บทนำ

ภายในห้องที่เงียบสงบสตรีโฉมสะคราญกำลังนั่งหวีผมเป็นขั้นตอนสุดท้าย นางแต่งกายงดงามด้วยชุดสีชมพูอ่อนปักลวดลายดอกอิงฮวาดูอ่อนหวานราวกับบุตรีสวรรค์ ดวงตามีแววของความเศร้าโศกเต็มเปี่ยม ปิ่นปักผมรูปผีเสื้อทำจากหยกเนื้อดีที่ราคาแพงที่สุดและหายากที่สุดปักอยู่บนเรือนผมยาวสลวยของนาง

ราวกับว่าสิ่งที่สวยงามที่สุดบนร่างกายนางได้ตั้งใจแต่งเอาไว้แล้ว รอเพียงเวลาเท่านั้น

มู่เหยียนหวนนึกถึงอดีตในวัยเยาว์ขึ้นมา ตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่นางมีความสุขที่สุด ในเวลานั้นมีเพียงนางท่านพ่อและท่านแม่เป็นครอบครัวอบอุ่นที่ใคร ๆ ต่างชื่นชม แม้ท่านพ่อของนางจะเป็นเพียงขุนนางชั้นผู้น้อยแต่กลับมีแต่ความสุขกายสบายใจในจวนหลังเล็ก

ท่านแม่ของนางเสียชีวิตลงตอนนางมีอายุเพียงสี่ขวบต่อมาไม่ถึงเดือนท่านพ่อก็แต่งงานใหม่และมีบุตรสาวเพิ่มอีกคนคือ มู่หลิงที่แบ่งความรักของท่านพ่อไปจากนาง

มู่เหยียนกลายเป็นเด็กสาวหัวรั้นไม่ค่อยเชื่อฟังบิดานางจึงถูกฮูหยินลงโทษอยู่เสมอ แม้แต่บ่าวรับใช้ในจวนยังไม่เคยเห็นหัวนางเลยสักคน เชื่อฟังเพียงฮูหยิน นายท่านและคุณหนูรองเท่านั้น

คิดมาถึงตรงนี้มู่เหยียนหัวเราะในลำคออย่างขมขื่น ตระกูลมู่ไม่ใส่ใจนางก็เหมือนทอดทิ้งไปแล้ว เวลานี้สามีที่นางรักหมดหัวใจกำลังมอบความตายมาให้ช่างน่าเจ็บปวดยิ่งนัก

"อนุมู่รับถ้วยยาเถิด"

องครักษ์ของเหอเจี้ยนฉวนเดินถือถ้วยยาเข้ามายื่นให้กับนาง ตอนนี้เขาชนะศึกชิงบัลลังก์ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุดของแคว้นต้าฉวน เขากล่าวหาว่านางเป็นลูกสาวฝ่ายกบฏที่ต้องกำจัดทิ้งทั้งที่นางจงรักภักดีมาตลอดนับตั้งแต่แต่งงานกันมา ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เคยมองเห็นคุณค่าของความรักที่นางมีให้เลยก็ตาม

มู่เหยียนรับถ้วยยาพิษถือเอาไว้ มือเรียวพยายามสะกดความสั่นเทาเอาไว้ ความตายในอีกไม่ช้ากำลังจะพรากนางไปจากคนรักที่เหี้ยมโหดที่สุด คิ้วสวยขมวดเครียดมองน้ำยาพิษสุดแสนเจ็บปวดใจ เขาตอบแทนความจงรักภักดีของนางด้วยยาพิษถ้วยนี้หรือ

นางหลับตาลงในใจเจ็บช้ำเหลือจะกล่าว หยดน้ำใส ๆ ร่วงลงบนสองแก้มงามกลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก การกลัวความทรมานจากฤทธิ์ยาไม่เจ็บปวดรวดร้าวเท่าความรักที่ไร้ค่าของภรรยาผู้เชื่อฟัง

"เมื่อเขาไม่ต้องการข้า ข้าก็ไม่ขอมีชีวิตอยู่เป็นเพียงเศษฝุ่นให้เขาเหยียบย่ำอีกต่อไป"

นางว่าจะข่มกลั้นความเจ็บครั้งนี้เอาไว้ภายในทว่ามันกลับพรั่งพรูออกมาไม่จบสิ้น มู่เหยียนยกถ้วยยาขึ้นมาดื่มจนหมดนางทิ้งชามลงพื้นทรุดกายลงดวงตาเลื่อนลอยภายในร่างกายเครียดเกร็ง ยาพิษแล่นพล่านไปทั่วร่าง นางสะกดความทรมานเอาไว้ มือเล็กกำหมัดแน่น ชั่วพริบตาเลือดสีแดงสดไหลออกทางปากและจมูกลงสู่พื้นเป็นทางยาว

"ข้าไม่ขอพบเจอคนใจร้ายที่เหี้ยมโหดเช่นเจ้าอีก ไม่ว่าชาติภพใดขอให้เราอย่าได้เกี่ยวข้องกัน"

เสียงของนางแหบพร่าดังในลำคอ ไม่มีผู้ใดได้รับรู้ความต้องการสุดท้าย มีเพียงสายลมดังหวีดหวิวกระทบผ่านร่างกาย ร่างบางค่อย ๆ ทรุดกายล้มลงชักกระตุกสองสามครั้งก็แน่นิ่งไป

เหอเจี้ยนฉวนเดินเร่งฝีเท้ามาถึงพบว่านางไร้ลมหายใจแล้ว เขาคุกเข่าลงข้าง ๆ อุ้มนางขึ้นมากอดเอาไว้กับอก เขาตัดสินใจช้าเกินไป เหลือเพียงเสียงสะอื้นเบาบนร่างไร้วิญญาณที่ไม่มีความรู้สึกใดอีกแล้ว