บทที่ 3 วางยา 1

“ผมไม่เลิกกับคุณ”

              เถาเยี่ยนหัวเราะเบา ๆ

              “ความสัมพันธ์ต้องเกิดจากความยินยอมของคนสองคน แต่การเลิกกัน คนคนเดียวตัดสินใจก็พอแล้ว”

              เธอกดโทรศัพท์เรียกฝ่ายรักษาความปลอดภัย หานจวิ้นเหามองการกระทำนั้นอย่างไม่อยากเชื่อ

              “คุณจะให้คนไล่ผมเหรอ เถาเยี่ยน คุณกล้าดียังไง”

              เมื่อก่อนไล่เขาออกไปจากห้อง เธอยังไม่กล้าด้วยซ้ำ  แต่ตอนนี้เถาเยี่ยนกลับให้คนมาลากตัวเขาออกไป  เธอไม่ใช่เถาเยี่ยน ยัยโง่คนนั้นแล้วเหรอ

              “คุณเข้ามารบกวนเวลางานและฉันกำลังเข้าประชุม ถ้าคุณยังไม่กลับ ฉันให้คนมาลากตัวคุณออกไปจริง ๆ แน่ ฉันไม่ได้ขู่หานจวิ้นเหา”

              ไม่ถึงห้านาทีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนก็มาถึง หานจวิ้นเหาไม่อยากสร้างเรื่องในบริษัทของลู่จิ่งเซิงได้ เขายอมเดินออกไป แต่ก่อนประตูจะปิดลง ชายหนุ่มยังหันกลับมา

              “สักวันคุณจะรู้ว่าคนที่รักคุณจริงมีแค่ผม”

              เถาเยี่ยนไม่ตอบ เธอทำแค่ลบข้อความทั้งหมดของเขาแล้วบันทึกภาพหน้าจอเก็บไว้เป็นหลักฐานที่มุมทางเดินซึ่งไม่มีใครสังเกตเห็น เถาซินหรูยืนมองหานจวิ้นเหาถูกเชิญออกจากบริษัทด้วยมือที่กำแน่น

              เมื่อคืนหลังออกจากโรงแรม หานจวิ้นเหาไม่ได้ปลอบเธอแม้แต่คำเดียว เขาเอาแต่โทรหาเถาเยี่ยนซ้ำแล้วซ้ำเล่า และยังโทษว่าเป็นเพราะเธอมาผิดเวลาทำให้เรื่องทุกอย่างจึงยุ่งยากกว่าเดิม

              เถาซินหรูอดทนเป็นผู้หญิงที่ต้องหลบซ่อนอยู่ในเงาของเถาเยี่ยนมานาน เธอเคยเชื่อว่าเมื่อหานจวิ้นเหาได้หุ้นของเถาเยี่ยน เขาจะกำจัดเถาเยี่ยนออกไปและยอมเป็นแฟนเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น

              แต่ตอนนี้เถาเยี่ยนกลับเป็นคนบอกเลิกก่อน แถมยังกลายเป็นคนรักของประธานลู่กรุ๊ปในชั่วข้ามคืน

              สิ่งที่เถาซินหรูยอมรับไม่ได้ไม่ใช่แค่แผนเดิมพังลง แต่เป็นความจริงที่ว่าพี่สาวของเธอทิ้งผู้ชายคนหนึ่งแล้ว แต่กลับได้ผู้ชายที่เหนือกว่ามาครอบครองทันที

              นี่มันเรื่องบ้าอะไร คนที่ควรได้ทุกอย่างควรเป็นเธอ ไม่ใช่เถาเยี่ยน  

              ตั้งแต่เกิดเถาซินหรูต้องถูกเรียกว่าเป็นลูกเมียน้อย แม้พ่อจะรับเข้าตระกูลแต่ทุกครั้งที่ออกงาน ผู้คนยังจดจำเถาเยี่ยนในฐานะคุณหนูใหญ่ผู้เกิดจากภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ส่วนเธอเป็นได้เพียงคุณหนูรองเท่านั้น

              เสื้อผ้าที่เธอสวม โรงเรียนที่เธอเรียน หรือแม้แต่ตำแหน่งในบริษัท ล้วนเป็นสิ่งที่ได้รับต่อจากเถาเยี่ยนทั้งนั้น

              ทำไมเถาเยี่ยนจึงได้ทุกอย่างไปโดยไม่ต้องแย่งจากใคร ขณะที่เธอต้องคอยเก็บเศษความรักจากคนอื่นอยู่เสมอ ความรักเหลือจากคนอื่นเถาซินหรูไม่ปรารถนา

              เถาซินหรูมองประตูห้องทำงานของเถาเยี่ยน ก่อนรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยแผนการค่อย ๆ ปรากฏบนใบหน้างดงามของเถาซินหรู

              อีกสามวันจะเป็นงานเลี้ยงประจำปีของลู่กรุ๊ป พนักงานจากบริษัทในเครือและคู่ค้าคนสำคัญจะมาร่วมงานมากมาย หากเถาเยี่ยนทำเรื่องน่าอับอายต่อหน้าคนเหล่านั้นต่อให้ลู่จิ่งเซิงสนใจเธอมากเพียงใด เขาก็คงไม่มีวันยอมเก็บผู้หญิงที่ทำลายชื่อเสียงของตนไว้ข้างกาย

              สามวันต่อมา ห้องจัดเลี้ยงใหญ่ของโรงแรมจิ่นอวี้ถูกประดับด้วยแสงไฟสีทอง เวทีมีสัญลักษณ์ของลู่กรุ๊ปตั้งเด่นอยู่กลางห้องจัดเลี้ยง คนนับร้อยคนแต่งกายหรูหราและพูดคุยกันท่ามกลางเสียงดนตรี

              เถาเยี่ยนมาถึงพร้อมทีมการตลาดในชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มเรียบง่าย เธอเลือกเครื่องประดับเพียงต่างหูมุกคู่เล็ก แต่กลับดึงดูดสายตาได้มากกว่าผู้หญิงหลายคนในงานเลี้ยงนี้

              ทันทีที่ก้าวเข้าไปในงาน เธอก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมาเป็นระยะ ข่าวเรื่องความสัมพันธ์กับท่านประธานยังคงเป็นหัวข้อที่ทุกคนอยากรู้ โดยเฉพาะคืนนี้ซึ่งลู่จิ่งเซิงจะมาที่นี่ในฐานะเจ้าภาพ

              “พี่เถาเยี่ยน วันนี้สวยมากเลยค่ะ”

              เถาซินหรูเดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มอ่อนหวาน น้องสาวของเธอสวมชุดราตรีสีแดงสดและคล้องแขนผู้เป็นพ่ออยู่ เถาหมิงซานมองบุตรสาวคนโตด้วยสีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

              “เรื่องที่แกเลิกกับจวิ้นเหาเป็นความจริงเหรอ เถาเยี่ยน” เขาถามโดยไม่สนใจว่ารอบข้างมีคนอยู่มากขนาดไหน

              “จริงค่ะ”

              “พรุ่งนี้กลับบ้าน เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง การแต่งงานของแกเกี่ยวข้องกับความร่วมมือระหว่างสองตระกูล จะเอาแต่ใจเหมือนเด็กไม่ได้”

              “หนูจะกลับไปคุย แต่การเลิกกันเป็นการตัดสินใจของหนู”

              เถาหมิงซานกำลังจะตำหนิต่อ เสียงพูดคุยภายในงานกลับเบาลง ลู่จิ่งเซิงเดินเข้ามาพร้อมเฉินอี้โจวและผู้บริหารระดับสูงหลายคน ชุดสูทสีดำตัดเย็บพอดีตัวทำให้เขาดูโดดเด่นโดยไม่จำเป็นต้องพยายาม

              ชายหนุ่มทักทายแขกสำคัญเพียงสั้น ๆ ก่อนเดินตรงมายังเถาเยี่ยนท่ามกลางสายตาของทุกคน

              “รอนานไหม” เขาถาม

              “เพิ่งมาถึงค่ะ”

              ลู่จิ่งเซิงพยักหน้า จากนั้นจึงหันไปทักทายเถาหมิงซานอย่างสุภาพ การที่ประธานลู่กรุ๊ปแสดงตัวชัดเจนต่อหน้าคนจำนวนมากทำให้เถาหมิงซาน เถาหมิงซานไม่กล้าพูดเรื่องหานจวิ้นเหาต่อ