พบคนที่หูโจว

หลี่เอ้อเหลียนมาถึงจวนตะกูลหลี่ของท่านอาที่เป็นขุนนางอยู่ที่นี่เพราะจวนของท่านน้าอยู่ไกลออกไปเล็กน้อยเขาจึงเลือกที่นี่เพราะอยู่ใจกลางเมือง

"เอ้อเหลียนมาถึงเอาค่ำมืดไม่บอกกล่าวอาเลย จะได้เตรียมต้อนรับเต็มที่กว่านี้"

หลี่ชิงเอ่ยกับหลานและสหายอย่างอารมณ์ดี

"รบกวนท่านอาแล้วขอรับ หลานเพียงแต่ออกมาท่องเที่ยวผ่อนคลายจากการท่องตำรา"

ทั้งหมดพยักหน้าเห็นด้วยและพูดคุยกันอยู่พักใหญ่จึงแยกย้าย

ช่วงเช้าหลังจากกินข้าวเช้าเสร็จหลี่เอ้อเหลียนอาสาพาสหายทั้งสี่คนเดินชมเมืองหูโจว

ตระกูลหวง

"เหยียนเอ๋อร์ควรส่งข่าวมาก่อนป้าจะได้ให้รถม้าไปรับเดินทางไกลถึงค่ำมืดอันตรายยิ่งนัก"

จ้าวซือหงเป็นห่วงหลานสาวคนโปรดใบหน้าซีดเซียวมองอย่างเอ็นดู มู่เหยียนส่งยิ้มหวานเป็นการสร้างความสบายใจให้นาง

"คราวหน้าหลานจะรอบคอบกว่านี้เจ้าค่ะ ท่านพ่อกับฮูหยินรองฝากของมาเยี่ยมท่านป้าและฝากความห่วงใยมาด้วยเจ้าค่ะ"

คำเรียกขานแม่เลี้ยงฟังดูแปลกหูแต่ทุกคนก็ชินชาแล้วมิได้รู้สึกตะขิดตะขวงใจแต่อย่างใด

วันนี้เป็นวันทำงานจึงมีเพียงมู่เหยียน ฮูหยินและลูกสะใภ้อยู่ที่จวน มั่วชิงหรงรับอาสาดูแลแม่สามี มู่เหยียนจึงช่วยได้ไม่มากนัก

"เหยียนเอ๋อร์ พี่ฝากดูแลท่านแม่สักสองชั่วยามพี่จะไปเอาชุดของทุกคนที่ร้าน เถ้าแก่นัดไปรับวันนี้"

มู่เหยียนรู้จักร้านนี้ดีเพราะนางเคยไปมาแล้วหลายครั้ง มั่วชิงหรงเอ่ยพลางมองกระดาษแล้วทำหน้างุนงงเพราะนางยังไม่เคยไป

"พี่ชิงหรงไม่ต้องกังวลเจ้าค่ะเอาใบนัดรับของมาเถิดข้าจะไปเอาให้ข้ารู้จักร้านนี้"

มั่วชิงหรงมองหน้าแม่สามีขอความเห็น จ้าวซือหงพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต

"ให้เหยียนเอ๋อร์ไปแทนได้ คุ้นเคยกับเจ้าของร้านดี"

"เจ้าค่ะท่านแม่"

มู่เหยียนไปร้านตัดผ้ากับซวงซวงและไป๋หนิง รถม้าเทียบจอดไว้ข้างร้านสตรีสามนางจึงเดินเข้าไป

"เถ้าแก่ ข้ามารับชุดของตระกูลหวงเจ้าค่ะ"

เถ้าแก่หลินเห็นนางก็จำได้เอ่ยคำทักทายเป็นกันเอง"

"มู่เหยียนนั่นเอง ไม่เจอตั้งนานดูสิเจ้าโตเป็นสาวสวยขนาดนี้แล้ว"

เถ้าแก่หลินจับมือมู่เหยียนเอ่ยชื่นชมไม่ขาด นางเป็นเด็กน่ารักเมื่อโตเป็นสาวแรกรุ่นก็เรียบร้อยสงบเสงี่ยมสมกับเป็นตระกูลผู้ดี

"เถ้าแก่ชมเกินไปแล้ว"

นางยังคงถ่อมตัวยิ่งสร้างความประทับใจให้เถ้าแก่หลิน บุตรหลานตระกูลขุนนางในหูโจวน้อยคนนักที่มีมารยาทดีพูดจาให้เกียรติผู้อื่นได้เช่นนี้ ส่วนมากพวกนางล้วนถือตัวว่าสูงศักดิ์มักทำตัวสูงส่งโดดเด่นมองผู้อื่นด้วยหางตา

"น่าเสียดายที่อยู่ต้าฉวนไม่ใช่หูโจว"

มู่เหยียนยิ้มหวานออกมายิ่งทำให้นางดูน่ารักสวยหวาน

"ท่านพ่ออายุมากแล้วทุกคนต้องคอยช่วยกันดูแลเจ้าค่ะ ส่วนที่นี่ข้าก็ไป ๆ มา ๆ จนเป็นบ้านหลังที่สองแล้ว"

"นับเป็นวาสนาตระกูลหวงที่มีลูกหลานกตัญญูน่าชื่นชมจริง ๆ "

พูดคุยกันอยู่เกือบหนึ่งเค่อก็ออกมาพร้อมกับของที่มารับ นางมองดูร้านค้าต่าง ๆ ระหว่างเดินไปยังรถม้า เห็นร้านขายขนมถั่วทอดนึกขึ้นได้ว่าท่านป้าชอบจึงเดินไปซื้อให้

"เอาขนมถั่วทอด"

เสียงทุ้มประสานขึ้นพร้อมนางอยู่ด้านข้าง มู่เหยียนเงยหน้ามองเห็นหลี่เอ้อเหลียนที่มองมายังนางคล้ายกำลังตกอยู่ในภวังค์ มู่เหยียนถอยออกห่างรอแม่ค้าจัดขนมใส่ถุงให้ซวงซวงเป็นคนรับมาและจ่ายเงินแทน

"ไม่ทราบว่าแม่นางมาจากตระกูลใดแล้ว...กำลังจะไปที่ใด"

หลี่เอ้อเหลียนส่งยิ้มหวานท่ามกลางเสียงหัวเราะของสหาย มู่เหยียนยิ้มตามมารยาทตอบออกไป

"ข้ากำลังจะกลับแล้วเจ้าค่ะ ขออภัยที่เสียมารยาท"

นางหมุนกายเดินนำหน้าซวงซวงและไป๋ชิงเร่งฝีเท้าขึ้นรถม้า หลี่เอ้อเหลียนยิ้มค้างไร้คำพูด เขาเสียหน้าเป็นอย่างมากแต่พยายามเก็บอาการหันไปมองสหายด้วยสายตาไม่พอใจ ทุกคนจึงหยุดหัวเราะในทันที

"คุณชายเมื่อครู่ไร้มารยาทมากเลยเจ้าค่ะคุณหนูอย่าคิดมาก"

ไป๋ชิงพร่ำบ่นออกมา

"ช่างเถอะ ใครก็ไม่รู้"

นางบอกสองบ่าวให้สบายใจ นึกถึงใบหน้าหล่อเจ้าสำอางแววตาเจ้าชู้นั้นได้ดี ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติก่อนนางก็ไม่ประสงค์จะเสวนากับคนผู้นี้อยู่แล้ว หลี่เอ้อเหลียนเคยเทียวไล่เทียวขื่ออยู่นานสองนานจนใต้เท้ามู่เกือบจะยกนางให้เขาจนสืบได้ว่าเขามีภรรยาเอกและภรรยารองแล้วและต้องการสู่ขอนางไปเป็นอนุคนที่สาม เพราะเรื่องนี้ก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่นางได้แต่งงานกับเหอเจี้ยนฉวนในชาติที่แล้ว

ตำแหน่งของเขาต่ำกว่าเหอเจี้ยนฉวนนางจึงรอดพ้นจากการถูกคุกคามมาได้ หลี่เอ้อเหลียนใช้ชีวิตเสเพล การทำงานก้าวหน้าจากความคดโกงทำให้เขาทะนงตน ชีวิตของเขาแสนสั้นชอบเที่ยวหอนางโลมเป็นประจำทั้งที่มีภรรยาและลูกเต็มจวนในที่สุดก็ติดโรคร้ายเสียชีวิตอย่างน่าสมเพช

หลี่เอ้อเหลียนให้คนของตระกูลหลี่ไปสืบดูมู่เหยียนจึงได้รู้ว่านางเป็นหลานสาวใต้เท้าหวงหมิงและมาจากเมืองหลวงต้าฉวน

"แสดงว่ารถม้าคันที่เดินทางมาพร้อมกันก็คงเป็นนางสินะ"

เขาเอ่ยขึ้นกับสหายในวงสนทนากำลังดื่มสุรากันในโรงสุราชื่อดังของหูโจว

"เจ้าสนใจนางรึ ถึงนางจะสวยมากแต่ท่าทางยโสไม่เบา"

หลี่เอ้อเหลียนยิ้มเจ้าเล่ห์

"อย่างนี้สิข้าชอบ"

"อ้าวแล้วคู่หมั้นของเจ้าเล่า เจ้าเอานางไปไว้ที่ไหน"

หลี่เอ้อเหลียนตอบอย่างไม่ใส่ใจ

"นางก็อยู่ในที่ที่นางควรอยู่ส่วนคนนี้ก็เป็นอีกคนที่ข้าชอบอย่างไรล่ะ"

สหายทั้งสี่พยักเพยิดเห็นด้วยยกจอกสุราชนกันอย่างครึกครื้น

มู่เหยียนกลับมาถึงจวนนางเอาของไปให้จ้าวซือหงและมั่วชิงหรงตรวจสอบความเรียบร้อย

"ยังละเอียดเช่นเดิม ฝีมือไม่เคยตกเลยจริง ๆ เถ้าแก่หลิน"

"วันนี้เจอคุณชายคนหนึ่งเข้ามาเกี้ยวคุณหนูเจ้าค่ะท่าทางเจ้าชู้ไม่เบา"

ไป๋หนิงรายงานฮูหยินเพราะนางถูกกำชับว่าต้องรายงานทุกเรื่องยามออกไปข้างนอก จ้าวซือหงหยุดตรวจชุดขมวดคิ้วแน่น ซักไซ้เสียงเครียด

"เป็นใครรู้ไหม"

"ไม่เคยพบหน้ามาก่อนเจ้าค่ะ น่าจะมาจากต่างถิ่น"

มู่เหยียนยิ้มบางเอ่ยขึ้นบ้าง

"เรื่องเล็กน้อยเจ้าค่ะท่านป้าหลานไม่เก็บมาใส่ใจ"

"ควรระวังให้มาก เจ้าโตเป็นสาวแล้วไม่อาจหนีพ้นเรื่องนี้ เจอคนไม่น่าไว้ใจต้องรีบถอยห่าง"

จ้าวซือหงเอ่ยปากเตือน บุรุษที่ดีจะไม่ทำเช่นนี้กับสตรีแปลกหน้าเหมือนที่มู่เหยียนพบเจอ

"เจ้าค่ะ"

นางรับปากยิ้มแย้มมองดูไม่มีความเอียงอาย จ้าวซือหงจึงสบายใจได้ว่าหลานสาวคงไม่ตกหลุมพรางคนไม่ดีง่าย ๆ

หลี่เอ้อเหลียนกลับสำนักศึกษาเพื่ออ่านหนังสือต่อเขามีความมั่นใจว่าตนจะสอบได้เป็นขุนนางและต้องได้ระดับที่ดีกว่าหยางหมิงเช่อ

"หักโหมเกินไปก็ไม่อาจมั่นใจได้ว่าจะได้เป็นจอหงวนหรอกนะ สู้ไปเที่ยวพักผ่อนบ้างให้สมองปลอดโปร่งยังจะดีกว่า"

หลี่เอ้อเหลียนพูดกระทบกระเทียบหยางหมิงเช่อเมื่อพบหน้ากัน เขาส่ายหน้าไม่อยากใส่ใจมากนัก ไม่มีใครรู้อยู่แล้วว่าเขาผ่อนคลายตัวเองด้วยวิธีการใดและไม่จำเป็นต้องอธิบาย

"ข้าคิดว่าเจ้าควรเอาเวลาที่เหลือก่อนสอบไปสนใจเรื่องของตัวเองดีกว่าเที่ยวสู่รู้เรื่องของคนอื่น"

หยางหมิงเช่อไม่ชอบพูดหากได้เปล่งคำพูดออกมาก็ทำให้คนฟังปวดใจมิใช่น้อย หลี่เอ้อเหลียนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันโต้เถียงไม่ออกได้แต่เก็บความแค้นเอาไว้ภายในใจ

"สอบได้แล้วข้าจะเล่นงานเจ้าให้หนักคอยดู!"