จับขโมย

มู่เหยียนพักอยู่ในตระกูลหวงด้วยความสบายใจ นางนั่งปักผ้ากับมั่วชิงหรงมีท่านป้านอนดูอยู่บนเตียงด้วยสายตามีความสุขเปี่ยมล้น

"ถึงพี่จะเป็นสะใภ้แต่ยังบกพร่องหน้าที่อีกมาก น้องเหยียนสามารถชี้แนะ"

มั่วชิงหรงเอ่ยอย่างถ่อมตัว มู่เหยียนยิ้มหวานตอบ

"มิกล้าเจ้าค่ะ"

กิริยาถ่อมตนของทั้งคู่ดูเรียบร้อยน่ารักเข้ากันได้ดีสร้างความปลาบปลื้มให้จ้าวซือหงที่เห็นสะใภ้ใหญ่และหลานสาวรักใคร่กลมเกลียว

มู่เหยียนคอยดูแลท่านป้าอยู่สามวันจนกระทั่งอาการดีขึ้นแล้วนางจึงได้เดินทางกลับจวนพร้อมกับการอารักขาจากตระกูลหวงเช่นเดิม

เสี่ยวหงพาคนรับใช้เข้ามาจัดห้องของมู่เหยียนตามคำสั่งเพราะถึงกำหนดวันกลับจวนแล้ว นางกวาดตามองไปรอบห้องหาของมีค่าเผื่อติดตัวไปสักชิ้นสองชิ้น เปิดดูพบเพียงเสื้อผ้าไม่กี่ชิ้น เครื่องประดับดี ๆ ก็ไม่เห็นมีทำให้บ่าวตัวดีเกิดความหงุดหงิดขึ้นมา

"เช็ดให้สะอาดด้วยล่ะ"

เสี่ยวหงชี้นิ้วสั่งคนอื่นแล้วลากเก้าอี้มานั่งวางท่าเหมือนเป็นเจ้านาย สาวใช้คนอื่นมองอย่างไม่ค่อยพอใจนักแต่ทำอะไรไม่ได้เพราะเสี่ยวหงเป็นคนของฮูหยินที่มีอำนาจมากที่สุดถ้าเป็นเรื่องภายใน แม้แต่คุณหนูใหญ่ยังต้องเชื่อฟัง

รถม้าของมู่เหยียนจ