ท่ามกลางม่านหมอกมืดมัวสายลมพัดกระหน่ำเย็นเยียบราวกับอยู่ท่ามกลางหิมะ กลิ่นอับชื้นของดินโคลนและซากไม้ที่ผุพังคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ความมืดมิดปกคลุมทุกสิ่งรอบกาย สถานที่ดูราวกับถูกทิ้งร้างในชนบทมีกลุ่มคนจำนวนหนึ่งกำลังรวมตัวกัน ภายใต้ผ้าคลุมสีดำสนิททำให้ไม่สามารถมองเห็นว่าได้ว่าพวกเขาคือใคร ประตูไม้แกว่งไกวไปตามลมส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณเร่ร่อนชวนขนลุก ท่ามกลางความมืดมิดมีเพียงโคมไฟดวงเดียวที่เป็นแสงสว่าง ชายภายใต้หน้ากากนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้โยกเยกไปมาด้วยอารมณ์ขุ่นมัว “พวกมันมีเสบียงสำรองไว้ได้อย่างไร ข้าให้เจ้าไปตรวจสอบมาก่อนแล้วไม่ใช่หรือว่าสกุลเฉินยังมีเสบียงหลงเหลืออยู่อีกหรือไม่” น้ำเสียงเย็นยะเยือกคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว “พวกเราไปตรวจสอบมาแล้วจริงๆขอรับนายท่าน พวกข้าก็ไม่รู้ว่าพวกมันไปหาเสบียงจำนวนมากขนาดนั้นจากที่ใด” “ครั้งนี้ข้ายังให้โอกาสพวกเจ้า หากครั้งหน้ายังพลาดอีกอย่าหวังว่าจะมีชีวิตกลับไป” “แต่จะโทษพวกมันอย่างเดียวก็ไม่ได้ขอรับนายท่าน ท

บทที่ 100 บทส่งท้ายกาลเวลาล่วงเลยมากว่าสามปี เจียวจิ้นและจูถิงฟางแต่งงานกันเมื่อสองปีก่อนพวกเขามีบุตรชายด้วยกันหนึ่งคนอยู่ในวัยกำลังน่ารักน่าชังจินเยว่และเยี่ยนเฉินแต่งงานกันหลังจากเจียวจิ้นไม่กี่เดือน แม่ทัพหนุ่มทุ่มเงินปลูกบ้านอีกหลังข้างๆกันกับบ้านของพ่อแม่นาง จินเยว่ให้เหตุผลกับเขาว่านางไม่อยากอยู่ห่างจากบิดามารดา ถ้าไม่ได้อยู่ใกล้กันจินเยว่ก็จะไม่แต่ง จะครองโสดตลอดชีวิต ทำเอาเยี่ยนเฉินต้องกุมขมับสุดท้ายก็ตัดสินใจปลูกบ้านหลังนี้ขึ้นมา“ท่านแม่!” เสียงคุ้นเคยของเจียวเจี้ยตะโกนเรียกมารดาของเขาด้วยความร้อนรนจินเยว่รีบวิ่งไปตามเสียงของบุตรชาย น้ำเสียงของเขาร้อนรนขนาดนี้นางก็กลัวว่าเจ้าตัวน้อยจะเกิดอุบัติเหตุ“เป็นอะไรลูก!” จินเยว่จับเจียวเจี้ยพลิกตัวไปมาเพื่อหาร่องรอยของบาดแผล“ท่านแม่ ข้าไม่ได้เป็นอะไรขอรับ” เจียวเจี้ยจับแขนจินเยว่ไว้เพื่อทำให้นางใจเย็นลง“แล้วเจ้าจะตะโกนเรียกแม่ทำไม แม่ตกใจหมดเลย” นางถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่เขาปลอดภัยดี“ท่านแม่ดูนั่นสิ”เขาชี้ไปข้างหลังของจินเยว่บนเตียงเล็กมีทารกเพศชายวัยหนึ่งขวบกำลังนอนลืมตาโตจ้องมองมาทางนางและเจียวเจี้ย“เจ้าจะให้แม่ดูอะไรห

บทที่ 99 ท่านผู้นั้นมือบางยื่นไปข้างหน้าเพื่อจะสัมผัสกลุ่มหมอกควันนั้น มือของนางนั้นสั่นเทาน้อยๆ เมื่อนางได้สัมผัสถึงมันก็เกิดเสียงบางอย่างขึ้นพรึ่บ!กลุ่มหมอกควันกลายเป็นร่างของบุรุษรูปงาม ผมยาวสลวยที่ถูกปล่อยจนถึงกลางหลัง ที่บอกว่ารูปงามคือใบหน้าของเขางามหยดย้อยอย่างกับสตรีจนจินเยว่อ้าปากค้างด้วยความตะลึง“ท่านแม่ ท่านแม่ขอรับ” เจียวเจี้ยที่เห็นมารดาของเขาเงียบไปก็สะกิดเรียกนาง นิ้วของจินเยว่ยังค้างอยู่ที่เอวของคนตรงหน้า“ห้ะ! อ๊ะ ขออภัยเจ้าค่ะ” จินเยว่รีบดึงมือกลับด้วยความตกใจ“ไม่ต้องกลัวไปหรอก ข้าไม่ได้จะทำอะไรเจ้า”“เจียวเจี้ยบอกว่าท่านเรียกข้ามามีอะไรหรือเจ้าคะ”“ก่อนอื่นข้าก็คงต้องแนะนำตัวก่อนสินะ ข้าคือเทพผู้ควบคุมข้าเป็นคนส่งเจ้ามาที่โลกนี้และมอบมิติวิเศษให้กับเจ้า”“ขอบคุณท่านมากนะเจ้าคะ”“ช้าก่อน ตอนนี้เจ้าสามารถผ่านด่านเคราะห์ทั้งปวงได้หมดแล้ว เหลือเพียงด่านเคราะห์ครั้งสุดท้ายที่เจ้าตะต้องผ่านไปให้ได้ ครั้งนี้เจ้าไม่ต้องเจ็บตัวเหมือนครั้งก่อนๆแต่อาจจะลำบากใจสักหน่อย”“ท่านหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ” จินเยว่ขมวดคิ้วมุ่น พูดมาตรงๆเลยไม่ได้หรือไงกันทำไมต้องลีลาด้วย“ข้าก็แค่

บทที่ 98 คำสั้นๆ“แล้วคุณชายจะปล่อยเขาไปหรือขอรับ” จุนเฟิงถามเยี่ยนเฉิน“นี่เป็นโอกาสครั้งสุดท้ายที่ข้าจะมอบให้น้องชายคนนี้” เยี่ยนเฉินตัดสินใจที่จะปล่อยซื่อเหลียนไปครั้งนี้ส่วนหนึ่งก็เพราะสงสารที่เขาโดนมารดาของตัวเองหลอกลวงมาทั้งชีวิต“แล้วแม่นางจินเยว่…”“ข้าจะไปขอโทษนางด้วยตัวเอง” จินเยว่คงจะไม่พอใจที่เขาปล่อยให้คนที่ทำเรื่องเลวร้ายกับนางลอยนวล“ข้าเชื่อว่านางจะเข้าใจคุณชายขอรับ”“ข้าไม่กล้าคาดหวังให้นางเข้าใจหรอก ขอแค่ได้พูดขอโทษนางก็พอ”เยี่ยนเฉินให้ซื่อเหลียนกลับเมืองหลวงและไปอยู่บ้านของบิดาของพวกเขา น้องชายของเขายอมทำตามแต่โดยดี แววตาคู่นั้นเจือปนความรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อยณ บ้านหนิงเทียนเยี่ยนเฉินที่จัดการเรื่องของน้องชายเสร็จก็เดินทางมาหาจินเยว่ต่อเมื่อได้พบหน้ากันจินเยว่ก็มองหาซื่อเหลียนแต่ไม่พบ“น้องชายของท่านเล่าเจ้าคะ” นางเลิกคิ้วสูง“ข้าปล่อยตัวเขาไปแล้ว”“ทำไมล่ะ” จินเยว่ถามด้วยน้ำเสียงปกติ นางไม่ได้โกรธเคืองที่เขาปล่อยตัวคนร้ายไปเพราะเรื่องร้ายๆยังไม่ได้เกิดขึ้น คนที่มาจับตัวนางก็ดูจะระวังไม่ให้จินเยว่เจ็บตัว เขาไม่ได้ใช้กำลังกับนางเหมือนกับตอนเฟยหรง“ข้ากับเขาได้ปรับค

บทที่ 97 พี่น้องพบหน้า“เจ้าจะเอาอย่างไรต่อจินเยว่” เจียวจิ้นหันไปถามความเห็นของน้องสาว เรื่องนี้ดูเหมือนจะใหญ่โตกว่าที่เขาคิด เรื่องของนางก็ควรให้นางตัดสินใจเอง“รอเยี่ยนเฉินกลับมาก่อนเถิดเจ้าค่ะ คงมีเรื่องให้คุยกันมากทีเดียว” จินเยว่อยากจัดการให้มันจบๆไปเสียที“ข้าเห็นด้วย งั้นก็นำตัวเขาไปให้ทางการก่อนแล้วรอเยี่ยนเฉินมาค่อยถามเขาว่าจะเอาอย่างไรกับน้องชายของเขา”จือหานให้คนงานของเขามาคุมตัวคนร้ายไปส่งทางการก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้านไป“เยี่ยนเฉินมีน้องชายด้วยหรือ” ระหว่างทางกลับบ้านเจียวจิ้นก็พูดคุยกับจินเยว่ไปเรื่อยเปื่อย“ใช่เจ้าค่ะ เขามีน้องชายอยู่หนึ่งคนชื่อซื่อเหลียน ข้าได้เจอเขาอยู่สองสามครั้งเท่านั้นดูเหมือนพวกเขาจะไม่ค่อยถูกกัน”“แปลกนะเป็นพี่น้องกันแต่เกลียดกัน” สำหรับชาวบ้านธรรมดาแบบเขาเป็นพี่น้องกันก็ต้องรักกันดูแลกัน เจียวจิ้นไม่เคยเจอสังคมที่คนเป็นพี่น้องต้องถูกนำมาเปรียบเทียบและแข่งขันกันเองก็ไม่แปลกที่เขาจะไม่เข้าใจ“ไม่แปลกหรอกเจ้าค่ะ แต่ละครอบครัวก็มีการเลี้ยงดูที่ต่างกันเราไม่สามารถนำสิ่งที่เราเจอไปตัดสินครอบครัวของคืนอื่นได้”จินเยว่ที่ได้รับรู้เรื่องราวของครอบครัว

บทที่ 96 อีกแล้วหรือสองสามวันมานี้จินเยว่รู้สึกแปลกๆเหมือนถูกจ้องมองตลอดเวลา ทำให้เวลาจะไปไหนก็จะมีเยี่ยนเฉินหรือไม่ก็เจียวจิ้นไปด้วยเสมอ นางเชื่อในสัญชาติญาณของตัวเอง“วันนี้ข้าจะต้องเดินทางไปเมืองข้างกันเพื่อปราบปรามพวกโจรคงไปไม่นานนัก เจ้าดูแลตัวเองดีๆนะ” เขาเป็นห่วงนางมากแต่หน้าที่ก็คือหน้าที่“ไม่ต้องห่วงข้าหรอกเจ้าค่ะ”“ถ้าเจ้าเป็นอะไรไปข้าแล้วข้าจะอยู่อย่างไร”นี่เขาเป็นห่วงหรือแช่งนางจินเยว่ก็ไม่มั่นใจ แค่ไปไม่กี่วันต้องอาลัยอาวรณ์ขนาดนี้เลยหรือ ทำอย่างกับจะไปเป็นเดือนงั้นแหละ“ข้าจะดูแลตัวเองอย่าดี ท่านนั้นแหละต้องไปปราบโจร ระวังตัวดีๆนะเจ้าคะ อย่าบาดเจ็บกลับมาเล่า”ว่าแต่เขาตัวนางเองก็ห่วงเขาเช่นกัน จินเยว่ถึงกับเตรียมน้ำจากน้ำตกผิงอานให้เขาหลายกระบอกเผื่อไว้เยี่ยนเฉินกระโดดขึ้นหลังม้าจากไปแล้ว จินเยว่โบกมือลาจนเขาลับตาถึงหยุดมือ“เดินทางปลอดภัยนะ” นางพึมพำกับตัวเอง และกลับไปทำงานของตัวเองต่อซื่อเหลียนตามเฝ้าดูจินเยว่มาหลายวัน วันนี้สบโอกาสลงมือเสียที อะไรก็ดูจะเป็นใจไปเสียหมด เยี่ยนเฉินไปแค่สองวันหากเขารู้ว่าคนรักของเขาหายตัวไปเยี่ยนเฉินจะรู้สึกอย่างไรกันนะจินเยว่ไปทำงา

บทที่ 95 ไม่สำนึกมนุษย์เรามักจะมาสำนึกได้ในวันที่สายไปแล้วเสมอจางห่าวอู๋ก็เช่นกัน เขาไม่เคยพอใจในสิ่งที่มีและมักจะขวนขวายทุกสิ่งและทุกอย่างมาตลอดชีวิตโดยไม่ได้หันมามองข้างหลังเลยว่าเขามีสิ่งใดอยู่ในชีวิตบ้าง“ท่านพี่ไปหาพวกมันมาหรือเจ้าคะ” อันฉีหรือฮูหยินรองของเขาพูดอย่างไม่พอใจ ใบหน้านางงอง้ำ“อืม หลบหน่อยข้าเหนื่อยข้าจะไปพัก” เขาดันตัวนางที่ขวางอยู่ออกไปแต่นางกลับไม่ยอมและยืนตัวแข็งอยู่อย่างนั้น“แล้วเป็นอย่างไรบ้างท่านพี่บอกข้ามาก่อน” หากห่าวอู๋และเนี่ยนเจินหย่ากันตอนนี้นางก็จะอดทรัพย์สมบัติทั้งหมดของเนี่ยนเจิน ใครจะไปยอมกันมาถึงขนาดนี้แล้ว“อันฉี เจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ว่าสิ่งที่เราทำมันผิดและมันก็เลวร้ายมาก” ห่าวอู๋มีท่าทีสลดใจ“เลวร้ายแล้วอย่างไร ข้าไม่สนหรอกว่าสิ่งที่ข้าทำมันจะดีหรือร้ายขอแค่ให้ข้าได้สิ่งที่ต้องการมาก็พอ”เหมือนกับสามีคนนี้ เดิมทีห่าวอู๋ซื่อสัตย์ต่อภรรยามากแต่อันฉีก็ใช้สิ่งที่ทั้งคู่มีเหมือนกันก็คือชะตากรรมของพวกเขาคอยเป่าหูว่านางเข้าใจเขาที่สุด ลูกขุนนางใหญ่โตอย่างฮูหยินเอกของเขาไม่มีวันเข้าใจความเจ็บปวดของเขา“งั้นเจ้าก็เตรียมตัวรับกรรมสิ่งที่ทำลงไปได้เลย”“หม