บทที่ 88 ยอมรับ

“คุณทราบใช่ไหมว่าผมเป็นสามีของเพียงขวัญ” รพีถาม ทำเอาวิมลรัตน์ชะงักหยุดใช้ความคิดไปเล็กน้อย

“ดิฉันไม่แน่ใจ ช่วงนั้นดิฉันกำลังวุ่นวายกับหลายๆ เรื่อง” เธอตอบแบบไม่หลบสายตา

“คงเป็นเรื่องเตรียมหลักฐานฟ้องหย่ากับคุณหมออยู่สินะครับ” เขาเปรย วิมลรัตน์ไม่ตอบ เธอยกน้ำเปล่าขึ้นดื่ม

“เข้าเรื่องเถอะค่ะ ฉันมีเวลาไม่มากนัก”

“ตอนนี้คุณหมอเตชินท์คิดถึงคุณกับลูกมาก เขาอยากให้ทุกอย่างกลับเป็นเหมือนเดิม อยากใช้ชีวิตครอบครัวกับคุณและน้องลูกตาล”

“หึ! คุณมาพูดกับฉันแบบนี้คงไม่รู้สินะคะว่าเขาทำอะไรกับฉันไว้บ้าง” วิมลรัตน์กระแทกเสียงใส่ รพีแย้มรอยยิ้ม แววตามีแต่ความเห็นอกเห็นใจคู่สนทนา

“ผมทราบทุกอย่างครับว่าคุณต้องเผชิญกับความเลวร้ายต่างๆ ที่คุณหมอเตชินท์มอบให้กับคุณ โดยเฉพาะเรื่องที่ทำให้ฟางเส้นสุดท้ายของคุณขาด แต่ผมอยากบอกคุณว่าที่เขาทำแบบนั้น เป็นเพราะเขาต้องการแก้แค้นคุณ จริงๆ แล้วเขาไม่ได้รักเพียงขวัญ เขารู้อยู่ตั้งแต่แรกแล้วว่าเพียงขวัญเป็นของผม และไม่มีวันที่เพียงขวัญจะไปแต่งงานกับเขา แต่ก็อยากจะลองเล่นกับความรู้สึกเพียงขวัญ เขาแค่ปลาบปลื้มชื่นชอบที่เพียงขวัญเป็นเด็กขยัน กตัญญู และรู้สึกเอ็นดูเหมือนน้องสาวคนนึงเท่านั้น”

“แต่เขาขอเพียงขวัญแต่งงาน!” วิมลรัตน์แย้ง

“นั่นเป็นเพราะเขาอยากเห็นคุณเจ็บปวด อยากเห็นคุณคุกเข่าขอร้องไม่ให้เขาไปก็แค่นั้น แต่ตอนนี้กรรมได้ตามสนองเขาแล้ว เขาไม่มีความสุขกับการใช้ชีวิตเลย ในแต่ละวันเขาต้องกินยาหลายอย่างเพื่อระงับความเครียดและโรคซึมเศร้าที่รุมเร้าจนแทบไม่เป็นอันทำงานทำการ”

“คุณมาบอกฉันทำไม” วิมลรัตน์ถามอีก รพียิ้มอ่อนให้กับเธอ แววตาที่อ่อนโยนของรพีทำให้วิมลรัตน์ใจเย็นและไว้ใจคู่สนทนามากขึ้น

“ผมอยากให้คุณถอนฟ้องแล้วลองให้อภัยคุณหมอดูสักครั้ง”

“ขอมากไปหรือเปล่าคะ ที่ผ่านมาดิฉันถูกทำร้ายร่างกาย ถูกต่อว่าด่าทอสารพัด จะให้ฉันถอนฟ้องง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ!” วิมลรัตน์กระแทกเสียงอย่างไม่พอใจ รพีนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยถ้อยคำที่เขาไม่อยากจะพูดขึ้นมา

“คุณก็รู้ว่าสาเหตุที่เขาทำเพราะอะไร บางที... คุณอาจจะรู้ดีกว่าใครเลยก็ได้”

“เพราะดิฉันรู้ดีไงคะ ที่ผ่านมาเลยพยายามทำดีเพื่อเขามาโดยตลอด แต่เขาก็เลือกที่จะทำร้ายดิฉัน” พูดถึงตรงนี้ น้ำตาของหญิงสาวก็ไหลออกมาอย่างสุดกลั้น รพีมองเธอด้วยความเห็นใจ

“คุณไม่รักคุณหมอเตชินท์แล้วเหรอ ผมถามจริงๆ คุณทนได้เหรอที่ต้องเห็นลูกเรียกหาแต่พ่อทั้งวัน คุณมีความสุขจริงๆ เหรอที่ต้องใช้ชีวิตเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวแบบนี้” รพีถาม วิมลรัตน์พยักหน้าน้อยๆ

“ฉันรักเขา รักเขามาก เขาไม่รู้ว่าที่ฉันเลือกนอกใจเขา เป็นเพราะตอนนั้นฉันหน้ามืดตามัวเห็นแก่ผลประโยชน์ที่ฉันจะได้รับหลังแต่งงาน เขาไม่เคยทำหน้าที่แฟนขาดตกบกพร่องเลยแม้แต่น้อย มีแต่ฉันเองต่างหากที่ละเลยเขา ทอดทิ้งเขา แต่ฉันสาบานได้เลยว่าฉันกับผู้ชายคนนั้นเราไม่ได้มีอะไรกันนอกจากการพูดคุยหารือเรื่องธุรกิจ” วิมลรัตน์เล่าความในใจให้รพีฟัง น่าแปลก... ทั้งๆ ที่เพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก แต่วิมลรัตน์กลับไว้ใจรพีมากจนกล้าเล่าความลับของตัวเองให้รพีฟัง รพีฟังด้วยความนิ่ง สุขุม จนเธอกล้าที่จะเปิดความจริงออกมาอีก

“ลูกตาลเป็นลูกของดิฉันกับเขา และที่ดิฉันเลือกที่จะฟ้องหย่า เป็นเพราะดิฉันไม่อยากให้ลูกเห็นคนเป็นพ่อทำร้ายร่างกายแม่ ไม่อยากให้ลูกเห็นว่าพ่อนอกใจแม่ ไม่อยากโดนทำร้ายร่างกายและจิตใจอีก คุณเข้าใจดิฉันใช่ไหม” วิมลรัตน์ถามทั้งน้ำตา รพีพยักหน้า

“ผมเข้าใจ”

“ถ้าเข้าใจแล้วกรุณากลับไปเถอะค่ะ อย่าขอร้องในเรื่องที่ดิฉันให้คุณไม่ได้เลย”

“ถ้าผมอยากให้คุณลองเปิดใจกับคุณหมออีกสักครั้งจะเป็นไรไหม”

“คุณพูดง่ายนะคะ ไม่นึกถึงจิตใจดิฉันเลย”

“ผมนึกถึงจิตใจคุณกับลูก ผมเลยขอให้คุณเปิดใจดูอีกครั้ง ถ้าหากเขาทำร้ายร่างกายคุณหรือทำร้ายจิตใจคุณอีก ผมสัญญาว่าผมจะเป็นคนดำเนินคดีกับเขาเอง” รพียืนยัน

“แต่...”

“นะครับ ผมขอร้อง”

ถ้อยคำขอร้องนี้ไม่ได้มาจากรพี แต่มาจากชายอีกคนที่ยืนด้านหลังเขา วิมลรัตน์หันไปมอง พอเห็นเตชินท์ยืนอยู่ด้านหลังเธอก็ลุกขึ้นยืนทันที แววตาประสานกัน คนหนึ่งมีแต่ความลังเลไม่แน่ใจ แต่อีกคนมีแต่ความเศร้า มีแต่ความสำนึกผิด

“เตชินท์!”

“ผมขอร้อง ขอร้องจริงๆ ผมอยากให้เรากลับมาเป็นครอบครัวเดียวกันอีกครั้ง ผมรักคุณ รักคุณแล้วก็รักลูกมาก มากที่สุดในชีวิต” เขาคุกเข่านั่งลงที่พื้น ทำให้ทุกคนที่อยู่ในร้านกาแฟมองด้วยความสนใจ

“เตชินท์! นี่คุณจะทำอะไร ไปนั่งคุกเข่าขอร้องฉันที่ศาลอย่างเดียวไม่พอ ยังจะมาทำแบบนี้ในที่สาธารณะอีกเหรอ นี่คุณบ้าไปหรือเปล่า!” วิมลรัตน์เริ่มโวยวายเมื่อเห็นเตชินท์จะมากอดเธอ เธอถอยหลังหนีแต่เตชินท์คว้าเอวมากอดไว้ได้เสียก่อน หลายคนให้ความสนใจถึงกับถ่ายคลิปวีดิโอไว้เผยแพร่ในโลกออนไลน์

“พอได้แล้ว ปล่อย!” วิมลรัตน์กระซิบเสียงเบา เตชินท์จึงใช้โอกาสนี้ประกาศให้คนที่มุงอยู่รับทราบ

“ผมขอให้ทุกคนในที่นี้ช่วยเป็นพยานให้ผมด้วย ต่อจากนี้ไปผมจะไม่ทำร้ายร่างกาย ไม่ทำร้ายจิตใจภรรยาของผมอีก ผมจะรักและซื่อสัตย์กับภรรยาผมเพียงคนเดียว ผมจะดูแลภรรยาและลูกเป็นอย่างดี ดีที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้ ถ้าหากผมผิดสัญญา ขอให้ผมมีอันเป็นไปในทันที” เตชินท์สาบานต่อหน้าสาธารณะชน ทุกคนปรบมือให้กับความกล้าของเขา รพีหลบฉากไปยืนร่วมกับคนอื่นๆ ยิ้มพอใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผน

“เตชินท์ พูดอะไรน่ะ”

“ผมรักคุณมาก ได้โปรดให้อภัยผมเถอะ” เขาแทบจะกราบลงกับพื้น วิมลรัตน์ต้องดึงตัวเขาให้ลุกขึ้นมาในทันที

“พอได้แล้ว ฉันยอมคุณแล้ว บ้าจริง!” เธอต่อว่าเขาเสียงเบา เตชินท์ลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยปากขอบคุณ

“ขอบคุณมาก ขอบคุณมากจริงๆ” พูดจบเขาก็สวมกอดเธอแนบแน่น วิมลรัตน์กอดกลับ แม้จะเป็นการตัดสินใจที่ดูโง่เง่า แต่ในฐานะคนเป็นผู้หญิงที่มีลูก ย่อมอยากให้ครอบครัวสมบูรณ์แบบ ประกอบไปด้วยพ่อแม่ลูก ไม่อยากให้ผู้ชายคนไหนมาเป็นพ่อของลูกเธอ ยิ่งเป็นลูกสาวที่น่ารักด้วยแล้วทำอะไรยิ่งต้องระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง