บทที่๑

ส่วนเหมยหญิงสาวอายุยี่สิบห้าปี เธอใช้ชีวิตมาอย่างดีด้วยการเลี้ยงดูจากยายที่เลี้ยงเธอมาเพียงลำพังตลอดหลายปี จนเธอเรียนจบมัธยมปลาย ยายที่ได้เลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่เด็กจนโตก็ได้เสียชีวิตลงด้วยโรคชรา อย่างที่เธอไม่อาจที่จะหลีกเลี่ยงในการเกิดแก่เจ็บตายได้

เหมยจึงได้ใช้ชีวิตเพียงลำพังและต้องหาเงินส่งตัวเองต่อให้จบปริญญา เพื่อที่จะได้มีงานมีการดีๆ ทำ ไม่ต้องลำบากลำบน

จากนั้นผ่านมาหลายปีเหมยก็ได้เข้าทำงานที่พิพิธภัณฑ์จากการที่เธอได้ทำงานที่นี่มาสามปี เธอจึงต้องลงพื้นที่เพื่อไปยังถ้ำจินดามณีพร้อมกันกับเจ้าหน้าที่พิพิธภัณฑ์

แต่ไม่ใช่เพื่อการตรวจดูสถานที่หรือความเก่าแก่แต่อย่างใด พวกกลุ่มคณะของพิพิธภัณฑ์ก็แค่อยากที่จะรวมตัวกันไปเที่ยวก็เท่านั้นไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษ

“โอ้ย เราต้องนั่งรถเข้าไปอีกไกลแค่ไหนเนี่ย” แพรวดาวหนึ่งในคณะที่ร่วมออกเดินทางว่าบ่นออกมาด้วยความเหนื่อยล้าเต็มทีกับการที่ต้องตื่นเช้าและต้องนั่งรถมาหลายชั่วโมงเพื่อกราบไหว้บูชาพ่อเงาะป่า

“อย่าบ่นสิแพรว อีกนิดเดียวก็จะถึงแล้วเนี่ย“ เหมยพูดบอกพร้อมกับชี้บอกทางให้เพื่อนมองไปที่ด้านหน้าที่มีรูปปั้นขนาดใหญ่ตั้งอยู่และเด็นจนมองเห็นจากไกลๆ ได้ เพื่อให้เพื่อนหยุดบ่นสักที

หลังจากนั้นอีกไม่กี่นาทีผ่านไปรถตู้ที่พวกเธอได้เช่ามาก็หยุดรถลง เมื่อถึงที่หมายเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“เหมยเรารีบลงไปกันเถอะ” แพรวดาวเอ่ยบอกกับเพื่อนด้วยรอยยิ้มกว้าง หลังจากที่นั่งหน้าบึ้งมาเกือบตลอดทั้งทาง

เหมยที่ได้เดินลงมาจากรถและพักดื่มน้ำจนหายเหนื่อยแล้ว เธอก็ได้เงยหน้าขึ้นมามองสิ่งที่เธอได้เห็นจากไกลๆ ที่ว่าสวยแล้ว เมื่อได้มาเห็นใกล้ก็ยิ่งสวยยิ่งขึ้นไปอีก จนเธอไม่อาจที่จะละสายตาไปมองทางอื่นได้

“เหมยนั่นแกจะเดินไปไหน!?” แพรวดาวเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงเหนื่อยจากการเดินขึ้นมายังที่แห่งนี้

เหมยที่จ้องมองรูปปั้นเงาตัวใหญ่ที่ยืนอยู่ด้านหลังของปู่นิลกาฬนาคราชย์องค์สีดำ เธอเดินตรงไปอย่างไม่ได้มีจุดหมายอะไร เธอแค่รู้ว่าตัวเองนั้นต้องเดินเข้าไปใกล้เพื่อเหตุผลอะไรบ้างอย่างที่เธอก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่

“รจนี รจนี”

‘เสียงใครน่ะ ใครพูด’

เหมยที่ได้ยิ่งเสียงทุ้มต่ำ แต่แฝงไปด้วยความน่าเกรงขามจนเธอถึงกลับอยากรู้ว่าเสียงที่ได้ยินคืออะไรกันแน่ แต่เมื่อเธอลองหันดูรอบๆ ในตอนนี้ก็มีเพียงแค่กลุ่มคณะของเธอที่นั่งพักกันอยู่และคนอื่นๆ ที่อยู่ห่างออกไป ซึ่งอีกหนึ่งสิ่งที่สำคัญก็คือกลุ่มเธอที่มาไม่มีใครเป็นน้ำเสียงแบบนี้แน่นอน

“เหมย แกเป็นอะไรหรือเปล่า”

ในตอนที่เหมยกำลังจะเดินไปถึงตรงที่รูปปั้นเงาะขนาดใหญ่ก็มีมือหนึ่งมาจับรั้งแขนของเธอเอาไว้

“มะ ไม่ได้เป็นอะไรหรอก” เหมยว่าออกไปก่อนที่จะเดินตามเพื่อนกลับไปที่เดิมและรู้สึกมึนงงว่าเธอเดินมาทำอะไรตรงนี้กันแน่

หลังจากที่พวกกลุ่มคณะพิพิธภัณฑ์ที่มาด้วยกันได้ทำการกราบไหว้ขอพรพ่อเงาะป่ากับปู่นิลกาฬนาคราชย์องค์สีดำ ทั้งยังมีผีเสื้อสมุทรที่คนก็ต่างพากันมากราบไหว้เช่นกัน

“สิ่งใดที่เจ้าปรารถนา ย่อมเป็นจริงได้เสมอ”

เหมยที่กำลังกราบไหว้พ่อเงาะป่าขนาดใหญ่อยู่นั้น เมื่อได้ยินเสียงของผู้ชายที่เธอได้ยินตั้งแต่ตอนที่เธอขึ้นมาถึงก็ได้แต่หันซ้ายมองขวาว่าต้นเสียงมาจากตรงไหนกัน

“แพรว แกได้ยินเสียงอะไรแปลกๆ ไหม” เหมยที่ไม่สามารถทนเก็บความสงสัยเอาไว้ได้ จึงได้เอ่ยถามเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างกันด้วยความอยากรู้ว่าเสียงที่เธอได้ยินคือตัวเองไม่ได้หูฝาดไปเอง

“เสียงอะไรของแก ไม่เห็นมีเสียงอะไรเลย” แพรวดาวเอ่ยตอบกลับไปอย่างไม่ได้คิดที่จะใส่ใจอะไรมาก ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นและเดินไปรวมตัวกับคนอื่นๆ

ยัยเพื่อนบ้า ไม่รอกันบ้างเลย

เหมยว่าจบก็รีบลุกขึ้นยืนเพื่อเดินตามเพื่อนไป เพราะยังมีอีกหลายที่มากที่พวกเธอนั้นจะต้องไปกราบไหว้และเที่ยวก่อนที่ช่วงเย็นนั้นจะไปยังที่พักที่ได้จองเอาไว้

เหมยที่ได้กลับเข้ามาในช่วงเย็นและเก็บกระเป๋าของตัวเองไว้ในห้องแล้วเป็นที่เรียบร้อย เธอก็ได้คิดออกมาเดินเล่นอย่างไม่ได้คิดชวนใครให้มาด้วยกัน

“ช่วยด้วยครับ ช่วยด้วย”

แต่ทว่าในตอนที่เธอกำลังเดินเล่นอยู่บนพื้นทรายสีขาวเนียนละเอียดของท้องทะเลอยู่นั้น เธอก็ได้ยินเสียงเด็กผู้ชายตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ

“อยู่ตรงไหนกันนะ” เหมยว่าพึมพำกับตัวเองพร้อมกับหันมองลงไปที่ทะเล ก่อนที่เธอจะเห็นร่างของเด็กผู้ชายที่กำลังไกลจะจมน้ำ

“อึก ช่วย อึก ด้วย” เด็กชายพยายามตะเกียดตะกายเอาชีวิตรอด

เหมยที่เห็นแบบนั้น แม้ว่าเธอนั้นจะว่ายน้ำไม่แข็งก็ตามแต่จากการที่เธอได้ลองประเมินระยะความลึกของน้ำแล้วเธอก็คิดว่าตัวเองสามารถว่ายไปได้และน้ำคงจะไม่ได้ลึกอะไรมาก

เหมยที่ตัดสินใจลงไปช่วยอย่างไม่ได้คิดลังเลอะไรมาก เธอก็ได้ช่วยร่างของเด็กเอาไว้ แต่ในตอนที่เธอกำลังจะพาเด็กชายขึ้นมาจากน้ำทะเล จู่ๆ เท้าของเธอก็ดันเป็นตะคริวขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่มีผู้ชายอีกหนึ่งคนได้ลงมาช่วยเด็กคนนั้นต่อจากเธอพอดี แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดเอ่ยอะไรออกไปและภาพของทั้งสองคนก็ออกห่างไปไกล

จากนั้นร่างของเหมยก็ค่อยๆ จมลงไปด้วยความตกใจและไม่สามารถที่จะกั้นหายใจในน้ำได้ จึงทำให้เธอจมน้ำลงไปใต้ท้องทะเลอย่างช้าๆ โดยที่เธอนั้นไม่มีแม้แต่แรงที่จะว่ายขึ้นไปด้านบนของผิวน้ำด้วยซ้ำ

นี่ฉันจะต้องมาตายแบบนี้จริงๆ เหรอเนี่ย!?

ชีวิตในชาตินี้ของฉันยังใช้ไม่คุ้มเลย

แล้วชาติหน้าจะมีจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้

เหมยที่ค่อยๆ จมลงไปได้แต่นึกในใจตัดพ้อกับชีวิต ที่ต้องมาตายในอายุเพียงแค่ยี่สิบห้าปี

“เหตุใด เจ้าทิ้งข้าไป มิรอรัก เจ้าจงได้พานพบกับความเสียใจ มิแพ้กัน”

แต่ในก่อนที่สติของเหมยกำลังจะดับวูบไป อย่างไม่มีทางได้รับรู้อะไรอีก ก็มีเสียงหนึ่งดังแว่วเข้ามาแบบที่เธอไม่สามารถจะรู้ได้ว่าเสียงนั้นต้องการที่จะบอกอะไรกับเธอกันแน่

“เสด็จแม่ ถ้ารจนีมันไม่ยอมฟื้นขึ้นมาข้าจะทำเช่นไรดี”

รจนาที่ตอนนี้ยืนกระวนกระวายอยู่ที่ตำหนักฝั่งซ้ายจ้องมองร่างของรจนีที่นอนอยู่บนแท่นบรรทมไม่ขยับเลยแม้แต่สักนิดเดียว

“เจ้ามิต้องห่วงไป ถ้ามันไม่ฟื้นถ้าจะช่วยเจ้าพูดกับเสด็จพ่อของเจ้าเอง”

นางมณฑาว่าเอ่ยบอกไป เพราะเธอคิดที่จะทูลกับพระสวามีว่ารจนีได้ผลัดตกลงไปเองลูกของเธอทั้งเจ็ดคนไม่ได้มีส่วนรู้เห็นแต่อย่างใด

“ชีวิตในชาตินี้ ข้ามิอาจที่จะทนรับไหวได้ ชีวิตนับต่อจากนี้ข้ายกให้เจ้า”

รจนีที่ไม่อยากที่จะมีชีวิตอยู่แล้วเลือกที่จะยอมแพ้กับการใช้ชีวิตในชาตินี้ที่จะต้องพานพบ แต่ความเจ็บปวดอยู่ร่ำไป เขาจึงเลือกที่จะยอมสละโลกนี้ไปอย่างไม่คิดอะไรอีกต่อไปแล้ว

เหมยที่ได้ลืมตาตื่นขึ้นมาสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจและลุกขึ้นนั่งเองโดยอัตโนมัติพร้อมกับสูดอากาศเข้าไปจนเต็มปอด เพราะคิดว่าตัวเองนั้นได้ขึ้นมาอยู่บนบกแล้วเรียบร้อย ทั้งยังคิดว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่

นี่ฉันยังไม่ตายเหรอเนี่ย

แต่ทำไมตัวถึงได้ไม่เปียกเลยล่ะ

เหมยพูดถามกับตัวเองพลางพลิกฝ่ามือตัวเองทั้งสองข้าง เพื่อตรวจดูร่างกายของตัวเองที่เนื้อตัวแห้งไม่ได้เปียกเลยแม้แต่นิดเดียว

จากนั้นเหมยจึงเริ่มตรวจสอบไปยังสถานที่โดยรอบด้วยความรู้สึกประหลาดใจ ถึงภาพที่ไม่คุ้นเคย

“นี่ฉันอยู่ที่ไหนกันเนี่ย!?” เหมยว่าถามกับตัวเองด้วยความมึนงงและไม่รู้ว่าตอนนี้เธอกำลังเจอกับภาพหลอนอยู่หรือเปล่า ถึงได้เห็นอะไรที่มันโบราณและมาได้ดูทันสมัยแบบนี้