บทที่ 89 สามีที่ดี

เพียงขวัญนั่งดูคลิปวีดิโอผ่านเฟซบุ๊กแล้วอดอมยิ้มไม่ได้ ดีใจเหลือเกิน ในที่สุดเตชินท์กับวิมลรัตน์ก็คืนดีกันได้เสียที แต่เป็นการคืนดีที่มีฟางเส้นสุดท้ายเป็นเดิมพัน หลังจากนี้คงต้องแล้วแต่การกระทำของเตชินท์เท่านั้น หากก้าวพลาดไปสักก้าวเดียว เตชินท์คงหมดโอกาสที่จะดูแลลูกเมีย และคงต้องขึ้นโรงขึ้นศาลกันอีกเป็นแน่แท้

“ดูอะไรอยู่” รพีเดินเข้ามาหาเมียสาว เธอหันมายิ้มให้กับเขา

“นั่งดูผลงานของนักการทูตจำเป็นไงคะ พี่รพีทำได้ดีมาก ในที่สุดพี่หมอก็ได้คืนดีกับภรรยา” เธอเอ่ยปากชม รพียิ้มกว้าง หยิกแก้มของเพียงขวัญเล่นอย่างหมั่นเขี้ยว

“ไม่ใช่เพราะพี่คนเดียวหรอก สองคนนั้นเขารักกันมาก ทั้งรักและผูกพันมาตั้งแต่ต้น เลยทำให้อะไรๆ ง่ายดายขึ้น ว่าแต่เราเถอะ กินข้าวหรือยัง”

“ยังค่ะ รอพี่รพีอยู่”

“จะรอทำไม ก็รู้อยู่ว่าพี่กลับค่ำ ไม่หิวหรือไง” รพีมองระอา เธอส่ายหน้าเล็กน้อย

“ไม่ค่ะ รู้สึกอิ่มด้วยซ้ำ วันนี้กินผลไม้ไปเยอะมาก”

“เธอจะกินแต่ผลไม้อย่างเดียวไม่ต้อง ต้องกินอาหารให้ครบ 5 หมู่ ลูกเราจะได้แข็งแรง” เขาบ่น เพียงขวัญพยักหน้ารับ

“รู้แล้วค่ะ พี่รพีอย่างลืมสิคะว่าหนูเป็นพยาบาลนะ”

“ไม่ได้ลืม แต่เธอนั่นแหละชอบลืมที่จะดูแลตัวเอง”

“ไม่คุยด้วยแล้ว พี่รพีมาถึงก็เอาแต่บ่นๆๆ” เพียงขวัญจะลุกขึ้นจากโซฟา รพีรั้งเอวไว้แล้วหอมแก้มฟอดใหญ่

“จะไม่ให้บ่นได้ยังไง ก็ดูเธอสิ...”

“ไปกินข้าวกันดีกว่าค่ะ หิวแล้ว” เพียงขวัญตัดบท เพราะรู้ว่าหากนั่งอยู่ตรงนี้นานๆ รพีจะต้องหาเรื่องบ่นเธออีกเป็นแน่ ช่วงหลังมานี้ไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไร ชอบบ่นเธอเหลือเกิน บ่นทุกเรื่อง กังวลทุกอย่าง จนตอนนี้เธอเหมือนเป็นคนป่วยมากขึ้นทุกที

“พี่รพี หนูถามจริง ตอนพี่เปรมมาอยู่กับพี่รพี พี่รพีจู้จี้จุกจิกแบบนี้หรือเปล่า” คำถามของเพียงขวัญทำเอารพีแทบสำลักข้าว เขาไอค่อกแค่กแล้วยกน้ำขึ้นดื่ม มองคนที่ถามอะไรไม่เข้าเรื่องอีกแล้ว

“ไม่นะ”

“ทำไมล่ะคะ ตอนนั้นพี่เปรมก็ท้องเหมือนกัน”

“ก็ท้องนั่นแหละ แต่เด็กในท้องไม่ใช่ลูกของฉัน ฉันจะไปจู้จี้จุกจิกกับเค้าทำไม” รพีเบือนหน้าหนี ไม่อยากสบสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดคั้นของเธอ

“แต่พี่รพีก็รักพี่เค้าไม่ใช่เหรอ”

“รัก แต่รักน้อยกว่าเธอ รู้ไว้ซะด้วยนะเจ้าหนูจำไม ฉันรักเธอมากกว่าใคร รักมากกว่าแฟนที่เคยคบกันมา เพราะฉะนั้นไม่ต้องสงสัยอะไรมาก เข้าใจไหมยายเด็กดื้อ!” รพีดุในตอนท้าย เพียงขวัญหน้าขึ้นสีเรื่อ เธอถามเพราะอยากรู้ ไม่ได้ถามเพราะต้องการให้เขาบอกรักสักหน่อย หญิงสาวก้มหน้าก้มตากินมื้อเย็นเงียบๆ จนกระทั่งหมดชาม รพีตักข้าวเติมให้อีก

“พอแล้วค่ะพี่รพี กินมากก็พาลจะเป็นกรดไหลย้อน นอนไม่สบาย” เธอบอก รพีชะงักมือที่จะตักข้าวให้กับเธอ

“โอเค รับทราบแล้วครับคุณผู้หญิง”

เพียงขวัญนั่งรอรพีตักข้าวกินอีกจาน เธอมองเขาด้วยความเพลิดเพลิน ระหว่างที่กินก็ชมไม่หยุดปากว่ากับข้าวฝีมือเธออร่อยอย่าบอกใคร พอกินเสร็จก็ตบท้ายด้วยกาแฟต่อ

“พี่รพี นี่ค่ำแล้วยังจะดื่มกาแฟอีกเหรอคะ”

“อืม ช่วงนี้งานเยอะ ต้องรีบสะสางให้เสร็จ”

“เป็นเพราะพี่ไปอยู่กับหนูที่กรุงเทพหรือเปล่า เลยทำให้พี่ไม่มีเวลาทำงาน ต้องมาเร่งทำตอนนี้” เธอถามแววตาเศร้า หน้าตาน่าสงสารทำให้เขาไม่อยากจะตอบตรงๆ เลยว่าใช่

“ไม่เชิงหรอก ตอนฉันอยู่กับเธอฉันก็ทำงานทุกวัน แต่ตอนนี้มันเยอะขึ้นกว่าเดิมก็เท่านั้น”

“งั้นก็แล้วไปค่ะ หนูขอตัวไปนอนก่อนนะคะ” เธอลุกขึ้นยืน แต่ด้วยความที่ลุกขึ้นเร็วทำให้เธอเซ รพีรีบเข้าไปประคองเธอทันที

“ไหวไหม”

“ไหวค่ะ ไม่เป็นไรแล้ว”

“นั่งพักก่อนดีกว่า อย่าเพิ่งลุก”

“ไม่เป็นไรแล้วจริงๆ ค่ะ พี่รพีไม่ต้องเป็นห่วงหรอก” เธอดันเขาออก พยายามแสดงตัวว่าไม่เป็นอะไร รพีไม่ฟังเสียง ประคองเธอไปนั่งที่โซฟา

“ไม่เป็นไรแล้วค่ะพี่รพี พี่ไปทำงานเถอะ หนูดูแลตัวเองได้”

“ไม่ได้หรอก ถ้าเป็นลม หน้ามืด ล้มหัวฟาดพื้นไปจะทำยังไง”

“หนูดูแลตัวเองได้ เชื่อหนูสิคะ พี่รพีไปทำงานเถอะ มัวแต่มาเสียเวลาอยู่กับหนูเดี๋ยวงานจะไม่เสร็จเอานะคะ”

“เรื่องงานไม่สำคัญเท่าเธอ” เขาตอบสั้นๆ เพียงขวัญส่ายหน้าไม่เห็นด้วยกับเขา

“จะไม่สำคัญได้ยังไงคะ ในเมื่อพี่ต้องเลี้ยงหนู เลี้ยงครอบครัวหนูเต็มๆ เพราะหนูไม่ได้ทำงานแล้ว ไหนจะค่าใช้จ่ายส่วนครอบครัวพี่อีก” เพียงขวัญพูดขึ้น ตอนนี้เธอไม่ได้ทำงานแล้ว หลังจากลาออกจากงานที่กรุงเทพแล้วมาอยู่เชียงใหม่ ตอนแรกตั้งใจว่าจะทำงานที่นี่ แต่ทุกคนคัดค้านไม่อยากให้เธอทำงาน อยากให้คลอดลูกแล้วเลี้ยงลูกจนโตสักหน่อยก่อนแล้วค่อยกลับไปทำงาน หรือไม่ก็ช่วยรพีดูแลกิจการรีสอร์ท จะได้มีเวลาเลี้ยงลูกเต็มตัว ทำให้ตอนนี้เพียงขวัญค่อนข้างว่างเป็นอย่างมาก

“ไม่ต้องคิดมากหรอก ไม่รู้หรือไงว่าบ้านฉันรวย” เขาเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ เป็นครั้งแรกที่รพีภูมิใจกับความรวยของตัวเอง ทั้งทรัพย์สมบัติเก่าและทรัพย์สมบัติที่ได้จากการทำงานอย่างเหน็ดเหนื่อยของครอบครัว ทำให้เป็นเศรษฐีย่อมๆ พอเลี้ยงดูคนทั้งบ้านได้ รวมทั้งคนงานที่บ้านด้วย

“รู้ค่ะว่ารวย แต่หนูเกรงใจ”

“ไม่ต้องมาเกรงใจหรอก ลืมไปแล้วหรือไงว่าเป็นเมียฉัน” เขาเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นกาแฟอ่อนๆ เพียงขวัญหลบหน้าหลบตา

“อย่าทำอะไรประเจิดประเจ้อสิคะ เดี๋ยวคนอื่นมาเห็นเข้า”

“ไม่เห็นหรอก ป่านนี้หลับกันไปหมดแล้ว”

“แต่น้องๆ ยังไม่กลับมากันเลยนะคะ หนูเกรงว่า... อื้อ...” รพีอดไม่ไหว จูบปิดปากแม่สาวขี้กังวล เพียงขวัญเบิกตากว้างก่อนจะค่อยๆ หลับตาลงรับสัมผัสอ่อนโยนจากเขา เป็นสัมผัสที่หอมหวาน ทำให้ล่องลอยเผลอไผล จูบของเขาเปรียบเสมือนสิ่งเสพติด หากขาดไปวันใดจะรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่นัก เพียงขวัญโอบแขนรอบคอชายหนุ่มแล้วครางเบาๆ จนรู้สึกว่าเริ่มถลำลึกลงไป รพีจึงผละริมฝีปากออก

“พอแค่นี้ก่อน เสร็จงานแล้วจะรีบไปจัดการส่วนที่เหลือต่อ ระหว่างรอฉันทำงานก็นอนพักไปก่อนนะ เดี๋ยวจะไปสะกิดปลุก” รพีกระซิบเสียงพร่า เพียงขวัญหน้าแดงก่ำ ขวยเขินกับคำพูดของเขานัก

“คนบ้า!”

“ไม่ต้องมาว่าบ้าหรอก รู้นะว่าชอบน่ะ”

“พี่รพี!”

“หรือว่าไม่จริง” เขาย้อนถาม เธออึกอักเล็กน้อยก่อนยอมรับ

“จริงค่ะ” รพีได้ยินแล้วยิ้มกว้าง เขายีผมเธอจนหัวยุ่งก่อนจะพาเธอขึ้นไปยังห้องนอน แต่สุดท้ายกลายเป็นว่าเขาอดรนทนไม่ไหว จัดเธอจนเสร็จไปหนึ่งรอบก่อนไปทำงาน ทำให้เพียงขวัญหลับสบายทั้งคืน