บทที่ 90 ไม่ง่าย [NC20+]

เพียงขวัญนอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียง ตอนนี้อายุครรภ์เธอย่างเข้า 35 สัปดาห์แล้ว ใกล้คลอดเต็มทน เธอเอามือลูบท้องตัวเองไปมาแล้วเล่นกับลูกชายที่ชอบตื่นกลางดึก แรงเตะถีบทำให้เพียงขวัญยิ้มกว้าง พูดคุยกับลูกชายเล่น

“เป็นยังไง ตื่นแล้วเหรอจ๊ะลูก” เธอถามเสียงหวาน รพีเดินออกมากห้องน้ำ ได้ยินเสียงเมียก็อดอมยิ้มไม่ได้ เขาชอบดูเวลาที่เธอเล่นกับลูกในท้อง

“เจ้าตัวแสบดิ้นเหรอ”

“ค่ะ วันนี้ดิ้นแรงด้วย”

“ไหน... มาให้พ่อดูหน่อยสิว่าเป็นยังไง อยู่ในท้องเมื่อยเหรอ โอ้ว... ดูสิ ท้องเธอเขยื้อนเป็นลูกคลื่นเลย เอ... ตรงนี้เข่าหรือข้อศอกกันแน่เนี่ย” รพีเอามือลูกท้องขนาดใหญ่ เพียงขวัญหัวเราะคิก

“น่าจะเป็นข้อศอกนะคะ”

“อืม... นั่นสินะ ไหนเรามาจุ๊บกันหน่อยเป็นไง ขอเหม่งหน่อย โหม่งมาเลยพ่อจะจุ๊บ” รพีเอาสองมือกุมหน้าท้องแล้วจรดริมฝีปากลงไปยังท้องนูนเด่น เด็กในท้องดิ้นหยุบหยับไปหมด รพีเห็นว่ามันเป็นเรื่องที่แสนอัศจรรย์เหลือเกินที่เด็กตัวน้อยดิ้นอยู่ในท้องอย่างนี้ รพีนอนหนุนตักเมียแล้วกุมมือเล็กไว้แน่น

“เหนื่อยไหมที่ต้องอุ้มท้องแบบนี้” เขาถามหลังจากที่เงียบไปครู่หนึ่ง เพียงขวัญส่ายหน้า

“ไม่เลยค่ะ หนูชอบด้วยซ้ำที่ตัวเองตั้งท้อง” เธอบอก รพีรีบลุกขึ้นนั่งทันทีที่ได้ยินคำตอบ

“ไม่กลัวตอนคลอดเหรอ”

“ก็กลัว แต่คิดว่ามันไม่น่าถึงตายหรอกค่ะ คงจะเจ็บมากแค่นั้น คนอื่นคลอดได้ หนูก็ต้องคลอดได้” เพียงขวัญตอบ เป็นคำตอบที่ทำให้รพีใจพองโตมาก

“น่ารักมากที่สุดเลย คลอดคนนี้แล้วเรามีต่อเลยดีไหม”

“ไม่ได้หรอกค่ะ พี่รพีต้องพักก่อน จะมีต่อเลยไม่ได้ รอให้มดลูกเข้าที่เข้าทางก่อน อีกอย่าง... ถ้ามีถี่เกินไป ลูกคนแรกจะขี้น้อยใจเอานะคะ เด็กต้องการความรัก ต้องการการดูแลเอาใจใส่อย่างเต็มที่จากคนเป็นพ่อเป็นแม่” เธอตอบอย่างมีเหตุผลทางวิชาการรองรับ ทำให้รพีหน้างอ

“แต่เรามีคนช่วยเลี้ยงตั้งเยอะแยะ”

“คนช่วยเลี้ยงไม่เหมือนคนเป็นพ่อเป็นแม่แท้ๆ หรอกค่ะ”

“ก็ได้ รอสักปีสองปีค่อยมีก็ได้” รพีพูดอย่างงอนๆ เพียงขวัญลอบยิ้ม ตั้งแต่ตอนที่เธอหนีไปกรุงเทพ เขาใจเย็นไม่ห่ามเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เธอชอบที่เขาเป็นแบบนี้ที่สุด

“งอนเหรอคะ”

“เปล่า!” รพีสะบัดหน้าไปทางอื่น เพียงขวัญจึงสวมกอดเขาจากด้านหลังแล้ววางมือไปที่ต้นขา ใกล้ๆ กับเจ้าน้องชายตัวแสบ รพีเกร็งร่างไปหมดทั้งตัว

“วางใกล้เกินไปหรือเปล่า เจ้าน้องชายฉันมันตื่นแล้วนะ” รพีกระเซ้า เธอยิ้มกว้าง ขยับมือเลื่อนไปวางตรงเป้ากางเกงทันที

“เปลี่ยนเป็นวางตรงนี้ดีไหมคะ”

“ดี! ดีมากเลย ช่วยจัดการให้เสร็จด้วยล่ะ” เขาขยับกายปลดกระดุมกางเกงออก เพียงขวัญดึงเขาเข้ามาจูบ การเป็นคนท้องแก่นี่ทำให้เธอมีความต้องการ มีอารมณ์ทางเพศเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้ว่าเขาจะบอกให้เธอเพลาๆ ลงบ้าง แต่เธอก็ไม่ค่อยอยากจะเพลาลงเลย

“ได้ค่ะ”

รพีลุกขึ้นยืนข้างเตียง เขาเปลื้องผ้าตัวเองออกจนล่อนจ้อน เพียงขวัญเอามือสาวความเป็นชายที่ใหญ่โตขึ้นลง ก้มหน้าเลียความนุ่มใต้แก่นกายแล้วช้อนขึ้นมาด้านบน ครอบครองแท่งเนื้อร้อนเข้าอุ้งปาก รพียืนเกร็งขา ก้มมองหญิงสาวอย่างหลงใหล ยิ่งท้องยิ่งสวย ยิ่งท้องยิ่งเซ็กซ์จัด

พอเลียจนเขาพอใจ รพีก็ดันตัวเธอนอนลง ถลกกระโปรงชุดนอนขึ้นถึงต้นคอ เผยให้เห็นทั้งเนื้อทั้งตัวที่ขาวผ่องเป็นยองใย รพีเลียกลีบเนื้อชุ่มฉ่ำพลางเอามือสาวความเป็นชายของตัวเองไปด้วย ทำอย่างนี้ได้พักหนึ่งจนเธอตะกายขึ้นสวรรค์แล้วจึงสอดกายเข้าประสาน

“โอ้... เสียวจังค่ะ” เธอตอบ รพีครางเบาๆ ในลำคอ

“อืม... เสียวมาก เสียวมากเลย รัดได้ดีจริงๆ” ชายหนุ่มขยับกายเข้าออกช้าๆ ก่อนจะเพิ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ การเคลื่อนไหวของเขาอ่อนโยนเป็นที่สุด แต่ถึงจะอ่อนโยนแต่ก็รู้จุดกระสันเป็นอย่างดี เขาขยับจนกระทั่งปล่อยน้ำรักออกมาจนหมดสิ้น

“อ่าส์... หลังจากนี้พอแล้วนะ ไม่ต้องมาสะกิดฉันแล้ว เดี๋ยวถุงน้ำคร่ำแตกกันพอดี” รพีบอกหลังเสร็จกิจแล้วนอนกอดเธอ เพียงขวัญอมยิ้มรับปากอย่างเขินๆ

“ค่ะ หนูจะพยายาม”

การเลี้ยงลูกไม่ใช่เรื่องง่ายเลย รพีเข้าใจลึกซึ้งก็คราวนี้ ไม่เร้าหรือให้เธอเร่งเปิดอู่ ปิดอู่ไปเลยสักพักยิ่งดี เพราะเจ้าตัวแสบนี่เลี้ยงยากแบบสุดๆ ยิ่งเจอบรรดาแม่ๆ ตามใจด้วยแล้ว ยิ่งได้ใจเข้าไปใหญ่ ในแต่ละวันรพีกับเพียงขวัญนอนหลับเป็นตายหลังใช้พลังงานไปกับการเลี้ยงลูกแบบสมบุกสมบัน

ตอนนี้รพีพัฒน์ ลูกชายคนเดียวหัวแก้วหัวแหวน กำลังคลานอยู่กลางสนามหญ้าอย่างเพลิดเพลินจำเริญใจโดยไม่สนใจพ่อกับแม่เลย รพีกับเพียงขวัญเหนื่อยจะตามติดจึงปล่อยให้ลูกเล่นตามสบายโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น แค่ดูความปลอดภัยอยู่ห่างๆ พอ

“อยากจะมีต่ออีกสักคนไหมคะ” เพียงขวัญถามกระเซ้า รพีส่ายหน้าเล็กน้อย

“ยัง... ยังก่อน... ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองได้นอนยาวแค่ไม่กี่วันมานี้ อย่างน้อยก็ขอเวลาให้นอนยาวหลับเต็มอิ่มสักเดือนนึงเถอะ” รพีบอก ตอนนี้ลูกชายย่างเข้า 6 เดือนแล้ว ก่อนหน้านี้ตื่นมาร้องกลางดึกต้องพาอุ้มเดินกันทั้งคืน กว่าจะปรับตัวกับโลกใบนี้ได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ทำเอาเหนื่อยกันทั้งบ้าน

บ้านเดือนดาราเต็มไปด้วยความวุ่นวายหลังจากเพียงขวัญคลอดลูกแล้วบิดาเขาเกษียณอายุราชการกลับมาพักผ่อนอยู่กับบ้าน ทุกคนมีความเยอะเป็นของตัวเอง โดยเฉพาะญาติผู้ใหญ่ทั้งของเขาและของเพียงขวัญ

เจ้ารพีพัฒน์คลอดออกมาด้วยน้ำหนัก 3.5 กิโลกรัม หน้าตาน่ารักจ้ำม่ำเป็นที่สุด ทำให้เป็นที่รักของทุกๆ คนได้อย่างง่ายดาย ด้วยเหตุนี้หลายๆ คนจึงอยากจะเข้ามาเลี้ยงรพีพัฒน์เสียงเอง

แต่... แต่... แต่มันไม่ง่ายอย่างนั้น เจ้าหนูตัวกระเปี๊ยกนี่ดันรู้ดีกว่าใคร ไม่ยอมให้ใครได้เลี้ยงนอกจากพ่อกับแม่เท่านั้น คนอุ้มเดินหากเปลี่ยนกลิ่นเปลี่ยนมือเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่รพี ก็อย่าหวังว่าจะหยุดร้อง ต้องเป็นรพีอุ้มเดินคนเดียว รพีคิดว่าเจ้าหนูนี่คงแค้นที่เขาชอบรบกวนแม่มันตอนดึก ชอบสะกิดปลุกมาทำกิจกรรม เลยทำให้เจ้านี่ฝังใจมาตั้งแต่ในท้อง พอถึงเวลาออกมาโลดแล่นกับโลกภายนอกจึงแก้แค้นโดยวิธีร้องไห้จ้าตั้งแต่เที่ยงคืนถึงตี 3 ทุกวัน