บทที่ 2 บอกเลิกหานจวิ้นเหา 4

“จัดการเรียบร้อยหรือยัง”

              ประโยคสั้น ๆ นั้นทำให้ทุกคนมองเธอเป็นตาเดียว เถาเยี่ยนสบตาเขา ก่อนพยักหน้า

              “เรียบร้อยแล้วค่ะ ฉันบอกเลิกเขาแล้ว”

              หานจวิ้นเหาหน้าเปลี่ยนสีทันทีทันใด

              “เยี่ยนเยี่ยน คุณกับท่านประธานลู่รู้จักกันเป็นการส่วนตัวตั้งแต่เมื่อไร”

              เถาซินหรูก็มองคนทั้งสองด้วยความตกใจปนอิจฉา เธอคงไม่เคยคิดว่าพี่สาวซึ่งกำลังถูกหานจวิ้นเหาควบคุม จะสามารถเข้าใกล้ผู้ชายที่มีอำนาจเหนือกว่าเขาได้

              สายตาของลู่จิ่งเซิ่งมองไปยังแหวนบนโต๊ะ ก่อนหยิบมันขึ้นมาแล้ววางลงตรงหน้าหานจวิ้นเหาอย่างไม่ใส่ใจ

              “ในเมื่อเธอพูดชัดเจนแล้ว คุณหานก็ควรเคารพการตัดสินใจของเธอ”

              “นี่เป็นเรื่องระหว่างผมกับคู่หมั้น ท่านประธานลู่คงไม่มีสิทธิ์เข้ามายุ่ง” หานจวิ้นเหาพูดลอดไรฟัน

              “อดีตคู่หมั้นค่ะ” เถาเยี่ยนแก้คำ

              คำพูดของเธอทำให้ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความอับอาย โดยเฉพาะเมื่อแขกโต๊ะใกล้เคียงเริ่มหันมาสนใจ

              หานจวิ้นเหาจ้องลู่จิ่งเซิง

              “ต่อให้เราเลิกกัน คุณก็ยังเป็นแค่เจ้านายของเธอ เรื่องส่วนตัวของพนักงานไม่เกี่ยวกับคุณ”

              เถาเยี่ยนเองก็หันไปมองชายหนุ่ม เธอยังไม่รู้ว่าการปรากฏตัวของเขาหมายถึงการตอบรับข้อเสนอหรือแค่มาช่วยเธอชั่วคราวเท่านั้น

              ลู่จิ่งเซิงสบตาเธอครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมือมาโอบเอวเธอโดยที่เธอเองก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาส่งผ่านเนื้อผ้าจนเธอเกร็งไปทั้งร่าง

              จากนั้นเสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นอย่างชัดเจน ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน

              “ใครบอกคุณว่าผมเป็นเพียงเจ้านายของเธอ”

              ชายหนุ่มดึงเถาเยี่ยนเข้ามาใกล้อีกเล็กน้อย แล้วประกาศด้วยท่าทีสงบนิ่ง

              “ตั้งแต่นี้ไป เถาเยี่ยนคือแฟนของผม”

              หลังจากลู่จิ่งเซิงประกาศต่อหน้าทุกคนว่าเถาเยี่ยนเป็นแฟนของเขา เรื่องราวในคืนนั้นก็แพร่ไปทั่วบริษัทภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งวันด้วยซ้ำ

          ไม่มีใครกล้าถามเธอตรง ๆ แต่ทุกครั้งที่เถาเยี่ยนเดินผ่าน พนักงานรอบข้างจะเงียบลงอย่างพร้อมเพรียงกันจนเธอก็ประหลาดใจไม่น้อย ก่อนสายตาหลายคู่จะแอบมองตามด้วยความอยากรู้

          เถาเยี่ยนไม่ได้สนใจคำซุบซิบเหล่านั้นมากนัก สิ่งที่ทำให้เธอรำคาญกลับเป็นสายโทรศัพท์จากหานจวิ้นเหาซึ่งดังขึ้นไม่หยุดตั้งแต่เช้า

          เธอกดตัดสายเป็นครั้งที่ห้า ก่อนคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะทำงาน

              ไม่ถึงครึ่งนาทีข้อความใหม่ก็ขึ้นบนหน้าจอ

เยี่ยนเยี่ยน เราต้องคุยกัน ผมไม่เชื่อว่าคุณจะหมดรักผม

เถาเยี่ยนอ่านข้อความนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย คนที่เคยคิดฆ่าเธอเพื่อช่วงชิงหุ้นกลับกล้าพูดถึงความรักโดยไม่รู้สึกละอาย

          ชาติก่อนเธอหลงเชื่อคำหวานของเขามานานถึงห้าปี แต่ในตอนนี้ ทุกประโยคที่หานจวิ้นเหาส่งมามีเพียงความเสแสร้งชัดเจนจนเธอเวทนาตัวเองในชาติที่แล้ว

              เธอยังไม่ทันลบข้อความ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ผู้ช่วยสาวเปิดประตูเข้ามาด้วยสีหน้าลำบากใจ

              “หัวหน้าเถาคะ คุณหานรออยู่ด้านนอก เขาบอกว่าถ้าไม่ได้พบคุณ เขาจะไม่ยอมกลับค่ะ”

              เถาเยี่ยนเหลือบมองเวลา อีกยี่สิบนาทีจะถึงการประชุมใหญ่ เธอไม่ต้องการให้หานจวิ้นเหาสร้างเรื่องจนกระทบงาน จึงพยักหน้า อนุญาตให้เขาเข้ามา

              ประตูเพิ่งเปิด หานจวิ้นเหาก็ก้าวเข้ามาทันที ชายหนุ่มยังคงสวมเสื้อเชิ้ตกับสูทราคาแพงเหมือนทุกวัน ทว่าใบหน้ากลับอิดโรยราวกับไม่ได้นอนมาทั้งคืน

              “เยี่ยนเยี่ยน” เขาเรียกเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

              “เมื่อคืนผมอารมณ์ร้อนไปหน่อย เราลืมเรื่องทั้งหมดแล้วเริ่มต้นกันใหม่กันเถอะ”

              “ฉันคิดว่าตัวเองพูดชัดเจนแล้วนะ คุณยังไม่เข้าใจอีกเหรอ”

              “คุณแค่โกรธเรื่องเอกสาร ผมฉีกมันทิ้งแล้ว ต่อไปผมจะไม่ให้คุณเซ็นอะไรอีก” หานจวิ้นเหาวางมือบนโต๊ะและโน้มตัวเข้าหา

              “เราคบกันมาตั้งห้าปี คุณจะทิ้งทุกอย่างเพราะผู้ชายที่เพิ่งรู้อย่างนั้นเหรอ เยี่ยนเยี่ยน”

              เถาเยี่ยนเงยหน้ามองเขา

              “ฉันกับท่านประธานลู่รู้จักกันมานานกว่าที่คุณคิด ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างเรา ฉันไม่ได้ตัดสินใจเพราะใครทั้งนั้น”

              คำว่า ‘ท่านประธานลู่’ ทำให้แววตาของหานจวิ้นเหามืดลง เขาไม่เชื่อว่าเถาเยี่ยนจะเข้าถึงผู้ชายอย่างลู่จิ่งเซิงได้จริง ยิ่งไม่เชื่อว่าคนที่อยู่เหนือเขาทุกด้านจะสนใจผู้หญิงซึ่งเขาเคยควบคุมได้อย่างง่ายดาย

              “เขาไม่ได้จริงจังกับคุณหรอก” ชายหนุ่มบอกเสียงสั่น

              “คนอย่างลู่จิ่งเซิงมีผู้หญิงให้เลือกมากมาย คุณคิดหรือไงว่าเขาจะยอมแต่งงานกับคุณ สุดท้ายถ้าเขาเบื่อคุณ เขาทิ้งคุณแน่  คนที่ต้องอับอายก็คือคุณ”

               “ต่อให้เป็นแบบนั้นก็ไม่เกี่ยวกับคุณค่ะ”

              คำตอบของเธอทำให้ใบหน้าของหานจวิ้นเหาโกรธจัดไปชั่วขณะ เขาเดินอ้อมโต๊ะและยื่นมือหมายจะจับแขนเธอ แต่เถาเยี่ยนถอยหลบก่อน

              “อย่าแตะต้องฉัน”

              น้ำเสียงเย็นชาของหญิงสาวทำให้เขาชะงักไป หานจวิ้นเหาไม่เคยเห็นเธอมองตนเองด้วยสายตาแบบนี้มาก่อน ราวกับความรู้สึกทั้งหมดที่เคยมีให้เขาถูกลบออกไปจนไม่เหลือแม้แต่น้อย

              “คุณเป็นของผม” เขากัดฟันพูด

              “ผมไม่เลิกกับคุณ”