ขันทีเจ้าเล่ห์กับฮ่องเต้เฉยชา

ขันทีเจ้าเล่ห์กับฮ่องเต้เฉยชา

last updateLast Updated : 2025-06-19
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
10
1 rating. 1 review
40Chapters
2.3Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ปลอมตัวเข้ามาเป็นขันทีข้างกายฮ่องเต้หนุ่มหล่อ ที่มีเสียงเล่าขานว่าไม่ยอมแต่งเมียเพราะ นิยมบุรุษด้วยกัน

View More

Chapter 1

ลูกรับไว้เอง

Nina a découvert que son mari, Louis, la trompait.

Avec une jeune étudiante.

Aujourd’hui, c’était son anniversaire. Elle avait passé l’après-midi à préparer un bon dîner pour lui. Mais alors qu’elle s’affairait encore en cuisine, une notification a retenti sur le téléphone qu’il avait laissé à la maison.

Ding.

Un message d’une certaine étudiante :

« Je me suis cognée en récupérant le gâteau... Ouille... Ça fait tellement mal. »

En pièce jointe, une photo.

Pas de visage, juste une paire de jambes.

Des bas blancs légèrement remontés, des petites chaussures noires à bout rond, et une jupe d’étudiante bleu et blanc retroussée juste assez pour révéler des cuisses longues et fines, d’une sensualité indécente.

Les genoux, blancs et délicats, sont bel et bien rougis par un choc.

Une jeunesse éclatante. Une peau lisse et parfaite. Un ton mi-enfantin, mi-séducteur.

On disait que les hommes d’affaires, une fois qu’ils réussissaient, raffolaient de ce genre de femmes...

Nina a serré le téléphone si fort que ses phalanges ont blanchi.

Ding.

Un autre message.

« M. Bernard, retrouvons-nous à l’Hôtel Rodolphe ce soir... Je veux fêter ton anniversaire. »

L’anniversaire de Louis.

Et sa maîtresse lui préparait une surprise.

Nina a attrapé son sac et est sortie en trombe.

Elle devait voir ça de ses propres yeux.

Elle voulait savoir... qui était cette fille.

Lorsqu’elle est arrivée devant l’Hôtel Rodolphe, elle s’apprêtait à entrer quand elle a aperçu... ses parents.

Surprise, elle s’est approchée :

« Papa, Maman ? Qu’est-ce que vous faites ici ? »

Pascal et Marie Leroy ont échangé un regard furtif, visiblement mal à l’aise.

« Euh... Nina, ta sœur est rentrée au pays. On l’a accompagnée ici, » a expliqué son père d’un ton hésitant.

Chloé ?

Un mauvais pressentiment lui a tordu les entrailles.

Instinctivement, Nina a tourné la tête vers la grande baie vitrée de l’hôtel... et son cœur s’est figé.

De l’autre côté de la vitre, dans le hall illuminé, Chloé était là.

Portant exactement la même tenue que la fille sur la photo.

Un frisson glacial a parcouru son échine.

Ainsi donc, l’étudiante qui couchait avec Louis... n’était autre que sa propre sœur.

Chloé Leroy, la "rose de Merville", la fille que toute la ville admirait. Son corps parfait, ses jambes légendaires, qui faisaient fantasmer des centaines d’hommes...

Et maintenant, ces mêmes jambes avaient séduit son propre beau-frère.

Nina aurait voulu rire. C’était grotesque.

Elle a tourné la tête vers ses parents et a lancé d’une voix froide :

« J’imagine que je suis la dernière à l’apprendre. »

Pascal a eu un sourire gêné :

« Nina... Louis ne t’a jamais aimée. »

Marie a renchéri aussitôt :

« Oui, ma chérie. Tu sais combien de femmes rêveraient d’être à ta place ? Plutôt que de le laisser à une inconnue, autant qu’il revienne à ta sœur. »

Les poings de Nina se sont crispés.

« Papa, Maman... Je suis votre fille moi aussi ! »

Elle a brusquement fait demi-tour, prête à s’en aller, mais la voix tranchante de Marie l’a retenue :

« Nina, dis-moi la vérité. Est-ce que Louis t’a déjà touchée ? »

Ses pas se sont arrêtés nets.

Pascal, lui, a enfoncé le clou sans la moindre hésitation :

« Ne te fais pas d’illusions, Nina. Louis et Chloé ont toujours été faits l’un pour l’autre, tout le monde le savait. S’il n’avait pas eu cet accident qui l’a laissé dans le coma, vous ne seriez jamais mariés. On t’a juste placée là pour le remplacer. »

Marie l’a toisée de la tête aux pieds, le regard empli de mépris :

« Regarde-toi. Trois ans de mariage, et tu n’es rien d’autre qu’une femme au foyer qui gravitait autour de son mari. Pendant ce temps, Chloé est devenue danseuse étoile. Une véritable étoile contre un vilain petit canard... Avec quoi comptes-tu rivaliser ? Tu devrais juste rendre Louis à Chloé. »

Chaque mot s’est enfoncé dans le cœur de Nina comme une lame acérée.

Les yeux brûlants de larmes, elle a tourné les talons et s’est éloignée sans un mot.

Lorsqu’elle est rentrée à la villa, la nuit était déjà tombée.

Elle avait donné congé à Sophie pour la soirée, et la maison était plongée dans le noir, froide et vide.

Dans la pénombre, elle s’est assise seule à la table du dîner.

Les plats qu’elle avait préparés avec amour étaient déjà froids.

Devant elle, le gâteau d’anniversaire qu’elle avait soigneusement décoré.

Sur le glaçage, quelques lettres tracées à la main :

« Joyeux anniversaire, mon amour. »

Ces mots lui ont soudain paru insoutenables, presque douloureux à regarder.

Tout comme elle. Tout comme ce mariage. Un immense... et cruel... mensonge.

Louis et Chloé ont toujours été considérés comme le couple parfait du milieu mondain. Tout le monde savait que la "rose de Merville", Chloé, était la femme que Louis chérissait le plus.

Mais il y a trois ans, un terrible accident de voiture a laissé Louis dans le coma... et Chloé a disparu du jour au lendemain.

C’est à ce moment-là que la famille Leroy a ramené Nina de la campagne pour la forcer à épouser cet homme plongé dans un état végétatif.

Quand elle a appris qu’il s’agissait de Louis, son Louis, celui qu’elle avait toujours aimé, elle a accepté ce mariage sans la moindre hésitation.

Pendant trois ans, elle l’a soigné sans relâche. Elle ne sortait pas, ne voyait personne, n’avait plus de vie sociale. Toute son existence tournait autour de lui.

Et finalement, grâce à elle, il s’est réveillé.

Nina a sorti un briquet et allumé une bougie.

À travers la faible lueur, son reflet est apparu dans le miroir en face d’elle.

Elle a vu une femme terne, enfermée dans une robe noire et blanche, austère et sans éclat. Une épouse effacée, dépourvue du moindre attrait.

Et pendant ce temps, Chloé était devenue danseuse étoile, rayonnante, magnifique, vivante.

Elle était le vilain petit canard. Chloé était le cygne blanc.

Maintenant que Louis s’était réveillé, il était retourné auprès de son cygne blanc, la femme qu’il avait toujours aimée. Et il avait laissé derrière lui le vilain petit canard.

Trois ans... pour rien.

Elle s’était sacrifiée, mais au final, ce n’était qu’un délire sentimental de sa part.

Louis ne l’a jamais aimée. Mais elle, elle l’a aimé de tout son être.

On dit toujours que, dans une relation, celui qui aime en premier est toujours le perdant.

Aujourd’hui, Louis lui a infligé une défaite totale.

Les yeux embués de larmes, Nina a soufflé la bougie.

L’obscurité a englouti la villa une fois de plus.

Soudain, dehors, deux phares ont illuminé la nuit.

Une Rolls-Royce Phantom a traversé l’allée à toute vitesse avant de s’arrêter sur le gazon.

Les cils de Nina ont légèrement tremblé. Il était revenu.

Elle avait cru qu’il ne rentrerait pas ce soir.

Très vite, la porte de la villa s’est ouverte. Une silhouette élancée, imprégnée de l’air frais et humide de la nuit, a fait irruption sous ses yeux.

Louis était rentré.

La famille Bernard a toujours été une lignée de prestige à Merville. En tant qu’héritier, Louis possédait un talent commercial hors du commun. À 16 ans, il avait déjà obtenu deux diplômes de l’Université Havré. Plus tard, il a fondé sa première entreprise et l’a introduite en bourse sur la Rue Valadon, faisant sensation dans le monde des affaires. Puis il était rentré au pays pour prendre les rênes de l’empire familial, devenant le plus puissant magnat de Merville.

Il a traversé la pièce d’un pas assuré, sa voix grave et magnétique résonnant dans le silence :

« Pourquoi tu n’as pas allumé la lumière ? »

Clac.

Sans attendre sa réponse, il a tendu la main et a allumé l’interrupteur mural.

La lumière soudaine a agressé les yeux de Nina, qui les a fermés une fraction de seconde avant de les rouvrir pour le regarder.

Louis portait un costume noir sur-mesure, élégant et parfaitement ajusté. Son visage sculpté, sa prestance froide et hautaine, son charisme inné... Il était l’homme qui hantait les rêves de toutes les jeunes filles de l’élite.

Nina l’a fixé.

« Aujourd’hui, c’est ton anniversaire. »

Mais le visage de Louis n’a montré aucune émotion. Il a simplement jeté un regard désinvolte à la table dressée avant de lâcher froidement :

« La prochaine fois, ne perds pas ton temps. Je ne fête pas ce genre de choses. »

Nina a esquissé un sourire, ses lèvres rouges s’étirant doucement :

« Tu ne fêtes pas ces choses-là... ou tu ne veux pas les fêter avec moi ? »

Louis a tourné la tête vers elle, mais son regard est resté distant, indifférent.

« Pense ce que tu veux. »

Puis il a repris sa marche et s’est dirigé vers l’escalier.

Il avait toujours été comme ça avec elle.

Peu importe à quel point elle essayait... elle n’arrivait pas à réchauffer son cœur glacé.

Nina s’est levée et l’a observé, son dos droit et majestueux, sa silhouette froide qui s’éloignait encore une fois.

Alors, elle a parlé d’une voix claire et posée :

« Aujourd’hui, c’est ton anniversaire. Je voulais t’offrir un cadeau. »

Louis n’a pas ralenti, ne s’est pas retourné.

« Je n’ai pas besoin de cadeau. »

Nina a ri doucement.

Ses lèvres se sont légèrement étirées dans un sourire presque imperceptible.

Puis, elle a prononcé d’une voix tranquille :

« Louis, divorçons. »

Son pied venait de fouler la première marche de l’escalier... Mais soudain, il s’est arrêté net.

Il s’est retourné lentement. Il s'est retourné brusquement. Ses yeux noirs se sont rivés sur elle.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Anděl K
Anděl K
สนุกมาก มีตลกแทรก อ่านไม่น่าเบื่อ และเดินเรื่องไม่ยืดเยื้อ ต้องติดตาม..นามจันทร์ส่องแสง เสียแล้วแบบนี้
2025-07-03 03:56:57
1
0
40 Chapters
ลูกรับไว้เอง
เจียเฟย สวมอาภรณ์ชุดขันทีสวมหมวกขันทีเปิดเผยใบหน้าที่จะว่าหล่อเหลา หรืออ่อนหวานก็ไม่อาจแยกแยะในเมื่อคิ้วดกวาดยาวบนใบหน้า ริมฝีปากรูปกระจับหยักสวย กับดวงตาคมพอสวมหมวกขันทีแล้วไม่อาจแยกแยะว่าหญิงหรือชาย อกนุ่มถูกรัดด้วยผ้าฝ้ายดิบจนแบนราบเอวกิ่วไม่ได้ดึงสายรัดเอวให้ตึงแน่นยังปล่อยให้ชายอาภรณ์ทิ้งตัวลงมาคลุมทับกางเกงสีเดียวกันนั้น ไม่บอกใครจะรู้ว่าเจียเฟยคือหญิงอายุ18ที่ลักลอบเข้ามาในวังหลวงในตำแหน่งขันทีฝึกหัด แต่ละคนใบหน้าหมดจด เมื่อสวมอาภรณ์ขันทีล้วนมองไม่ต่างกัน เจียเฟยจะทำอย่างไรได้ในเมื่อครอบครัวทุกข์เข็ญ อดมื้อกินมื้อ ขันทีในวังหลวงเองก็ตุ้งติ้งไม่ต่างกันกับหญิงงาม เช่นนั้นปรับท่าทีเสียหน่อยก็พอจะ ถูไถไปได้“ขันทีฝึกหัดทั้งหลายยยย วันนี้ฝ่าบาทจะทรงคัดเลือกขันทีคนใหม่หลังจากที่กงกงที่ชรายิ่งไม่อาจรับใช้เบื้องยุคลบาทได้อีกแล้ว พวกเจ้าโชคดีเข้ามาในเวลาที่เหมาะสมมีโอกาสไต่เต้าได้รับตำแหน่งพิเศษ”“หวังว่าคนที่ได้รับคัดเลือกจะทำหน้าที่ให้ดี เพราะนั่นหมายถึงความสุขสบายชั่วชีวิตของเจ้า และวันนี้พวกเจ้าอาจได้คารวะข้าเป็นครั้งสุดท้าย ต่อไปอาจเป็นข้าที่ต้องพึ่งพาพวกเจ้า"เจียเฟยสูดลมหายใจเข้
Read more
ปกป้องคุ้มครองตายแทน
“กงกงหมดหน้าที่ท่านแล้ว ขอบคุณที่อยู่ร่วมกันมายี่สิบสองปี” ราวกับพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์ในการกล่าวลาขันทีอาวุโสผู้ที่รับใช้ใกล้ชิดมาตลอดขันทีชราปาดน้ำตาปรอยๆยี่สิบสองปีกับใบหน้าหล่อเหลา อีกทั้งยังดูอ่อนกว่าวัย เจียเฟยยกท่อนแขนตัวเองขึ้นมาดูผิวคล้ำแดดกับมือหยาบกระด้าง เจียเฟยเป็นหญิงแท้ๆ ยังไม่ขาวสะอาดเรียบเนียนเหมือนผิวกายของม่อเฉวียน เทียบไม่ติดกันเลยทีเดียว“เจ้าชื่อแซ่ว่าอย่างไร” ขันทีอาวุโสถามขึ้นเบาๆ ทำความรู้จักกันไว้ ในเมื่อวันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วสิ่งเดียวที่อยากทำคือการสั่งเสียขันทีหนุ่มน้อยให้ภักดีต่อม่อเฉวียนที่ขันทีชราดูแลมาตลอด“แซ่เจีย นามว่าเฟย” ม่อเฉวียน เอามือไพล่หลัง มองออกนอกหน้าต่างไม่สนใจว่ากงกงจะพูดอะไรกับเจียเฟย“อาเฟย ไม่สิเสี่ยวเฟย เจ้าต้องดูแลฝ่าบาทให้ดี ฝ่าบาทนิยมนอนตื่นแต่เช้า จิบชาอุ่นๆ และเสวยอาหารที่รสไม่จัดนัก” เจียเฟยประสานมือก้มหน้านิ่งน้อมรับคำสั่งสอนจากผู้ที่ได้ชื่อว่ารุ้ใจนายคนใหม่ของเจียฟยที่สุด“ยี่สิบสองปีข้านอนข้างๆ นั่น”ชี้มือไปที่ผนังห้องเจียเฟยกระแอมเบาๆ ปรับเสียงให้ทุ้ม“ขอรับ” ม่อเฉวียนหันขวับกลับมาทันที“พูดใหม่สิ” น้ำเสียงกระตุก“ขะ
Read more
ปกป้องคุ้มครองตายแทน2
“เสี่ยวเฟย เจ้ากำลังจะทำอะไร” ขมวดคิ้วเข้าหากัน สายตาแสดงความสงสัยและไม่พอใจอย่างที่สุด ภาพตรงหน้าคือเจียเฟยที่ กอดเอวหรูหรานไว้แนบแน่นจากด้านหลัง“เจ้าสองคน …” อ้าปากกว้างคิ้วคมขมวดเข้าหากัน เจ้าขันทีนี่มาวันแรกก็สร้างวีรกรรมเลยหรือไร“ฝ่าบาท ในห้องนี้มี แมงมุมตัวใหญ่ขันทีคนใหม่ กลัวเจ้าแมงมุมนั่น”หรูหรานละล่ำละลักอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้น เจียเฟยหันกลับมา มองม่อเฉวียนที่มีสีหน้าเข้มดุ“เลยเวลาเสวยเที่ยงของข้าแล้ว” เจียเฟย ประสานมือก้มหน้า“ข้าน้อยจะยกเครื่องเสวยเดี๋ยวนี้” วิ่งออกจากห้องไปในทันที“นี่คือสาเหตุที่ข้าไม่อยากรับขันทีท่าทีกึ่งหญิงกึ่งชาย เพราะแม้แต่แมงมุมยังกลัว”หรูหรานย่อกายเดินออกจากห้องไป ม่อเฉียนสำรวจหาตัวแมงมุมก่อนจะจับมันไว้ แล้ว โยนออกนอกห้องไป ส่ายหน้าไปมาเจียเฟยยกถาดเครื่องเสวยที่มีเครื่องเสวยมากมาย พร้อมกับกลืนน้ำลายลงคอเมื่อเห็นว่าเครื่องเสวยทั้งหอมทั้งน่าลิ้มรสในนั้น นางกำนัลอีกสองคนก็ยกเครื่องสวยตามมาอีกสองถาดใหญ่ๆวางเครื่องเสวยตรงหน้า นางในห้องเครื่องวางเครื่องสวยก่อนจะย่อกายจากไป“ฝ่าบาทเครื่องสวยมาแล้ว” ม่อเฉวียนยังนิ่ง“ฝะฝ่าบาทเครื่องเสวยมาและพ่ะย่ะค
Read more
ปกป้องคุ้มครองตายแทน3
"วางตะเกียบได้แล้ว แล้วเตรียมน้ำชา"ม่อเฉวียนหันกลับมาสีหน้าเรียบเฉย เสี่ยวเฟยกุลีกุจอ รินชาใส่จอกยกกระดกรวดเดียวหมดจอก ปากคาบจอกชาไว้แน่น ม่อเฉวียนส่ายหน้า"เครื่องเสวยอร่อยพร้อมชารสดีถูกทดสอบพิษเป็นที่เรียบร้อยเชิญฝ่าบาทเสวยได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ"ทำเสียงขึงขังดวงตาเป็นประกายถ้าไม่เกรงใจคงยกมือลูบท้องที่อิ่มแน่น"ข้าให้เจ้าเตรียมชา มิได้ให้สวาปามชาของข้า"น้ำเสียงราบเรียบดังผิวน้ำคราไร้ลมไล่"อ่า ฝ่าบาทคิดว่าคนที่ปองร้ายเปิดกาน้ำชาไม่เป็นหรือไร""ไปยืนตรงนั้น"ไล่เอาเสียดื้อๆ หิวจนไส้กิ่วแต่กลายเป็นว่าเจ้าขันทีหนุ่มหิวเสียกว่า แต่อิ่มก่อนเขาขืนต่อปากต่อคำเจ้าขันทีหนุ่มอยู่แบบนี้เขาคงฟังเสียงท้องไส้ของตัวเองคร่ำครวญเป็นกู้เจิ้งสายขาด หยิบตะเกียบคนไปบนเครื่องสวยที่มักจะเอาของดีดีวางไว้ข้างหน้า แต่บัดนี้เจียเฟยคีบใส่ปากไปจนสิ้น ถอนหายใจยาว อย่างไรก็ต้องกิน"แค่ก ๆ แอ่กๆ "เจียเฟยรินชาส่งให้ม่อเฉวียน"ฝ่าบาทไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้พ่ะย่ะค่ะ เครื่องเสวยไม่ได้มีขาหนีไปไหนไม่ได้อย่างไรก็ได้กิน""ตกลงแล้วเป็นข้าที่ผิดใช่ไหม""เสียเฟยแค่จะบอกว่าอาหารรสดีต้องค่อยๆ ละเลียดชิม จึงจะลิ้มรสอาหารได้อย่าง
Read more
ตอนพิเศษ
“เจ้าขันทีมานี่หน่อย” เจียเฟยวิ่งพรวดเข้ามาชนเข้ากับร่างสูงของม่อเฉวียนเต็มเปา“ซุ่มซ่าม” คว้าแขนเล้กแต่พอนึกได้ก็ปล่อยให้เจียเฟยล้มลงกับพื้นก้มจ้ำเบ้าแต่เจียเฟยก็ยังลุกขึ้นยืนยิ้ม อยู่ตรงหน้า“ฝะฝะฝ่าบาทมีเรื่องใดให้เสี่ยวเฟยรับใช้ดูแลปกป้องและ ช่วยเหลือ” ม่อเฉวียนถอนหายใจ เจ้านี่พูดมากเสียจริง“นอนที่นั่นนอนตรงนั้นเหมือนที่เฉินกงเคยนอน” ชี้มือไปที่แท่นนอนอีกอันที่ต่ำกว่า ข้างข้างผนังห้องกว้าง“ได้ขอรับ”“ไปขนเอาเครื่องนอนของเจ้ามาเจ้าขันที”"ไม่ต้องบอกหรอกขอรับเรื่องนั้นเจียเฟยจะต้องไปเอาเครื่องนอนมาแน่เพราะฝ่าบาทคงไม่มีน้ำพระทัยที่เปี่ยมล้นยอมมอบเครื่องนอนอันสวยงามและหอมกรุ่นของฝ่าบาทให้กับเสี่ยวเฟยแน่ๆ”“เจ้านี่ รีบไปหัดสงบคำเสียบ้าง”เจียเฟยวิ่งแน่บ“มาแล้วพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาทเสี่ยวเฟยมาแล้ว” ม่อเฉวียนขมวดคิ้วคม“มาแล้วก็ไปนอน” คลี่ผ้าห่มห่มคลุมร่างบาง แหมแท่นนอนของเฉินกงกงนี่นุ่มเสียจริง“ขอรับแต่เอาเข้าจริงๆ นะขอรับฝ่าบาทก็อายุตั้ง22ปีแล้วทำไมไม่หัดนอนเพียงลำพังหรือหาสนมนางในมานอนร่วมแท่นนอนจะได้ไม่ต้องอ้างว้างลำพังเช่นนี้”“เจ้าหยุดพูดได้แล้ว”“นั่นสินะฝ่าบาทนี่ก็แปลกเป็นถึงฮ่องเต้
Read more
ตัดแขนเสื้อ
ตำหนักไทเฮา“เป็นอย่างไรบ้างฝ่าบาทกับขันทีคนใหม่”“มีแต่เสียงกรีดร้องเพคะ” หรูหราน เอ่ยปากยิ้มๆไทเฮาวางถุงหอมที่เลือกหยิบมาดูทีละอันลงในถาด ถอนหายใจยาว“เฉวียนเอ่อร์ ที่ข้ากลัวคือเขานิยมบุรุษ มาบัดนี้จึงอยากจะลองใจ หากมีอะไรไม่ชอบมาพากลคงต้องเปลี่ยนตัวขันทีเสีย”“ยังไม่มีอะไรเพคะ”ก้มหน้าหลบตาจะว่าไปเสี่ยวเฟยก็น่าเอ็นดูหลังจากพูดคุยกันเมื่อวาน จึงรู้ว่าเสี่ยวเฟยเองลำบากไม่น้อย กว่าจะผ่านมาถึงจุดนี้ได้หากจะถูกปลดจากตำแหน่งขันทีข้างกายเพราะความชอบส่วนพระองค์ของฮ่องเต้ก็คงไม่ยุติธรรมนัก“เอาล่ะเจ้าไปเถิดไปคอยจับตามองฮ่องเต้แทนข้า แล้วอย่าลืมนำเรื่องที่เกิดขึ้นในตำหนักของเฉวียนเอ่อร์มาเล่าให้ข้าฟัง”หรูหรานย่อกายจากไป“ควรทำอย่างไร” เอ่ยปากกับนางกำนัลข้างกาย“จะทำสิ่งใดได้ คงต้องคัดสรรหญิงงามมาให้ฝ่าบาทดูตัวเช่นเคยที่ผ่านมา ไทเฮาทรง ลองใจฝ่าบาทโดยการส่งขันทีร่างอ้อนแอ้นหน้าตาหวานละมุนยิ่งจะทำให้ฝ่าบาทจิตใจไหวเอน อีกอย่างหากเป็นอย่างเรื่องเล่าจริง คนที่จะลำบากใจที่สุดก็คือไทเฮา เคยมีเรื่องเล่าขานเมื่อนานมาว่าขันทีมักจะเหนือบัลลังก์ ยามที่ฝ่าบาท ยอมเชื่อใจ ไทเฮาไม่กล้ากดดันฝ่าบาทเรื่องหญิงท
Read more
ตามหมอหลวง
"ไม่ต้องตาม"มู่เฉวียนตวาดไล่หานตงยังคงขยับตัวตามทีละนิด"ข้ารู้ดีว่าตำหนักข้าอยู่ที่ไหนไม่จำเป็นต้องให้องครักษ์ต่ำชั้นมาส่งยังตำหนัก""ฝ่าบาทกลัวว่าองค์หญิงจะไม่ยอมกลับไปที่ตำหนัก"อ้างม่อเฉวียน"นั่นมันเรื่องของข้า หานตงท่านไปเสียขอร้อง"หานตงส่ายหน้าไปมา"หานตงอยากจะบอกองค์หญิงว่า ขันทีเสี่ยวเฟยเขาเป็นชายแค่เพียงตัว แต่หัวใจนั่นเล่าเจ้าไม่กลัวว่าจะโดนเขาล่อหลอกเอาหรือ องค์หญิงเคยได้ยินเรื่องเล่าของฝ่าบาทหรือไม่"พยายามจะชี้ให้เห็นว่า เจียเฟยกับม่อเฉวียนมีอะไรบางอย่างที่เหมือนเรื่องเล่าเกินจริงนั้น ก็เขาห่วงมู่เฉวียนนี่ ถึงไม่ไม่เกลียดเจียเฟยและยังถุกชะตาเจียเฟยเสียด้วยซ้ำแต่ถ้าเป็นเรื่องของมู่เฉวียนเขาไม่มีทางยอม"อย่ามาปักปำพี่ใหญ่ข้านะพี่ใหญ่ยังคงชอบหญิงงาม" มู่เฉวียนหันมาจ้องหานตงเต้มตาตั้งใจเอาเรื่องแบบนี้แหละที่หานตงต้องการ ได้ขัดใจนางได้เห็นท่าทีโกรธเกรี้ยวของนางนี่เขาเป็นอะไรมากไปหรือเปล่า"ข้าน้อยเห็นกับตาว่า ฝ่าบาทอุ้มขันทีน้อยผู้นั้น แล้วยามที่ฝ่าบาทมองขันทีน้อยผู้นั้นสายตาของฝ่าบาท.."ยังยังไม่ยอมหยุดมู่เฉวียนเลือดขึ้นหน้าตรงเข้าผลักหานตงอย่างแรงแต่หานตงกับดึงเอาร่างเล็กข
Read more
เสียงหัวใจ
"ก็เพราะเจ้าขันทีผู้นี้แหละ"บ่นงึมงำหมอหลวง ขมวดคิ้วเพราะเหมือนม่อเฉวียนอยากจะพูดกับหมอหลวงคนเดียวมากกว่าจะให้ผู้อื่นได้ยิน"ท่านหมอ"ไทเฮาแสดงสีหน้ากังวล"อาการของฝ่าบาท ยังพอจะแก้ไขได้ ข้าน้อย จะใช้เวลาต่อจากนี้ดูแลและตรงฃวจรักษาพระอาการประชวรอย่างลฃะเอียดไมทเฮาอย่าทรงกังวลเพียงแต่ตอนนี้จะต้องเร่งตรวจดูพระอาการประชวรเสียก่อน"ประสานมือตรงหน้าไทเฮา"ฉะนั้นท่านหมอดูแลฝ่าบาท ข้าไม่กวนใจแล้ว เฉวียนเอ่อร์แม่จะส่งบุตรีขุนนางคนแรกมาในอีกสองวัน"ม่อเฉวียนยิ้มน้อยๆไทเฮาจากไปพร้อมกับความกังวลใจ"มะ ท่านหมอข้าพร้อมแล้ว""ฝ่าบาทคงต้องถวายยาคลายความกังวลบำรุงร่างกายให้หลับสบาย""ท่านหมอข้ายังไม่ได้บอกท่านหมอว่าข้ามีอาการเช่นไร"หมอหลวงถอนหายใจ"ฝ่าบาท ไม่นิ่งซึ่งอาการเหล่านี้เป็นอาการของคนที่กำลังสับสนและวิตกกังวล ตอนนี้ฝ่าบาทมีความรู้สึกท้อแท้และไม่แน่ใจบางอย่างบ้างไหม"ม่อเฉวียนพยักหน้า"น่านอย่างไรเล่า ฝ่าบาทกำลังมีเรื่องกังวลใจอย่างยิ่ง ฝ่าบาทบอกข้าน้อยมาเถิดว่าฝ่าบาทกำลังกังวลใจเรื่องไร รับรองว่าคุยกับข้าน้อยแล้วจะต้องหายกังวลแน่นอน เมื่อเรื่องอะไรก็เล่าให่ข้าน้อยฟังได้บางทีสองหัวอาจดีกว่าหั
Read more
เสียงหัวใจ
"ฝ่าบาทเพคะ เอี้ยงอูเป็นแม่สื่อตอนนี้ได้นำท่านหญิงจงยี่บุตรีใต้เท้ากงมาเข้าเฝ้าเพคะ"ม่อเฉวียนเงยหน้าจากกองฎีกา เจียเฟยยืนกุมมือด้านหน้าห่างออกไป"เสี่ยวเฟยยกน้ำชา"เจียเฟย ประสานมือก้าวเดินออกห้องไป"เชอะ มีหญิงงามมาถึงที่ไล่เราออกมาทำสีหน้าเรียบเฉยแต่ความจริงอยากจะตะคลุบนางเสียเต็มที"บ่นงึมงำออกมา หานตงเงยหน้าขึ้นทันที"ขันทีน้อยเจ้าพูดกับข้าหรือ""พูดกับท่านนั่นแหละ""นี่เจ้าว่าข้าว่าข้าจะตะคลุบองค์หญิงอย่างนั้นหรือ เจ้านี่ปากคอเราะร้าย เหมือนๆ ..เหมือนสตรี"อีกคนที่วันๆใจกับลอยไปหาองค์หญิงรองมู่เฉวียนกลับมองว่าเรื่อวทุกเรื่องเกี่ยวกับเขา"ท่านเองก็เหมือนกัน""นี่เจ้า"ตาเขียวปั๊ด"องครักษ์ต่ำชั้นอย่าได้มายุ่งกับเสี่ยวเฟยของข้า"เสียงแหลมเล็กของมู่เฉวียนที่เดินมาคล้องแขนกับแขนของเจียเฟย หันมายิ้มกว้างให้กับเจียเฟย"ไปก้นเถอะ อย่ามาเสียเวลากับองครักษ์ไร้ค่าเพียงคนเดียว"หานตงก้มหน้า"องค์หญิง องค์หญิงเสี่ยวเฟยจะต้องยกน้ำชา""เจ้าไปยกน้ำชาแทนท่านขันที ส่วนท่านขันที ข้าชวนเขาไปเดินเล่น"หันไปสั่งหานตง"ตะแต่องค์หญิงฝ่าบาทจะทรงกริ้ว""ข้ารับรองพี่ใหญ่ไม่กล้า ไปกับข้าพี่ใหญ่ไม่ยุ่ง น่า… เ
Read more
อย่าแพร่งพราย
ที่ริมขอบสระบัวงดงามนั้น ร่างบางนอนหงายหลับตานิ่งเปียกปอนไปทั่วร่างเอวคอดกิ่ว ดวงตาหลับสนิท ขนตาดำขลับ น้ำริมฝีปากซีดจางทว่าอวบอิ่ม ม่อเฉวียนคร่อมอยู่ด้านบน กดริมฝีปาก ส่งต่อลมหายใจให้ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า“แค่กๆๆๆๆ ” สำลักน้ำออกมา แต่เพียงครู่ก็หลับตานิ่งดังเดิม ม่อเฉวียนใจชื้นขึ้นมาเมื่ออีกคนสำลักน้ำ สายตาที่จ้องมองเจียเฟยมากมายความรู้สึกหนึ่งในนั้นคือความรู้สึกพึงพอใจในใบหน้าและรูปร่างงดงามที่นอนแน่นิ่งแต่อีกใจกลับรู้สึกว่า สิ่งที่ทำอยู่ในตอนนี้ยิ่งตอกย้ำว่าเขากำลังหลงเสน่ห์ขันทีน้อยที่มีใบหน้างดงามเหมือนหญิงงามก็เท่านั้นมู่เฉวียนยืนหนาวสั่นอยู่ข้างๆ นางกำนัลเอาผ้าผืนใหญ่มาห่มให้“พี่ใหญ่ เขาจะตายไหม”“ข้าจะแบกเขากลับไปที่ห้องพักขันที”ไม่ได้อุ้มอย่างที่ควรจะเป็น บางอย่างบอกให้แบกร่างเล็กขึ้นบนบ่า พากลับไปยังห้องพักของเจียเฟยมู่เฉวียนก้าวขาตามไป“พวกเจ้าหาอาภรณ์มาเปลี่ยนให้องค์หญิงเสียน้ำเย็นเพียงนี้เดี๋ยวจะไม่สบาย”เอ่ยปากกับนางกำนัลก่อนจะแบกร่างเล็กขึ้นบนบ่า มู่เฉวียนยังตามไปติดๆ ด้วยความห่วงใยเจียเฟยหานตงเลิกคิ้วสูงเมื่อเห็นว่า ม่อเฉวียนแบกร่างเปียกปอนของเจียเฟยกลับมา มองเลยไปยังม
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status