LOGINชายหนุ่มถอนแก่นกายออกมาจากความคับแน่นด้วยความทรมาน มือหนาลอกเครื่องปกป้องออกอย่างรวดเร็วเพราะเขาอยากจะสัมผัสกับเธอแบบแนบเนื้อมากกว่า เขมทัตใช่เวลาไม่นานก็สามารถนำแก่นกายมาจดจ่อกับความงดงามอีกครั้ง แล้วผลักดันกายเข้าไปในจังหวะอ่อนโยนเพื่อให้หญิงสาวใต้ร่างเจ็บน้อยที่สุด “อ่า...” เขาครางออกมาด้วยเจ็บปวดปนความสุขสม แต่ร่างกายเขายังขยับมากไม่ได้ รอให้สาวน้อยใต้ปรับตัวให้เข้ากับแก่นกายขนาดใหญ่เกินมาตรฐานชายไทยทั่วไปที่กำลังฝังลึกแบบแนบชนิดอยู่ในกายสาว “โอ...ออกไปนะ มะ...มันแน่น มินจะไม่ไหวอยู่แล้ว” มินตราครวญครางเมื่อความเสียวซ่านหมุนวนจากกลางกายบินมนรอบกายราวกับผีเสื้อ แม้มันจะคับแน่นแต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าร่างกายต้องการสิ่งนี้มากล้น “เดี๋ยวพี่ออก แล้วเข้ามาใหม่แบบนี้ อ่า...” เขมทัตสาธิตด้วยการถอนกายแก่นออกไปแล้วพุ่งเข้ามาหาร่างกายสาวอันคับแน่นด้วยความรวดเร็วแบบรถไฟเหาะ จากนั้นชายหนุ่มก็เริ่มเพิ่มจังหวะหนักแน่นขึ้นเรื่อย ๆ เสียงภายในห้องเต็มไปด้วยเสียงครวญครางหวานแหลมจากปากน้อย ๆของมินตรา ปะปนกับเสียงแหบพร่าจัด และ
“อ่า สวรรค์อะไรของคุณ ไม่เคย ไม่เค้ย...” มินตราพึมพำมือไม้ก็ยังซุกซนลูบลำคอแกร่ง เคลื่อนมาลูบใบหน้าคมสันของเขา ดวงตากลมโตปรือมองอย่างชัดเจน ตอนนี้สติของหญิงสาวแทบจะไม่มีเหลือ ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเธอราวกับเทพบุตร เธอคงฝันไปจริง ๆ แหละ เทพบุตรที่ไหนจะหล่อตรงหน้าเธอ “หึ...” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ ก้มจุมพิตริมฝีปากเลื่อนไปตามลำคอระหง หน้าอกพอดีมือทั้งคู่ มือหนาคลึงหน้าอกทั้งสองสลับกัน หน้าท้องแบนราบ จุมพิตสะดือสวย เขาพอใจอย่างมากเมื่อหญิงสาวครางอืออา เผลอแอ่นอกอย่างเผลอไผล เขมทัตหายใจรินรดใจกลางกายร่างเมื่อเขาจับเรียวขาทั้งสองแยกออก ความงดงามของเนินเนื้อสีแดงสวยตรงหน้า นิ้วแกร่งเริ่มเคล้นคลึงที่เกสรงาม “อะ...โอ มะ...เกิดอะไรกันแน่ ทำไมร่างกายของมินเป็นแบบนี้” น้ำเสียงของดังขึ้นกระท่อนกระแท่น มินตราส่ายหน้ารัว ๆ จู่ ๆความซาบซ่านก็วิ่งพล่านไปทั่วกายจนเธอทำตัวไม่ถูกว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของเธอกันแน่น พ่อเทพบุตรของเธอกำลังเสกเวทย์มนต์ล่อลวงเธอหรือยังไง เสียงหวานกรีดร้องด้วยความสุขสม เรียกรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าคมคายของเขมทัต
“ม่ายกลับ จะอยู่ที่นี่” มินตราพึมพำในลำคอ ทั้งที่ดวงตายังคงปิดสนิท มือไม้ของหญิงสาวก็คล้องลำคอแกร่งเอาไว้ “ตัวหอมจัง” มินตราทำจมูกฟุดฟิดสูดกลิ่นหอม ๆจากกลิ่นกายจากเรือนร่างของเขา เขมทัตตัวเกร็ง เหงื่อแตก เขาเริ่มจะควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วนะ “รู้ไหม ถ้าไม่ยอมกลับจะโดนดี” เขาข่มขู่ ทั้ง ๆที่รู้ว่าหญิงสาวไม่ได้สติ เพราะเขาเองเริ่มจะควบคุมตัวเองไม่ไหวแล้วเหมือนกัน สิ่งที่เขาได้คือรอยยิ้มบนใบหน้าสวย ๆของหญิงสาว เวลานอนแล้วน่ารักเป็นบ้าเลย เขมทัตโน้มใบหน้าจนริมฝีปากของตนแนบชิดกับริมฝีปากบางน่าจุมพิต เขาไม่รอช้าที่จะดื่มด่ำความหวานตรงหน้าด้วยความหลงใหลเพราะเขาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่ามันจะหวานหอมอย่างที่เขาเคยนึกฝันไว้หรือเปล่า เขมทัตสอดแทรกลิ้นเกี่ยวกระหวัด ร่างบางตอบสนองด้วยทำเลียนแบบเขาอย่างไม่ผิดเพี้ยน ถูกใจเขามากเลยทีเดียวแม้จะรู้อยู่ในใจลึก ๆว่า หญิงสาวตอบสนองด้วยความพลั้งเผลอ แต่เขานั้นปรารถนาเธอสุดหัวใจ เป็นของพี่เถอะน้องมิน! เขาอยากจะทำแบบนี้ตั้งนานแล้ว เสียงกระซิบดังขึ้นมาจากหัวใจมันประท้วงบอกเขา และเมื่อเจอเธออีกครั้งเ
“ไหนบอกว่าหิวข้าวพาฉันมาที่นี่ทำไม” มินตราถามเมื่อชายหนุ่มพาเธอมายังผับแห่งหนึ่ง เธออดแปลกใจไม่ได้ว่าเขาพาเธอมาที่นี่เพื่ออะไร “พี่ก็พามินตรามาเปิดหูเปิดตาต่างหาก” เขมทัตตอบ เขาอยากพาเธอเที่ยวสักหน่อย แต่ดูเหมือนหญิงสาวจะตื่นกลัวเกินเหตุ เขากระซิบข้างหู “ไม่ต้องตกใจหรอก” เขมทัตจูงมือหญิงสาวพาเธอไปนั่งโซนวีไอพีที่เขาเพิ่งโทร.จองกับเพื่อนที่เป็นเจ้าของผับแห่งนี้ “สั่งอะไรมาดื่มหน่อยไหม” เขาถามเสียงทุ้ม “ขอน้ำเปล่าแล้วกัน” มินตราไว้ใจชายหนุ่ม มองเขาตาขวาง “คออ่อนว่างั้นเถอะ” เขมทัตยิ้มเยาะ “ฉันเปล่า” หญิงสาวปฏิเสธ มันดูถูกกันชัด ๆ มินตราเรียกพนักงานเสิร์ฟมาพร้อมสั่งเครื่องดื่มที่แรงที่สุดของที่นี่ สั่งเสร็จมินตราก็หันกลับมามองชายหนุ่มอย่างท้าทาย “เราจะดวลกันไหมล่ะ ถ้าคุณแน่จริง” มินตราท้ามาแบบนี้ มีหรือเขาจะปฏิเสธ เขมทัตก็ตกลงรับคำท้าทันที “ตกลงครับ พี่สู้ไม่ถอยอยู่แล้ว” ไม่นานเครื่องดื่มที่สั่งก็ถูกนำวางบริการบนโต๊ะ มินตรามองขวดไวน์อย่างลังเล พอถึงตอนนี้ทำไม
“นายจะพาฉันไปไหน” มินตราถามกลับคนที่นั่งข้างเธอ เธอยอมรับว่าเคยชอบรอยยิ้มนั่น แต่มันชั่วครู่เท่านั้น ตอนนี้เธอเกลียดมันเข้าไส้เลยล่ะ “จะให้บอกสักกี่ครั้งว่าไปทำงาน ฉันรับเธอเข้าทำงาน ทำงานบริษัทฉันนะเงินดีด้วยนะ เศรษฐกิจช่วงนี้ไม่ดีด้วย ถ้าไปทำงานที่อื่นเธออาจจะไม่ได้เงินเดือนเท่าบริษัทฉันนะ คนฉลาด ๆอย่างเธอคงเลือกถูกนะ น้องมินคนสวย” เขมทัตละสายตาจากถนน หันมายักคิ้วให้เธอ มินตราพูดไม่ออก เพราะสิ่งที่เขาพูดมันคือความจริงทุกอย่าง การทำงานที่บริษัทของเขาก็ดีเหมือนกันแม้ต้องทนเหม็นขี้หน้าเจ้านายหน่อย หญิงสาวนั่งนิ่งมาตลอดทางจนถึงบริษัท เขมทัตจึงชวนคุยเพื่อทำลายความเงียบ “คิดอะไรอยู่เหรอ” เขาถาม “ฉันทำงานที่นี่ ฉันต้องทำอะไรบ้างล่ะ” หญิงสาวไม่ตอบแต่ถามกลับ “เรื่องเมื่อวานไม่คิดจะขอโทษฉันเป็นการตอบแทนหน่อยเหรอ ยัยตัวแสบ” เขมทัตทวงถาม พอคิดถึงเรื่องเมื่อวานยังเจ็บใจไม่น้อย “ไม่ มันคือสิ่งที่คุณควรได้รับ คุณเจ้านาย” สรรพนามแต่ละอย่างที่เจ้าหล่อนมันช่างห่างเหินเหลือเกิน น้องมินตราคนสวยยังแสบใช่ย่อย “แล
เขมทัตวิ่งออกไปตามก็ไม่ทันเสียแล้ว แล้วสภาพตัวเองตอนนี้ก็ไม่ควรออกจากห้อง เขาเดินไปหยิบเสื้อผ้าจากตู้เสื้อผ้า “เธอหนีฉันไปไม่พ้นหรอกมินตรา” เขมทัตยิ้ม หยิบโทรศัพท์เครื่องหรูโทร.หาเจ้าของสปาที่เขาใช้บริการ เขาจะต้องรู้ที่อยู่ของมินตราให้ได้ เมื่อวานเขาทำให้เธอหลุดมือไปแล้วครั้งหนึ่ง ‘เชิญด้านในเลยค่ะ’ พนักงานฝ่ายบุคคลเอ่ยเชิญคนที่มาสมัครเพื่อให้เขาสัมภาษณ์ เขมทัตได้รับหน้าที่จากบิดาผู้เคร่งขรึม ‘ขอบคุณค่ะ’ น้ำเสียงคุ้นหูทำให้เขมทัตหมุนเก้าอี้หันมามองหญิงสาว แล้วไม่ผิดคาดจริง ๆ มินตรา! รุ่นน้องคณะเดียวกับเขา คนที่ขโมยหัวใจเขาไปเมื่อหลายปีก่อน ‘เขมทัต!’ หญิงสาวยืนนิ่งค้าง เบิกกว้างมองเขาไม่วางตา เขมทัตจึงเก๊กท่าขรึม แม้ในใจจะดีใจสุดขีด ‘ว่าไงสาวน้อย น้องมิน’ เขมทัตเอ่ยทักเสียงเข้ม ลุกขึ้นยืน ก้าวเท้ายาวไปหาหญิงสาวที่ยืนนิ่ง เพราะยังคงตะลึงงัน เวลาหญิงสาวมีสีหน้าตกใจแล้วน่ารักน่าหยิกที่สุด ‘อย่าเข้ามานะ’ มินตราร้องห้าม เมื่อชายหนุ่มทำท่าจะเข้ามาใกล้ ‘ขี้ขลาดตาขาว แค่สัมภาษณ์งาน







