บุตรชายตระกูลหยาง

ตระกูลหยาง

หยางหมิงเช่ออ่านตำราในห้องมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางจวบจนตอนนี้ก็พลบค่ำแล้ว

"หมิงเช่อมากินข้าวก่อนเถิด"

เซียวถงเรียกบุตรชายคนเดียวสายตาของนางเต็มไปด้วยความห่วงใย หยางหมิงเช่อเงยหน้าขึ้น แพขนตายาวกระพริบสม่ำเสมอสองครั้ง

"ขอรับท่านแม่"

เขาละสายตาจากตำราลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอกตามหลังมารดา ที่มีหยางเซินผู้เป็นบิดาตักข้าวใส่ชามรอด้วยใบหน้าเบิกบาน

"มากินข้าวก่อนลูกมา หักโหมเกินไปสุขภาพจะแย่เอาได้"

เขาพูดอย่างกระตือรือร้นชักชวนให้หยางหมิงเช่อกินอาหารบำรุงร่างกายเสียก่อนค่อยไปอ่านตำราต่อ มารดาของเขาคอยคีบอาหารให้อย่างเอาใจใส่มองดูแล้วเป็นครอบครัวที่อบอุ่นไม่น้อย

หยางหมิงเช่ออยู่กับครอบครัวตระกูลหยางมาตั้งแต่อายุแปดขวบ ในฐานะลูกบุญธรรมของบ้านหลังนี้ เนื่องจากสองสามีภรรยาไม่มีบุตรจึงรับเลี้ยงโดยไม่ลังเล

เซียวถงผู้มีจิตใจอ่อนโยนนางให้ความรักและเอาใจใส่บุตรชายคนเดียวไม่ขาดตกบกพร่อง หยางเซินก็เป็นคนขยันขันแข็งเป็นหัวหน้าครอบครัวที่รักภรรยาและลูกเป็นอันดับหนึ่ง เขาทำงานหนักทุ่มเทสุดตัวเพื่อให้หยางหมิงเช่อได้รับการศึกษาที่ดีที่สุด

ใช่ว่าชายหนุ่มไม่รับรู้เขาเป็นเด็กกตัญญูต่อบิดามารดามาตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามาในตระกูลหยางงานในบ้านช่วยมารดาไม่เคยเกี่ยงงอน ขึ้นเขาหาของป่าล่าสัตว์หาฟืนก็ไม่เคยบกพร่องถึงแม้ว่าหยางเซินจะคอยห้ามทำงานหนักอยากให้ท่องอ่านตำราเพียงอย่างเดียว

หยางหมิงเช่อเป็นคนพูดน้อย เย็นชาและดื้อเงียบคำห้ามปรามของหยางเซินมักใช้ไม่ค่อยได้ผล ถึงกระนั้นการเรียนของเขาก็ไม่เคยตกอันดับและไม่เคยขาดเรียนแม้แต่ครั้งเดียว

"อีกไม่นานก็จะสอบแล้ว เจ้าพร้อมหรือไม่"

หยางเซินถามอย่างเป็นห่วงช่วงนี้อากาศหนาวจัดเกรงว่าจะไม่มีสมาธิอ่านตำรา

"ถึงอย่างไรข้าก็ไม่ประมาทขอรับ"

เสียงทุ้มและมั่นคงเอ่ยตอบ หยางเซินยิ้มกว้างพยักหน้าว่าเข้าใจแล้วกินข้าวต่อ เสร็จแล้วเขาจึงช่วยมารดาเก็บจานไปล้างจึงกลับเข้าห้องของตัวเอง

ปีนี้อากาศหนาวจัดเมื่อไม่กี่วันมานี้หิมะตกโปรยปรายเป็นเรื่องค่อนข้างลำบากในการเดินทางของหมู่บ้านชนบท ถึงวันนี้หิมะจะหยุดตกแล้วแต่อากาศก็ยังเย็นเยียบราวกับจะกลายเป็นน้ำแข็ง หยางหมิงเช่อจึงต้องมีเตาฟืนไว้ในห้องเพิ่มความอบอุ่นไม่เคยขาด

ช่วงเช้าหยางหมิงเช่อออกไปตักน้ำพบเจอกับชาวบ้านหลายคน แววตาของพวกเขาชื่นชมบัณฑิตหนุ่มอยู่เสมอ หญิงสาวในหมู่บ้านทอดสายตามองชายหนุ่มรูปงามพลันพวกนางก็เขินอายขึ้นมา ขึ้นชื่อว่าชายหนุ่มรูปงามก็คืองามไปทุกส่วนประกอบกับร่างกายกำยำดูแข็งแกร่งจากการช่วยงานที่บ้านมาตั้งแต่เด็กมิหนำซ้ำยังเป็นบัณฑิตหนุ่มท่าทางสง่างาม ความสมบูรณ์แบบเช่นนี้มีครบถ้วนในตัวของคนเพียงคนเดียวได้อย่างไร

เขาพบหน้าใครก็เพียงยิ้มบางเท่านั้นท่าทางไม่เย่อหยิ่งแต่ก็ไม่ทำตัวสนิทสนมกับผู้ใดจึงไม่มีใครกล้าสนทนากับเขาหากไม่จำเป็น

วันนี้หยางหมิงเช่อเข้าสำนักศึกษาไปพบอาจารย์และเตรียมตัวอีกหลายวันโดยมีฟางอวี่สหายคนสนิทขี่ม้ามารับถึงบ้าน

ฟางอวี่เป็นบุตรชายเศรษฐีมีกิจการสองสามแห่งในเมือนต้าฉวน เขาชื่นชอบการขี่ม้าเที่ยวนอกเมืองจึงอาสามารับหยางหมิงเช่อ แม้จะดูเป็นคนหยิ่งยโสในสายตาเพื่อนร่วมชั้นเรียนหลายคนแต่ในสายตาฟางอวี่ หยางหมิงเช่อกลับเป็นชายหนุ่มที่ดูอ้างว้างคนหนึ่ง เขาชอบชวนไปขี่ม้าเล่นผ่อนคลายความเครียดยามว่างบ่อยครั้งและฟางอวี่เป็นคนอารมณ์ดีแม้จะโง่ไปบ้างก็มีหยางหมิงเช่อคอยช่วยเรื่องการเรียนมาตลอด

เขาไม่หวังกับตำแหน่งขุนนางใดเพราะที่บ้านอยากให้ดูแลกิจการมากกว่า การร่ำเรียนของฟางอวี่จึงเหมือนมาเข้าสังคมมากกว่าและเขาไม่เคยคิดมากหรือประชันขันแข่งกับผู้ใด

"เดินทางระวังกันด้วยนะฟางอวี่"

เซียวถงกำชับพร้อมกับห่อซาลาเปาให้ไว้กินระหว่างทาง ฟางอวี่ยื่นมือไปรับท่าทางนอบน้อม

"ขอบคุณขอรับท่านแม่ พวกเราจะระวังตัว"

จากนั้นบัณฑิตทั้งคู่จึงขี่ม้าร่ำลาบ้านตระกูลหยางมุ่งหน้าสู่สำนักศึกษาก่อนพระอาทิตย์ตก

การเดินทางด้วยม้ารวดเร็วกว่าเกวียนแน่นอนว่าเร็วกว่าการเดินเท้า หยางหมิงเช่อฐานะค่อนข้างยากจนแต่มีมิตรที่ดีเขาจึงโชคดีกว่าบัณฑิตจากชนบทอีกหลายคนที่ใช้วิธีเดินทางต่างกันไปและถึงช้ากว่า

มาถึงสำนักศึกษาก็เข้าห้องพักที่จองเอาไว้ล่วงหน้าแล้วหยางหมิงเช่อนอนห้องเดียวกันกับฟางอวี่ วันนี้ยังไม่ได้เข้าเรียนต้องพบอาจารย์ใหญ่เสียก่อน เมื่อจัดของเสร็จทุกคนจึงเดินไปตามระเบียงเข้าสู่ห้องประชุมใหญ่

"ข้านึกว่าเจ้าจะไม่มาเสียอีก"

หลี่เอ้อเหลียนทักทายหยางหมิงเช่อ สายตามองสำรวจเพื่อนร่วมชั้นตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างดูแคลน หยางหมิงเช่อรูปร่างสูงกว่ายืนตัวตรงไม่หวั่นเกรงแต่อย่างใด ถึงแม้หลี่เอ้อเหลียนจะเป็นถึงบุตรชายของขุนนางขั้นสามในราชสำนักก็ตาม

ฟางอวี่ทนสายตาเหยียดหยามของหลี่เอ้อเหลียนไม่ไหวทำตาถมึงทึงก้าวออกมายืนด้านหน้าหยางหมิงเช่อ หากมีเรื่องเกิดขึ้นจะได้ตั้งรับได้ทัน

"ข้าย่อมมาอยู่แล้ว"

น้ำเสียงราบเรียบแฝงไปด้วยความหยิ่งยโสตอบขึ้น หลี่เอ้อเหลียนชักสีหน้าไม่พอใจ ที่นี่เขาเปรียบเหมือนหัวหน้ากลุ่มทุกคนต่างเคารพยำเกรงเพราะเป็นถึงลูกหลานตระกูลขุนนางใหญ่โตทว่าบัณฑิตบ้านนอกอย่างหยางหมิงเช่อกลับเพิกเฉยต่อเขา

ความจองหองของหยางหมิงเช่อประจักษ์แก่สายตาคนทั่วไปทั้งที่ไม่มีสิ่งใดทำให้เขาสมควรทำเช่นนี้ แต่บุรุษร่างสูงคนนี้กลับเลือกเป็นอริกับศิษย์รักของอาจารย์ในสำนักศึกษาเช่นหลี่เอ้อเหลียน

เดินไปที่ใดก็มีแต่คนนบนอบอยากจะสมัครเข้าเป็นพรรคพวก มีเพียงสองคนหน้าไม่อายนี่ที่กล้าทำตัวแปลกแยกมันจึงเป็นเรื่องช่วยไม่ได้ที่เขาจะรู้สึกเกลียดชัง

"เอ้อเหลียน เจ้าก็ต้องเข้าพบอาจารย์ด้วยใช่หรือไม่ มายืนขวางทางเช่นนี้พวกเราทั้งหมดจะเข้าห้องช้าโดนผู้อาวุโสตำหนิ เจ้าไม่ละอายใจหรือ"

หยางหมิงเช่อเตือนเขา หลี่เอ้อเหลียนมองดูสหายกลุ่มใหญ่ด้านหลังที่มองมายังเขาเป็นตาเดียวก็พูดไม่ออก เขาก้าวขาไปข้างหน้าจงใจชนไหล่หยางหมิงเช่อกระแทกเท้านำทางทุกคนไป

ฟางอวี่ย่นจมูกอย่างไม่พอใจมองใบหน้าเย็นชาของหยางหมิงเช่อก็พลันขนลุก สัมผัสได้ถึงความน่ากลัวในแววตาล้ำลึกคู่งาม พลางมองเลยไปยังหลี่เอ้อเหลียนและคนอื่น ๆ ที่เดินตามเขาเหมือนลูกเป็ดก็ส่งเสียงหัวเราะคิก

"เป็นถึงบัณฑิตสำนักศึกษาชื่อดังแต่ไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง เขาพาเดินเข้าห้องผิดพวกเจ้าก็ไม่คัดค้านหรือ"

บัณฑิตท้ายแถวสองคนได้ยินดังนั้นต่างมองหน้ากันเลิกลั่ก ขณะที่ฟางอวี่แลบลิ้นใส่พวกเขาแล้วเดินตามหยางหมิงเช่อไปห้องประชุมใหญ่ที่อยู่อีกด้าน