บทที่๔

รจนีที่ได้ตื่นขึ้นมาในตอนเช้าด้วยความสดชื่นแบบถึงที่สุดและสบายใจมากที่สุดที่รู้ว่าตัวเองยังไม่ชีวิตอยู่แบบครบสามสิบสอง

“ฮือ ไม่สิ ไม่ครบสามสิบสอง เพราะฉันมีดุ้นแทน…. ฮือ แค่คิดก็อยากจะร้องไห้ออกมา”

เป็นฉันนี่มันน่าเหนื่อยจริงๆ เลย ชีวิตนี้ยังไม่เคยมีผัวหรือมีแฟนเลยสักคน แต่ทำไมชีวิตฉันถึงต้องมาอาภัพถึงขนาดนี้กันเนี่ย รู้งี้น่าจะมีแฟนตั้งแต่เรียนจบจะได้ไม่ต้องมารู้สึกเสียดายแบบนี้ ฮืออออ

แต่การอยู่ในร่างของผู้ชายก็ดีเหมือนกันนะ เพราะฉันจะได้ต้องมานั่งเป็นประจำเดือนให้เหนื่อยหรือป่วยท้องทุกเดือนอีก

ซึ่งนั้นยังมีอีกหนึ่งอย่างที่รจนีนั้นยังไม่ได้รู้เกี่ยวกับร่างกายของตัวเองที่จะต้องเป็นรดูของพวกบุหลันเพศชายเหมือนกันแม้ว่าจะไม่ได้มีรอบเดือน แต่จะเป็นการทรมานและร้อนรุ่มทางร่างกายแทนในความอยากทางกายที่มีอยากมีอะไรกับบุรุษเพศไม่ว่าจะเป็นทินกรหรืออัมพรก็ตาม ทั้งบุหลันแต่ละคนก็ได้มีกลิ่นเฉพาะตัวที่บ่งบอกถึงความเย้ายวนในตัวเองและนั้นก็คือสิ่งที่รจนียังไม่รู้

“ฉันจะต้องอยู่ในโลกนี้อย่างสงบสุขให้ได้”

รจนีที่ตอนนี้กำลังเดินสาละวนอยู่ในห้องนอนของตัวเอง เพื่อต้องการสำรวจพื้นที่ส่วนตัวของตัวเอง ก่อนที่จะตัดสินใจเดินออกมาจากห้องนอนของตัวเองด้วยรอยยิ้มที่สดใส

บ่งบอกถึงความพร้อมสำหรับการต้อนรับทุกแรงกระแทกที่จะเข้ามาหาเธอ แม้ว่าตัวเธอนั้นจะไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องทำตัวแบบไหนกันแน่ ถึงจะเป็นอะไรที่ถูกต้อง เพราะถ้าเกิดใหม่หรือข้ามภพมาแล้ว เธอก็ไม่ได้เตรียมใจที่จะต้องมาใช้ชีวิตที่สุขสบายแบบนี้ในวังอะไรพวกนั้นเลยแม่แต่สักนิดเดียว

“ฉันนี้มันทำบุญมาดีจริงๆ เลย” รจนีพูดกับตัวเองละไม่ได้คิดที่จะสนใจคนใช้ที่มาด้วยกันเลยแม้แต่สักนิดเดียว

“ท่านรจนีว่าอย่างไรนะเจ้าคะ!?” แก้วตาที่เดินตามอยู่ด้านหลังว่าถามออกไปด้วยความอยากรู้

“ไม่มีอะไรหรอก” รจนีที่ถึงแม้ว่าเธอจะจบโบราณคดีมาก็ใช่ว่าเธอจะต้องเก่งเรื่องประวัติศาสตร์ แล้วยิ่งคำราชาศัพท์แทบไม่ต้องจะพูดถึงเธอทบจะเกือบตกวิชาภาษาไทยด้วยซ้ำ ถ้าไม่ได้ใช้แต้มบุญเก่าเธอคงจะสอบตกและต้องแก้ไปตั้งแต่ปีมะโวแล้ว

ทว่าในตอนที่เธอกำลังเดินชมอะไรไปเรื่อยพลันสายตาของเธอก็หันไปเห็นกับผู้ชายคนหนึ่งเข้าและเมื่อเธอได้เห็นรูปลักษณ์ของอีกฝ่ายเธอก็รับรู้ได้ในทันทีว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นใคร

โอ้ย นี่ฉันตื่นขึ้นมาก็ได้พบกับพระเอกของเรื่องเลยเหรอเนี่ย!!

แต่เสียดายพระสังข์ต้องคู่กับรจนาพี่สาวของเธอ ไม่ใช่เธอที่เป็นได้แค่ตัวประกอบเพียงเท่านั้น เพราะขนาดในวรรณกรรมที่เธออ่านยังไม่เคยเจอชื่อรจนีอยู่ในนั้นเลยสักประโยคเดียว

ทั้งยังนางมณโฑที่เป็นแม่ของรจนีนั้นอีก แล้วฉันจะไปรู้ได้ยังไงกันเนี่ยว่าฉันควรที่จะดำเนินเรื่องหรือทำตัวแบบไหนดี แต่ถ้าจะให้ฉันเข้ามาเป็นแค่ตัวประกอบฉันก็ไม่ได้อยากเป็นสักหน่อย

รจนีที่ตอนนี้กำลังตบตีกับความคิดของตัวเองอยู่พอสมควรได้แต่ทำหน้ายุ่งเหยิงขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

เฮ้ เฮ้

รจนีที่อยู่ในห่วงความคิดของตัวเองได้สติขึ้นมาเมื่อต่างได้ยินเสียงโห่ร้องกันเสียงดังมาจากเสียงทางส่วนกลางที่อยู่ในเสี้ยวของความทรงจำเธอ

“ทางนั้นเขามีอะไรกันหรือแก้วตา ถึงได้มีเสียงดังเอะอะโวยวายดังขนาดนั้น ทั้งที่ในนี้เป็นเขตพระวัง” รจนีว่าถามกับข้ารับใช้ของตัวเองด้วยความอยากที่จะใส่ใจเรื่องของชาวบ้านเป็นพิเศษ แบบที่ไม่เคยคิดว่าอยากที่จะใส่ใจเรื่องของคนอื่นมากถึงขนาดนี้มาก่อน

“พิธีเลือกคู่ครองของพวกพระเชษฐภคินีทั้งเจ็ดพระองค์อย่างไรเล่าเจ้าค่ะ” แก้วตากล่าวทูลออกไปตามในสิ่งที่เธอนั้นได้ล่วงรู้มา

วอท พระเชษฐภคินี คืออะไรเนี่ย

แต่มีอะไรเจ็ดๆ ต้องเป็นพี่สาวของรจนีแน่นอนเลย

ยัยพวกพี่สาวสวยแต่รูปเอ้ย

“แล้วฉัน เอ่อ หมายถึง แล้วข้าล่ะ ข้าไม่ต้องเข้าพิธีเสี่ยงมาลัยกับเขาบ้างหรือ!?” รจนีว่าถามออกไปด้วยความตื่นเต้นที่จะเข้ามาเห็นอไรแบบนี้ด้วยตาของตัวเอง เธอรูปสึกว่ามันเป็นอะไรที่เธอคงจะหาดูไม่ได้แน่นอน

“ท่านรจนีก็อยากร่วมด้วยหรือเพคะ” แก้วตาว่าถามออกไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดใจ เพราะผู้เป็นนายของตัวเองนั้นแทบจะไม่เคยสนใจเรื่องอะไรภายในพระราชวังหรืองานรื่นรมย์สังสรรค์ดื่มกินเลยแม้แต่สักครั้งเดียว

“อยากสิหรือเสด็จพ่อไม่อยากให้ข้าเข้าร่วมด้วย!?” รจนีว่าถามออกไป เพราะจากเศษเสี้ยวความทรงจำแล้วเธอนั้นรู้ดีว่าเสด็จพ่อรักรจนีมากกว่าลูกคนอื่นๆ จนรจนีถูกพวกพี่สาวอิจฉาและเกิดการกลั่นแกล้งรังแกกันขึ้น

“งั้นเดี๋ยวหม่อมฉันจะพาไปเพคะ” ข้ารับใช้ว่าตอบออกไปพร้อมกับเดินนำหน้าของรจนีด้วยความสุภาพนอบน้อม

รจนีถึงกับฉีกยิ้มกว้างขึ้นมาและรีบเดินตามข้ารับใช้ของตัวเองไปด้วยความนึกสนุกมากกว่าที่จะได้เห็นอะไรแบบนี้เป็นครั้งแรก

“ความทุกข์ระทมจะเกิดแก่เจ้า”

“เสียงใครน่ะ” รจนีที่คิดว่าตัวเองเคยได้ยินเสียงแบบนี้ว่าถามขึ้นมาในทันที พลางหันหน้ามองไปโดยรอบว่าเป็นเสียงของใคร

“เป็นอะไรหรือเปล่าเพคะ” แก้วตาว่าถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง เมื่อผู้เป็นเจ้านายทำตัวผิดแปลกไปจากเดิมหลังจากที่ฟื้นขึ้นมา

“ไม่มีอะไรหรอก เดินนำไปต่อเถอะ” รจนีพูดตัดบทขค้นอย่างไม่คิดที่จะสนใจอะไรมาก แม้ว่าเธอนั้นตะรู้สึกสงสัยในเสียงที่เธอได้ยินก็ตาม

หลังจากที่รจนีเดินมาถึงก็เดินขึ้นไปด้านบนที่คล้ายๆ กับเป็นป้อมปราการหรืออะไรสักอย่างที่มีบันไดขึ้นไป ก่อนที่เธอนั้นจะยกมือไหว้เสด็จพ่อของตัวเองและพระมเหสีที่เป็นพี่สาวของแม่เธอ

“อ้าว รจนีเจ้าก็อยากมาร่วมงานเลือกคู่ด้วยรึ” นางมณฑาเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงราวกับว่าเอ็นดูและรักรจนี แต่ความจริงนั้นมันเป็นอะไรที่ค่อนข้างที่จะตรงกันข้ามมาก

“มะ ไม่เพค่ะ!?” รจนีรีบพูดเอ่ยปฏิเสธออกไป เพราะเธอคิดที่จะมาดูพวกพี่ๆ เลือกคู่เพียงเท่านั้น

“เจ้ามาก็ดีแล้วรจนี พี่สาวของเจ้ารจนากำลังลังเลอยู่เช่นกันว่าจะเลือกบุรุษหรือองค์ชายจากเมืองไหนดี” ท้าวสามนต์ที่ตอนแรกกำลังกริ้วกับรจนาที่ไม่ยอมเลือกใครสักทีจนทำให้เวลายืดเยื้อไปอีก

“แต่ลูกไม่เห็นว่าใครจะเหมาะสมกับลูก” รจนีเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง เพราะสิ่งที่เธออยากเห็นมาที่สุดก็คือใบหน้าพระสังข์พ่อเนื้อทองที่เป็นพระเอกของเรื่องเสียเลยเกินว่าจะมีรูปโฉมงดงามเหมือนกันกับที่เขาว่ากันจริงหรือเปล่า

“รจนี ไยเจ้าจึงได้ว่าเอ่ยออกมาเยี่ยงนั้นกันเล่า” ท้าวสามนต์ว่าถามรจนีที่มีพระชนมายุได้สิบเจ็ดพรรษา ซึ่งอีกแค่ไม่กี่เดือนก็จะมีอายุครบสิบแปดพรรษาแล้ว เขาจึงได้เกิดความคิดขึ้นมาว่าให้ลูกเลือกคู่ตั้งแต่ตอนนี้คงจะไม่เป็นกระไรที่เสียงหายมากไปนักหรอก ทั้งลูกรจนีของเขาก็เป็นผู้ชายถึงแม้ว่าจะเป็นบุหลันก็ตาม

“ถ้าเสด็จพ่อว่าแบบนั้น ลูกก็จะลองหาดูชายที่เหมาะสมกับคนแบบลูก”

รจนีว่าก็หมุนตัวพร้อมกับเดินลงจากบันได้ เพื่อไปยังอีกฟากฝั่งตรงข้ามที่มีร่างของพี่สาวยืนถือพวงมาลัยจ้องมองหาใครสักคน

“พวงมาลัยเพคะท่านรจนี” ข้ารับใชคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับพานพวงมาลัยที่มีดอกมะละถูกเรียงร้อยอย่างสวยงาม

รจนีทำเพียงแค่พยักหน้าและยื่นมือไปหยิบพวงมาลัยขึ้นมาถือไว้ในมือ

ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่พวกทหารพาเงาะป่าคนหนึ่งเดินเข้ามาพอดี ทำให้ทั้งสองคนที่ไม่ได้มองทางทั้งคู่ชนกันเข้าอย่างจัง ในตอนนั้นเองพระสังข์ในร่างเงาะป่าจึงทำเพียงแค่ปรายตามองรจนีเพียงเล็กน้อย แต่ไม่คิดที่จะช่วยรจนีให้ยืนขึ้นมา