ย้อนเวลา

ดวงตาคู่งามหลับตาส่ายหน้าไปมาชั่วครู่ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้น มู่เหยียนสะดุ้งตัวรู้สึกเจ็บแปลบบนหน้าอกข้างซ้ายโดยไม่มีสาเหตุ นางลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืดมิด หัวใจเต้นแรงเจ็บปวดลึก ๆ ราวกับถูกมีดแหลมคมกรีดแทง

"ข้าตายไปแล้วนี่"

มู่เหยียนมีสติดีนางมั่นใจว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องจริงทั้งหมด หญิงสาวสงสัยกับสิ่งที่เกิดขึ้นเอื้อมมือเปิดผ้าม่านออกมองไปด้านนอกท่ามกลางความเงียบสงบ

"ทำไมคุ้นตา"

นางลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูออกดูด้านนอก ลมหนาวเย็นยะเยือกพัดแรงปะทะใบหน้างามให้ความรู้สึกเย็นเฉียบ มู่เหยียนรีบปิดประตูหนีลมหนาวเดินเข้ามานั่งบนโต๊ะหน้าเตียงนอน

ที่นี่หากจำไม่ผิดน่าจะเป็นบ้านของท่านป้าญาติฝั่งมารดาที่ให้นางมาร่วมงานแต่งงานของพี่ชายใหญ่แล้ววันนี้ก็คือวันที่เตรียมตัวเดินทางกลับจวนแล้ว

"ข้าย้อนเวลากลับมาตอนอายุสิบหกปี"

หลังจากทำความเข้าใจกับเรื่องเหลือเชื่ออยู่ครู่หนึ่งนางก็ต้องทำใจยอมรับ คิดทบทวนถึงความทรงจำวัยนี้ที่ยังมิได้ออกเรือนทว่าเป็นช่วงที่บิดากำลังจะก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งรองเจ้ากรมอาญาและถูกจับประหารชีวิตโทษฐานร่วมก่อกบฏหลังจากนางแต่งงานได้เพียงสองปี

ช่วงเวลานี้ครอบครัวยังไม่มีเรื่องราวเกี่ยวข้องกับราชสำนักมากนักตามที่นางได้รับรู้มา นอกเหนือจากว่าบิดาของนางคือใต้เท้ามู่หลวนเฟิง กำลังแอบกระทำการลับ ๆ กับใครบางคนอยู่

"ข้าแต่งงานตอนอายุสิบแปดปี อีกสองปีต่อจากนั้นคนตระกูลมู่และข้าก็ต้องตาย"

ที่สำคัญนางยังไม่รู้จักกับเหอเจี้ยนฉวน

อีกหกเดือนที่วังหลวงจะมีการประกาศแต่งตั้งขุนนางคนใหม่ เหอเจี้ยนฉวนเข้ามาในแคว้นต้าฉวนในตำแหน่งพิเศษเป็นขุนนางขั้นหนึ่งที่สอบได้อันดับสูงสุดเป็นครั้งแรก เขาได้อยู่ข้างกายฮ่องเต้พระองค์ทรงโปรดปรานเป็นอย่างมากไม่ว่าเหอเจี้ยนฉวนเสนอสิ่งใดก็ทรงเห็นดีเห็นงามไปด้วยเสียทุกเรื่อง

มู่เหยียนขบคิดถึงเรื่องนี้อยู่นานจนกระทั่งฟ้าสางเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

"ก๊อก ๆ ๆ คุณหนูเจ้าคะ ตื่นหรือยังเจ้าคะ"

บ่าวรับใช้บ้านท่านป้าส่งเสียงเรียกนาง การมาเยือนตระกูลมารดาทำให้นางอบอุ่นใจทุกครั้ง คนที่นี่รักและหวังดีกับนางรวมถึงสาวใช้ทุกคนที่นี่ให้เกียรติและยกย่องนางเหมาะสมแก่ฐานะ

มู่เหยียนเดินไปเปิดประตูเผยรอยยิ้มสวยออกมา บ้านหลังนี้อยู่กันอย่างเอื้ออาทรไม่มากพิธี บ่าวรับใช้และเจ้านายไม่ห่างเหินกันมากนัก

"ซวงซวง ข้าเพิ่งตื่น"

นางต้องบอกออกไปอย่างนั้นมิเช่นนั้นอาจจะทำให้ผู้อื่นเป็นห่วงว่านอนที่นี่ไม่รู้สึกสบายนอนไม่เต็มอิ่ม

"อีกครึ่งชั่วยามก็ได้เวลารับประทานอาหารเจ้าค่ะ คุณหนูเพิ่งมายังไม่ทราบรายละเอียดบางอย่างที่เปลี่ยนไปข้าจึงมาแจ้งท่าน"

ซวงซวงมีอายุเท่านางเป็นบ่าวรับใช้ที่นิสัยดี อ่อนโยนและเชื่อฟัง มู่เหยียนยิ้มแย้มให้เอ่ยขึ้นว่า

"ประเดี๋ยวข้าจะไปอาบน้ำแต่งตัวออกไป"

"ให้บ่าวช่วยนะเจ้าคะ"

ซวงซวงอาสาช่วยนางพยักหน้ายินดีเพราะเดินทางโดยรถม้าของจวนนางไม่มีสาวรับใช้มาด้วย นับเป็นเรื่องไม่สมควรทำอย่างยิ่งที่ใต้เท้ามู่หลวนเฟิงละเลยบุตรีเอกได้ถึงขนาดนี้ นอกเหนือจากความปลอดภัยแล้วสตรีที่ยังไม่ออกเรือนต้องเดินทางไกลควรได้รับการดูแลเอาใจใส่ไปไหนมาไหนไกล ๆ ควรมีบ่าวรับใช้ติดตามไปด้วย

นางชินชากับชีวิตอย่างนี้มานานแล้วจึงไม่ได้เรียกร้องกับบิดา เพราะเขาเชื่อฟังจางเหยามากเกินไปปล่อยให้นางเป็นใหญ่เรื่องภายในจวนนางมีอำนาจเบ็ดเสร็จ ผลสุดท้ายบุตรสาวคนโตก็กลับกลายเป็นดั่งคุณหนูผู้ถูกทอดทิ้ง

เรื่องภายในจวนที่คนนอกไม่เคยรับรู้ว่ามีความเป็นมาเช่นไร มีแต่นางที่กล้ำกลืนต่อสู้เพื่อตัวเองมาตลอดจนถูกมองว่าเป็นคนดื้อรั้นไม่เชื่อฟัง อีกทั้งยังชอบรังแกบ่าวรับใช้จึงไม่มีใครเคารพนับถือนาง มู่เหยียนจึงโดดเดี่ยวไร้คนที่ไว้ใจได้มาอยู่ข้างกาย

มู่เหยียนเป็นหญิงสาวใบหน้างดงามเหมือนกับมารดาของนาง ยามที่จ้าวซือหงท่านป้าของนางได้พบกันมักมองอย่างเศร้าใจน้ำตาคลออยู่เสมอ

"เหยียนเอ๋อร์ เจ้าช่างเหมือนแม่ของเจ้าป้าเห็นหน้าเจ้าทีไรก็อดคิดถึงเจียอิงไม่ได้"

จ้าวซือหงยื่นมือจับดวงหน้าหวานลูบไล้ไปมาอย่างอ่อนโยน

"ข้าก็คิดถึงท่านแม่เจ้าค่ะท่านป้า"

นางก็น้ำตารื้นไม่แพ้กัน

"เอาอย่างนี้ดีหรือไม่มาอยู่ที่ตระกูลหวงอยู่กับป้า ประเดี๋ยวจะป้าจะไปพูดกับพ่อของเจ้า"

เหมือนสวรรค์เมตตานางที่ท่านป้ามีความห่วงใยอยากอยู่ใกล้ ๆ หากได้อยู่ที่ตระกูลหวงคงมีความสุขไม่น้อย

"ขอบคุณท่านป้าที่เมตตาเจ้าค่ะ หลานอยากอยู่ใกล้ ๆ ท่าน"

ตระกูลมู่ให้ความสุขและความยุติธรรมแก่นางไม่ได้จึงไม่น่าแปลกที่นางอยากมาอยู่ที่ตระกูลหวง

"ดีสิขอรับ เหยียนเอ๋อร์มาอยู่ที่นี่อีกหน่อยพี่ใหญ่ก็มีลูก คนในบ้านเราก็จะมีเพิ่มขึ้นน่าสนุกนะขอรับ"

หวงเจียฉี คุณชายรองตระกูลหวงเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยรวมถึงใต้เท้าหวงหมิงผู้เป็นลุง

ตระกูลหวงเป็นตระกูลใหญ่มีบุตรชายสองคน ใต้เท้าหวงหมิงเป็นขุนนางฝ่ายกรมคลัง หวงเมิ่งหยวนที่เพิ่งแต่งงานทำงานที่กรมโยธาธิการและหวงเจียฉีทำงานที่กรมอาญา ทั้งสองคนเป็นบัณฑิตที่รักความก้าวหน้าสอบเป็นขุนนางตั้งแต่อายุยังน้อยไล่กันมาสร้างความภาคภูมิใจให้ใต้เท้าหวงหมิงยิ่งนัก

มีพี่ชายทั้งสองคอยสนับสนุนและยังมีพี่สะใภ้เข้าข้างยิ่งทำให้มู่เหยียนอยากมาอยู่ที่ตระกูลหวง นางคงมีความสุขไม่น้อยหากอยู่กับญาติฝั่งมารดา

จำได้ว่าในอดีตนางไม่ได้พูดคุยกับผู้ใดมากนักเพราะนางเพียงแค่มาตามหน้าที่ไม่ค่อยแยแสผู้ใด เมื่อเสร็จสิ้นงานแต่งก็เดินทางกลับตระกูลทันที คราวนั้นจ้าวซือหงได้แต่คิดเป็นห่วงให้คนติดตามอารักขาจนถึงจวนโดยปลอดภัย นับว่าคราวนี้เป็นโชคดีของนางที่ยอมลงมารับประทานอาหารจึงได้มีโอกาสพูดคุยกับท่านป้า

ถึงเวลาเดินทางกลับจวนใต้เท้าหวงให้คนตามอารักขาและส่งซวงซวงเป็นคนดูแลส่วนตัวให้มู่เหยียน ซวงซวงชอบมู่เหยียนที่ยิ้มแย้มแจ่มใสจึงยินยอมไปด้วย รถม้าของจวนตระกูลมู่เดินทางจากเมืองหูโจวมาถึงเมืองหลวงต้าฉวนกินเวลาเพียงสามชั่วยามก็ถึง

ภายในจวนเงียบเชียบมู่เหยียนมาถึงนางจึงเข้าไปที่ห้องโถงเพื่อพบบิดาทว่าเจอเพียงจางเหยานั่งปักผ้ากับมู่หลิน นางย่อกายทำความเคารพฮูหยินสีหน้าราบเรียบ

"เหยียนเอ๋อร์มาถึงแล้วเจ้าค่ะ"

จางเหยาขมวดคิ้วมองดูท่าทางสงบของมู่เหยียนพูดกับนาง

"นายท่านยังไม่กลับมา ข้าจะบอกให้ว่าเจ้ามาถึงแล้ว กลับมาเหนื่อย ๆ ไปพักผ่อนเถิด"

"เจ้าค่ะ"

นางย่อตัวคารวะแล้วหมุนตัวเดินออกไปพยักหน้าให้ซวงซวงตามกลับเรือน

สตรีทั้งสองเดินจากไปแล้ว มู่หลินเงยหน้าจากการปักผ้ามองตามพี่สาว

"พี่หญิงดูแปลกไปนะเจ้าคะท่านแม่"

จางเหยาพูดกับบุตรสาวมิได้แสดงความรู้สึกใด ๆ

"คงเดินทางมาเหนื่อยน่ะ"

มู่หลินพยักหน้ายิ้มบางจากนั้นทั้งสองแม่ลูกก็ปักผ้าที่ค้างไว้ต่อ