บทที่ 1 สนใจรับฉันเป็นแฟนไหม 3

เถาเยี่ยนเดินเข้ามาในอาคารสำนักงานใหญ่ของลู่กรุ๊ป ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนอยู่ในความทรงจำของเธอ ตั้งแต่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตรงประตู พนักงานต้อนรับไปจนถึงป้ายประชาสัมพันธ์โครงการใหม่

              พนักงานสองสามคนทักทายเธอด้วยความคุ้นเคย เถาเยี่ยนตอบกลับด้วยรอยยิ้ม แต่ภายในใจกลับรู้สึกราวกับกำลังเดินอยู่ในสถานที่จากความฝัน

              เมื่อชาติที่แล้วเธอลาออกจากที่นี่ชีวิตของเธอก็เริ่มตกอยู่ภายใต้การควบคุมของหานจวิ้นเหา เชื่อเขาทุกอย่าง เขาไม่ต้องการให้เธอมีงานมีรายได้ เขามักบอกด้วยคำหวานภรรยาของเขาไม่จำเป็นต้องทำงานให้เหนื่อย

              แต่ครั้งนี้เธอจะไม่ยอมทิ้งอาชีพและคุณค่าของตัวเองเพื่อผู้ชายคนไหนอีก

              “หัวหน้าเถาคะ ท่านประธานลู่เรียกประชุมโครงการใหม่ตอนสิบโมงค่ะ” ผู้ช่วยสาวเดินเข้ามาแจ้ง

              “ฝ่ายเลขาส่งข้อความมาว่าให้หัวหน้าเป็นคนนำเสนอแผนการตลาดด้วยตัวเอง”

              เถาเยี่ยนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะจำเหตุการณ์วันนี้ได้

              การประชุมครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เธอได้พบลู่จิ่งเซิงอย่างเป็นทางการ ชาติก่อนเธอนำเสนอแผนด้วยความประหม่า แต่ได้รับคำชมจากเขาต่อหน้าผู้บริหารทั้งหมด 

              หลังการประชุมเขายังให้ฝ่ายเลขาส่งนามบัตรส่วนตัวมาให้พร้อมบอกว่าสามารถติดต่อเขาได้หากมีปัญหา

              ภายหลังนามบัตรใบนั้นถูกหานจวิ้นเหาฉีกทิ้งเพราะไม่พอใจที่เธอพูดถึงประธานหนุ่มด้วยความชื่นชม

              บางทีการย้อนกลับมาวันนี้อาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญ สวรรค์ไม่ได้แค่ส่งเธอกลับมาก่อนเซ็นเอกสาร แต่ยังส่งกลับมาในวันที่เธอกับลู่จิ่งเซิงกำลังจะได้พบกัน

              “เข้าใจแล้วค่ะ ช่วยเตรียมข้อมูลยอดขายไตรมาสล่าสุดให้ฉันด้วย” เถาเยี่ยนสั่ง

              เธอใช้เวลาที่เหลือตรวจแผนนำเสนอ แม้จดจำรายละเอียดจากชาติที่แล้วได้ แต่ยังปรับข้อมูลบางส่วนให้ดีขึ้น โดยเพิ่มกลยุทธ์ซึ่งในอนาคตเคยช่วยให้คู่แข่งสร้างยอดขายมหาศาล เธอไม่คิดขโมยผลงานของใคร แค่อยากนำความรู้จากประสบการณ์มาพัฒนางานของตนเองให้รอบคอบกว่าเดิม

              เมื่อถึงเวลาประชุมประตูห้องขนาดใหญ่ถูกเปิดออก ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำกำลังนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาดำสนิทกวาดมองเอกสารในมืออย่างเย็นชา เพียงเขานั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น บรรยากาศทั้งห้องก็กดดันจนไม่มีใครกล้าส่งเสียงเกินความจำเป็น

              เถาเยี่ยนหยุดอยู่หน้าประตู หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ ลู่จิ่งเซิงยังมีชีวิตอยู่ และอยู่ตรงหน้าเธอจริง ๆ

              หลังเธอเสียชีวิตเขาเป็นคนเดียวที่ไม่เชื่อข้อสรุปว่าเธอกระโดดจากระเบียงเอง เธอไม่รู้ว่าเขาสืบสวนไปถึงไหน แต่เคยได้ยินหานจวิ้นเหาพูดด้วยความไม่พอใจว่าท่านประธานลู่กำลังสร้างปัญหาให้พวกเขา

              ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นในจังหวะนั้น สายตาของทั้งสองสบกัน

              เถาเยี่ยนเห็นความประหลาดใจเล็กน้อยผ่านแววตาเย็นชา ก่อนมันจะหายไปอย่างรวดเร็ว

              “หัวหน้าเถา” เขาเรียกชื่อเธอทั้งที่วันนี้ควรเป็นการพบกันครั้งแรก

              “เริ่มนำเสนอได้แล้ว”

              การประชุมใช้เวลานานเกือบหนึ่งชั่วโมง เถาเยี่ยนนำเสนออย่างมั่นใจ ตอบคำถามของผู้บริหารได้ทุกข้อ และยังเสนอวิธีรับมือความเสี่ยงที่ไม่มีใครคาดคิด เมื่อเธอพูดจบ ห้องประชุมก็เงียบไปชั่วขณะ

              ลู่จิ่งเซิงพลิกเอกสารหน้าสุดท้าย ก่อนเงยหน้ามองเธออีกครั้ง

              “แผนนี้คุณเป็นคนทำเองทั้งหมดเหรอครับ”

              “ใช่ค่ะ”

              “ดีกว่าที่ผมคาดไว้มาก”

              คำชมสั้น ๆ จากเขาทำให้ผู้บริหารหลายคนหันมามองเธอด้วยความสนใจ เถาเยี่ยนขอบคุณแผ่วเบา แต่ในใจกลับอบอุ่นขึ้นอย่างบอกไม่ถูก

              เขายังคงเหมือนเดิม

              หลังประชุมจบ ผู้เข้าร่วมทยอยออกจากห้อง เถาเยี่ยนเก็บเอกสารช้ากว่าคนอื่น จนกระทั่งเหลือเพียงเธอ ลู่จิ่งเซิง และเฉินอี้โจวผู้เป็นเลขา

              เฉินอี้โจวนำนามบัตรสีดำมาวางตรงหน้าเธอ

              “ท่านประธานชื่นชมความสามารถของคุณ หากมีปัญหาเกี่ยวกับโครงการสามารถติดต่อมาได้โดยตรงครับ

              เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นเหมือนในชาติที่แล้วไม่มีผิด

              แต่คราวนี้เถาเยี่ยนไม่รับนามบัตรแล้วเดินจากไป เธอหยิบมันขึ้นมาก่อนเงยหน้ามองเจ้าของชื่อบนบัตร

              “ท่านประธานลู่คะ ฉันขอคุยกับคุณเป็นการส่วนตัวได้ไหม”

              ลู่จิ่งเซิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาหันไปมองเลขาเฉินอี้โจวจึงเก็บเอกสารแล้วออกจากห้องไปโดยไม่ถามอะไรเมื่อประตูปิดลง ความเงียบก็เข้าปกคลุมอีกครั้ง

              “คุณมีปัญหาเกี่ยวกับโครงการอย่างนั้นเหรอ” ลู่จิ่งเซิงถาม  

              “ไม่ใช่เรื่องงานค่ะ”

              ชายหนุ่มเอนหลังพิงเก้าอี้ ดวงตาคมจับจ้องใบหน้าของเธอ ราวกับพยายามอ่านว่าเธอกำลังคิดอะไร

              “แล้วเรื่องอะไร”

              เถาเยี่ยนกำชายกระโปรงตัวเองใต้โต๊ะ เธอเคยเผชิญหน้ากับความตายมาแล้ว เรื่องแค่นี้เธอไม่ควรจะกลัว แต่การพูดประโยคที่เตรียมไว้กลับทำให้หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนยืนอยู่บนระเบียงเสียอีก

              เธอรู้ว่าข้อเสนอของตนอาจฟังดูบ้าบิ่น ลู่จิ่งเซิงในเวลานี้แทบไม่รู้จักเธอและผู้ชายอย่างเขาไม่มีเหตุผลต้องยอมร่วมมือกับหัวหน้าแผนกธรรมดาคนหนึ่ง

              เถาเยี่ยนสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนเงยหน้าสบตาเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง

              “คุณลู่คะ ตอนนี้คุณมีแฟนยัง”

              คำถามนั้นทำให้ความเย็นชาบนใบหน้าของลู่จิ่งเซิงเกิดรอยร้าวขึ้นเป็นครั้งแรก

              “นี่คือเรื่องที่คุณต้องการคุยกับผมตามลำพังงั้นเหรอ”

              “ใช่ค่ะ”

              “ผมยังไม่มีใคร ถามทำไม” เขาตอบหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง

              เถาเยี่ยนบังคับไม่ให้ตัวเองเปลี่ยนใจ เธอวางนามบัตรของเขาลงบนโต๊ะแล้วเลื่อนไปตรงกลางระหว่างคนทั้งสอง ราวกับกำลังวางข้อเสนอทางธุรกิจที่สำคัญที่สุดในชีวิต

              “ถ้าอย่างนั้น…” เธอหยุดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ

              “สนใจรับฉันเป็นแฟนไหมคะ”