LOGINบทที่3
บทชีวิตNC
ผับ ESSO
หมอศรัณย์เดินเฉิดฉายเข้ามารอบกายรายล้อมไปด้วยบอดี้การ์ด ทุกคนในผับต่างหันมามองคนผิวขาวเหมือนแสงไฟไม่ว่าจะมุมไหนเขาก็ขาวสะอาดหมดจดเหมือนสำลี
"คุณหมอ!!! คุณหมอศรัณย์รอฉันด้วย!!!"
น่านน้ำวิ่งตามเขามาติดๆ เธอถูกเขาวีนใส่เป็นฟืนเป็นไฟกับอีแค่ชวนไปบาร์โฮสต์ถึงกับโกรธจนด่าเธอมาตลอดทาง ขึ้นมาชั้นสองน่านน้ำก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเขาต้องเจอกับสามหนุ่มเนื้อทองความหล่อสูสีกินกันไม่ขาดเลยเลือกคนไหนใจก็เจ็บ ไม่สิน่านน้ำเป็นเด็กเรียบร้อยเหมือนผ้าที่โยนใส่ตะกร้าแล้วใช้เท้าเหยียบลงไป
"ใครวะไอ้ศรัณย์"
"อย่าบอกว่าเมียนะมึง"
นาวาและนาโนหันมาถามน้องชายพกสาวสวยตัวเล็กปุ๊กปิ๊กเหมือนหมากระเป๋าไม่ให้ทักได้ยังไงกัน
"เลขา!" เขาตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดบริกรด้านหลังรีบจัดแชมเปญราคาหลักแสนมาให้ศรัณย์ น่านน้ำมองแชมเปญราคาแพงแล้วใจสั่น นั่นมันของดีประจำบ้านเธอเลยคุณพ่อทั้งสองเป็นคนช่วยกันคิด
"สวัสดีค่ะ ขอโทษด้วยนะคะทุกคน" น่านน้ำหันมามองเจ้านายหนุ่มที่นั่งหลบหนีการประชันหน้ากับเธอ "คุณหมอ! ฉันจองโต๊ะที่บาร์โฮสต์ไว้แล้วจู่ๆ มาเปลี่ยนแบบนี้จ่ายค่าเปิดโต๊ะมาค่ะ!"
สามหนุ่มแทบจะสำลักแอลกอฮอล์เขารู้ดีว่าปัญหาของศรัณย์คือใบหน้าที่หวานเหมือนผู้หญิงแถมนิสัยจู้จี้เป็นระเบียบเรียบร้อยของเขาก็ยิ่งทำให้ใครต่างคิดว่าเขาเป็นเกย์
"เธอสะเออะไปเปิดโต๊ะเองเกี่ยวอะไรกับฉัน!" ประโยคเดียวเล่นเอาเงียบทั้งโต๊ะ
"หึ!!"
สุดท้ายน่านน้ำก็ต้องจำใจต้องนั่งร่วมโต๊ะกับหนุ่มๆ เธอถูกหนุ่มๆ ชวนคุยหลายเรื่องจนหมอศรัณย์รู้อย่างหนึ่งว่าเธอเป็นพวกปากไม่มีหูรูด พูดน้ำไหลไฟดับ ยิ่งเมายิ่งพูดมาก พูดยันเรื่องพี่ชายเป็นนักบินใครปากไม่ดีจะเอาF16มาทิ้งระเบิดใส่หลังคา
"ไอ้หมอคืนนี้มึงจะไปส่งเลขาของมึงไหม" นาโนถามด้วยความเป็นห่วงเพราะสภาพของน่านน้ำคงกลับบ้านเองไม่ได้จะปล่อยให้นั่งรถกลับก็น่าห่วงเขามีน้องสาวย่อมรู้ดีว่าอันตรายมีอยู่รอบตัวเขาสองคนถึงต้องพกปืนตั้งแต่อายุ18
"เดี๋ยวผมจัดการเองพวกพี่กลับเถอะ"
นาวากับนาโนขอตัวกลับก่อนเพราะเขาสองคนต้องไปรับน้องสาวที่โรงพยาบาลเหลือเพียงหมอซันเจ้าของผับแห่งนี้เท่านั้นที่ยังนั่งยิ้มให้น่านน้ำ
"ไอ้ซันเปิดห้องให้กูด้วย"
"อ่าา ถุงยางด้วยไหมเดี๋ยวให้เด็กจัดการให้"
เขาไม่ตอบแต่อุ้มเลขาสาวมายังห้องพักVIPที่ทำไว้สำหรับลูกค้ากระเป๋าหนัก น่านน้ำฮัมเพลงเธอไม่รู้ตัวว่าเองกำลังถูกคุณหมอหนุ่มอุ้มมาวางบนที่นอนขนาดคิงไซส์ เมื่อหัวถึงหมอนน่านน้ำก็ควานหาตุ๊กตาประจำกายแต่หายังไงก็ไม่เจอเธอติดตุ๊กตาตัวนี้มาก
"หมอออ ช้างฉันอยู่หนายยย~"
"อยู่นี่ไง ลองเอามือมาจับงวงช้างสิ-_-"
หมับ!
น่านน้ำมองคุณหมอหนุ่มตาใสซื่อเธอเมาจนใบหน้าแดงก่ำ เสื้อคลุมสีขาวถูกถอดออกจนเหลือเพียงสายเดี่ยวสีขาวตัวจิ๋ว เนินอกเธอสวย เอวคอด สะโพกมนกลมน่าจะรับแรงกระแทกได้ดี
เอาสักทีจะได้จบๆ ยัยนี่จะได้เลิกวุ่นวายกับเขาและเก็บของออกจากบ้านเขาไปเสียที เจอกันยังไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงก็ปวดหัวแล้วขืนอยู่ต่อให้ครบสามเดือนตามคำสั่งของคุณแม่ หมอศรัณย์ได้ตายก่อนพอดี
"คุณหมอ เพื่อนฉาววว~"
ยัยบ้า! ศรัณย์ทั้งโกรธทั้งเสียวเขามองดวงตาคู่นั้นด้วยความโมโหอยากรู้เหมือนกันถ้าเลขาคนโปรดของคุณแม่กลับไปร้องไห้ขอลาออกจะเป็นยังไง
"อื๊มม~"
รสสัมผัสแรกที่ได้จูบทำเอาศรัณย์รู้สึกดีไม่น้อย ปากเธอหวานกลิ่นคอกเทลผสมแชมเปญตีกันวุ่นวาย เขาดูดลิ้นเธอปาดเลียความหวานในโพรงปากจนพอใจ
"อ่าาา~"
เสียงร้องครางของน่านน้ำทำให้หมอศรัณย์ทนไม่ไหว เขาถอดเสื้อผ้าของเธอออกจนเห็นความสวยงามเต็มสองตา เขาเคยเห็นแต่สรีระร่างของอาจารย์ใหญ่และหนังสดที่เขาเคยเข้าไปดูในโลกมืดตอนเรียนอยู่อเมริกา เขาชอบเรื่องบนเตียงมีความรุนแรงทางเพศ ชอบทรมานแต่ความเป็นจริงเขาไม่เคยมีอะไรกับใครเพราะกลัวความสกปรก
ในใบสมัครงานของน่านน้ำเธอยังไม่มีแฟนสถานะโสด ไม่มีโรคที่สำคัญยังบริสุทธิ์ด้วย ถ้าเธอไม่บริสุทธิ์เขาอาจจะนึกพิเรนทร์หาคนมาสวิงกิ้งจนเธอเข็ดขยาดแต่ใบหน้าซื่อบื้อและปากเล็กๆ น่าจุ๊บนี่ให้ตายเขาก็ไม่กล้าทำ
"นมเธอสวยของแท้ใช่ไหม"
"อื๊มม~"
เขาบีบเบาๆ ทั้งสองข้างนมเธอเด้งสู้มือเขานัก แบบนี้สิถึงจะมัน คนปากร้ายตะปบดูดจุกสีชมพูพีช สะโพกถูกมือหนาวนเวียนลูบไล้บีบคลึง หุ่นเธอเหมือนตุ๊กตายางเสียจริง ทนไม่ไหวแล้วโว้ย!
"ปากหวาน นมหวาน แล้วน้ำ.... ของเธออร่อยไหม"
ไม่มีคำหวานปลอบโยนเธอเลย คนหน้าหวานพูดจาหยาบคายแต่คนฟังหายใจไม่ทั่วท้องสายตามองมือหนากระตุกกางเกงตัวเองโชว์ลำยักษ์ขนาดใหญ่ ใหญ่กว่าคลิปฝรั่งที่เธอเคยดูมาเสียอีก
"ฉันถามว่าน้ำ.... เธออร่อยไหม"
"อ๊ะ~"
ในเมื่อไม่พูดเขาก็ต้องพิสูจน์ด้วยการส่งนิ้วยาวเขี่ยจุดอ่อนไหวขึ้นลงแล้วยัดนิ้วใส่ปากให้เธอดูด คนไม่เคยทำหน้าตกใจแต่ก็ยอมจำใจดูดน้ำรักของตัวเองบนนิ้วเขา หมอศรัณย์หัวใจเต้นตึกตักเด็กคนนี้เป็นงานเร็ว รู้จักใช้ลิ้นขยี้ปลายนิ้ว ถ้าเปลี่ยนนิ้วเป็นหัวตัดของเขาจะเสียวขนาดไหนกัน
"อร่อยไหม หืม~"
"อร่อยค่ะ~ อร่อยมากเลย~"
"อ้า.... สิ ฉันจะเลียให้น้ำแตกเลย"
น่านน้ำเหมือนถูกมนต์สะกดเขาสั่งอะไรเธอก็ทำ ที่สำคัญเขาทำดีมาก ดีเสียจนเธอดิ้นพล่านอยู่บนเตียง
"อ๊าา~ อ๊ะ~ คุณหมออ~ อืออ~"
แผล็บ~
น่านน้ำตบเตียงด้วยสองมือสองเท้าจิกเกร็งเพราะใกล้ถึงฝั่งฝัน สุดท้ายเธอก็คว้าชัยชนะมาครอบครอง ศรัณย์ดูดน้ำรักจนหมดจดเขาก็หยิบคอนดอมบนหัวเตียงส่งให้แม่เลขา
น่านน้ำรับมันมาพลิกดูก่อนจะฉีกมันแล้วสวมใส่ให้เขาแต่ของเขามันใหญ่เกินไป
"นอนลงไปแล้วอ้าขาให้กว้างฉันจะ.... เธอให้เลือดสาด!"
บทที่47ตอนจบรวมตอนพิเศษเวลาผ่านไปไม่เท่าไหร่น่านน้ำก็คลอดลูกท้องที่ 2 เป็นลูกแฝดมีชื่อว่า ศิลาและมินตราทั้งสองอายุห่างกันเพียงแค่ 7 นาทีครั้งนี้หมอซันไม่ใช่แพทย์เจ้าของไข้แล้วเพราะว่าหมอซันถูกทำโทษด้วยการส่งไปอยู่โรงพยาบาลต่างจังหวัดสาเหตุจะมีอะไรนอกจากต่อยคนไข้จนถูกร้องเรียน ศิลาเดินตามรอยคุณหมอศรัณย์ยังเห็นได้ชัดนิสัยของเขากับศรุตไม่ต่างกันต่างกันตรงความเจ้าชู้เท่านั้นศิลาชอบขยิบตาเวลาเจอพยาบาลสวยๆหรือเจอผู้หญิงหน้าตาดีส่วนมินตรารายนี้เป็นเด็กเป็นเด็กโลกสวยเลยก็ว่าได้ไม่เคยมีปัญหาอะไรมากวนใจพวกเขาเลย ส่วนครอบครัวของลีน่ากับลีอาทั้งสองก็แวะเวียนมาหากันบ่อยๆลูกสาวฝาแฝดของลีน่าชื่อว่า ลูกหวายและลูกหว้า ของสาวมีใบหน้าเหมือนกันจนบางครั้งหมอภูผากับลีน่ายังแยกไม่ออกเรียกผิดๆ ถูกๆ จนลูกหน้าคว่ำคิ้วขมวดอยู่หลายครั้ง "ยิ้มอะไรครับน้ำ" หมอศรัณย์ขยับมาถามน่านน้ำด้วยความสงสัยเขาเห็นเธอมองไปด้านนอกแล้วยิ้มคนเดียวอยู่ตั้งนาน"น้ำกำลังมองเด็กๆ ค่ะดูสิวัยนี้กำลังเป็นวัยที่น่าจดจำของพวกเขามาก หนูใจ๋เป็นพี่คนโตดูแลน้องๆ ศรุต โมนา ปฐพี ก็เหมือนกันเป็นพี่รองแต่ก็รู้จักดูแลน้องๆ เป็นอย่างดี สวนศิลา
บทที่46ความอบอุ่นของครอบครัวและในที่สุดวันนี้ก็มาถึงวันที่เด็กๆ เข้าเรียนกันครบทุกคนน่านน้ำท้องลูกคนที่ 2 ลีน่าก็ท้องลูกแฝดส่วนลีอาขอยุติการมีลูกแค่คนเดียวเพราะว่าเธอเหนื่อยจากการทำงานไหนจะต้องดูแลอีกหลายชีวิตในไร่และรีสอร์ตซึ่งความคิดเห็นของเธอตรงกับคุณหมอโปรดเหมือนกันรายนั้นก็มีงานธุรกิจมากมายที่ต้องทำตอนนี้เขากับลีอาจับมือกันขยายธุรกิจผลไม้อบแห้งส่งออกต่างประเทศและเป็นที่น่าพึงพอใจเพราะน่านน้ำให้คำแนะนำมาเหมือนกันครอบครัวของเธอมี connection ส่งออกต่างประเทศอยู่แล้วลูกค้ารายแรกเป็นลูกค้าประเทศจีนซึ่งผลตอบรับดีเกินคาดจนต้องลงทุนสร้างโรงงานผลิตอย่างเป็นกิจจะลักษณะ "น้ำครับวันนี้เจ็บท้องอีกไหมผมลางานไว้ยาวเลยตั้งใจจะมาอยู่กับคุณจนกว่าจะคลอด" หมอศรัณย์เดินเข้ามากอดภรรยาในท้องของเธอมีลูกสาวกับลูกชายอยู่คู่กัน "นิดหน่อยค่ะแต่ยังพอทนได้วันนี้ศรุตกับหนูใจ๋เป็นยังไงบ้างคะคุณครูได้ฟ้องอะไรอีกไหม""วันนี้มีกิจกรรมที่โรงเรียนหนูใจ๋ได้ขึ้นไปร้องเพลงส่วนศรุตก็เหมือนเดิมไม่สนใจใครผมว่าเทอมหน้าอาจจะย้ายไปเรียนนานาชาติถ้าเรียนโรงเรียนไทยแล้วลูกไม่ชอบคุณคิดว่าไง""คุณหมอคิดว่ายังไงคะ""เดี๋ยวผมหา
บทที่45จากอดีตสู่ปัจจุบันเวลาผ่านไปจนกระทั่งน่านน้ำคลอดลูกคนแรกโดยหมอศรัณย์ยังคงเป็นคุณหมอทำคลอดให้เธอเองส่วนหมอซันทำได้แค่ยืนอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ แม้แต่ลีน่าเขาก็ไม่มีสิทธิ์เข้าไปทำคลอดเพราะว่าหมอภูผาเป็นคนทำคลอดให้เช่นกันส่วนลีอายิ่งแล้วใหญ่คุณหมอโปรดเป็นถึงสัตวแพทย์เขาเคยทำคลอดสัตว์มาไม่รู้กี่ร้อยตัวจึงมั่นใจและทำคลอดให้กับลีอาด้วยต้นเองแต่เขาก็ยังถูกลีอาต่อว่าจนถึงทุกวันนี้ ศรุต ลูกชายของหมอศรัณย์และน่านน้ำในวัย 1 ขวบเขามีพี่เลี้ยงคือหนูใจ๋ที่ตอนนี้เธอพูดเพราะพูดจาฉะฉานมีความสามารถด้านภาษาอังกฤษตั้งแต่วัยเด็ก IQ EQ ไม่ต้องห่วงเธอเก่งจนเป็นที่ยอมรับของหลายๆ คนโมนา ลูกสาวของคุณหมอภูผาและลีน่าตอนนี้เธออายุ 1 ขวบ ตัวกลมดุ๊กดิ๊กเพราะกินเก่งเอามากๆ ปฐพี ลูกชายของหมอโปรดและลีอา รายนี้ค่อนข้างเป็นเด็กรักธรรมชาติชอบมองต้นไม้มองฝูงนกมองผีเสื้อมีไหวพริบดีที่สำคัญความจำเป็นเลิศ วันนี้เป็นวันรวมญาติเลยก็ว่าได้ทุกคนมารวมตัวกันอยู่ที่รีสอร์ตจันทบุรีหนูใจ๋คอยดูแลน้องๆ ไม่ยอมห่าง หมอสายฟ้าเดินตรวจงานคนในไร่รวมถึงไร่ของลูกเขยคนโปรดของเขาหมอโปรดแทบไม่ต้องทำอะไรแค่ยกทุกอย่างให้ลีอาแถมโอนชื่อทุ
บทที่44หมอศรัณย์ขอปกป้องใจ๋ใจ๋ถึงเวลาที่ใจ๋ใจ๋ได้เข้ากรุงเทพฯ เธอตื่นตาตื่นใจกับตึกใหญ่โตรวมทั้งเครื่องบินที่บินผ่านไปมา เวลาอยู่กับผู้คนมากหน้าหลายตาเธอค่อนข้างสงบเสงี่ยมไม่ดื้อไม่ซนไม่เดินไปเดินมาให้น่านน้ำต้องปวดหัว มาถึงบ้านของหมอศรัณย์ยัยเด็กอยู่เป็นก็นอนสลบไสลอยู่บนอกของหมอศรัณย์เขาจึงพาเธอขึ้นไปนอนบนห้องนอนของเขากับน่านน้ำ"คุณหมอคะพรุ่งนี้เราต้องไปโรงพยาบาลด้วยกันหนูใจ๋ต้องไปด้วยไหมคะน้ำรู้สึกว่าอยากให้หนูใจ๋มีส่วนร่วมกับเรายังไงก็ไม่รู้""ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกันจู่ๆ ก็เกิดอยากดูแลหนูใจ๋ทั้งที่เมื่อก่อนฉันไม่เคยสนใจเด็กคนไหนแม้แต่ลูกฉันยังไม่คิดอยากจะมีเลยตอนนี้ทุกอย่างมันกลับตาลปัตรไปหมด" วันต่อมาทั้งสามคนเดินทางมายังโรงพยาบาลของหมอศรัณย์น่านน้ำถูกพาเข้ามาในห้องตรวจแต่หมอศรัณย์กับเลือดขึ้นหน้าเพราะว่าคุณหมอที่ทำการตรวจน่านน้ำในวันนี้คือหมอซันญาติของเขาเอง"หมอออมไปไหนครับ"หมอศรัณย์หันไปถามพยาบาลด้านนอกสายตายังคงจ้องมองญาติของตัวเองไม่ลดละ"หมอออมเพิ่งยื่นใบลาออกไปเมื่อเช้าค่ะวันนี้บอกจะเข้ามาเก็บของแต่ก็ยังไม่เห็นมาเลย""ไอ้ซัน ไอ้สัส! มึงเล่นหมอโรงพยาบาลกูอีกแล้วใช่ไหม
บทที่43หมอศรัณย์พาเมียเข้าหอNCเวลาผ่านพ้นไปจนถึงวันแต่งงานสวนผลไม้ถูกเนรมิตให้เป็นสถานที่จัดงานแต่งของทั้งสามที่นี่บรรยากาศดีไม่มีแดดมีแต่ลมเย็นๆ พัดผ่านเข้ามาในสวนผลไม้ทั้งสามคู่เข้าพิธีแต่งงานกันเรียบร้อยแล้วจนถึงเวลางานเลี้ยงเล็กๆ ที่จัดขึ้นมาอย่างอบอุ่นโดยเด่นของงานคงเป็นยัยเด็กอยู่เป็นที่ใส่ชุดสีชมพูกระโปรงบานยืนเต้นดุ๊กดิ๊กอยู่บนเวที "น้ำครับจะถึงเวลาเข้าหอแล้วนะน้ำท้องอยู่ผมไม่อยากให้น้ำเดินนานๆ" "อะไรกันทำไมเข้าแต่วี่แต่วันเลยคุณหมอดูมีพิรุธนะคะ" น่านน้ำใช้นิ้วจิ้มแก้มของคุณหมอศรัณย์รายนั้นรีบคว้ามือของเธอมาจุ่มพิษที่หลังมือคนอะไรรู้ทันเขาตลอด"พี่สาวทั้งสองคนของฉันถูกหมอภูผาและหมอโปรดหิ้วออกไปแล้วเหลือแค่เธอกับฉันไปเถอะขึ้นห้องกัน" คนหน้ามึนนานน้ำส่ายหัวแต่ก็ยอมให้เขาพาขึ้นห้องแต่โดยดีขึ้นมาบนห้องชุดยังไม่ทันถอดน่านน้ำจะถูกจู่โจมด้วยคนหื่นกระหายเขาจูบเธอหอมแก้มเธอซุกไซร้ซอกคอสองมือช่วยกดเสื้อผ้าอาภรณ์ออกจนหมดน่านน้ำนั่งลงคุกเข่าเพื่อปลดเข็มขัดถอดกางเกงเธอเองก็หิวไม่น้อย ก่อนหน้านี้ทุกคนเหนื่อยกับงานแต่งงานมามากไหนจะเตรียมงานไหนจะงานประจำความหิวก็หายจึงถูกกักเก็บเพื่อมาร
บทที่42รักกันเมื่อยังหายใจสามสาวตื่นขึ้นมาก็รีบอาบน้ำล้างหน้าแล้วลงมาทานอาหารพร้อมกันแต่ทว่าแค่ก้าวลงมาเธอก็ต้องตกใจเมื่อบรรดาสามหมอนั่งรอพวกเธอที่โต๊ะอาหาร "ใจ๋ใจ๋ทำไมไม่ปลุกอาคะลงมาแบบนี้ถ้าตกบันไดขึ้นมาจะทำยังไง" น่านน้ำหันไปต่อว่าหลานสาวตัวกลมแต่เจ้าตัววุ่นวายไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไรกับนั่งหัวเราะชอบใจ "ฉันไม่หิวขอตัวนะ" ลีน่าเดินออกมาด้านนอกคุณหมอภูผารีบวางของในมือแล้ววิ่งตามเธอมาติดๆ หนีมาแบบนี้หากอยู่กรุงเทพฯ จะลากไปลงโทษเสียให้เข็ด"ลีอาก็ไม่หิวขอตัวนะคะ" หมอโปรดรีบลุกขึ้นแล้วเดินตามลีอาไปอย่างไร่องุ่นด้านนอกในบ้านจึงเหลือเพียงหมอศรัณย์น่านน้ำน่านฟ้าและหนูใจ๋ใจ๋ น่านฟ้านั่งทานข้าวเงียบๆ จนสุดท้ายเขาจะถูกลูกสาวพาออกไปอย่างรู้งานทำให้ในบ้านเหลือเพียงหมอศรัณย์และน่านน้ำ"น้ำเธออย่าเป็นแบบนี้สิคุณพ่อบอกฉันแล้วว่าเราสองคนกำลังจะมีลูกด้วยกันฉันไม่อยากให้เรามาทะเลาะกันแล้วตีตัวออกห่างกันแบบนี้อนาคตฉันอยากมีเธอกับลูกเข้าใจไหม""แล้วสิ่งที่น้ำต้องเจอล่ะคะน้ำไม่ได้ทำอะไรเสียหายการที่น้ำไปผับของญาติคุณก็อยู่ในสายตาของญาติคุณตลอดเวลา น้ำไม่เคยยุ่งกับผู้ชายคนไหนใครมาจีบน้ำก็ปฏิเสธตลอด""โ
บทที่13ขอร้องถึงเวลาที่ทุกคนเฝ้ารอนั่นก็คือการขับรถ ATV หมอศรัณย์นึกไม่ถึงว่าน่านน้ำจะขับเป็นเธอขับแยกคนละคันกับเขาแถมยังขับได้อย่างมืออาชีพพอนึกขึ้นได้ว่าครอบครัวเธอมีไร่ที่เชียงใหม่ก็ไม่แปลกใจที่เธอกับพี่สาวจะเข้ากันได้เป็นอย่างดี หมอศรัณย์สวมใส่แว่นสีดำเขาหล่อกระชากใจจนใครๆ ได้เห็นก็พากันมองแ
บทที่17สู่ขอเป็นการขอแต่งงานที่ทำให้น่านน้ำตกใจเธอเองก็ตัดสินใจไม่ได้เรื่องการแต่งงานเธอคิดว่ามันเร็วเกินไปแต่การที่เธอกับเขามีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งจนมองข้ามความถูกต้องมันไม่สมควรยังไงเธอก็เป็นเลขาเป็นลูกน้องเป็นคนงานที่สำคัญครอบครัวของเธอก็ไม่ใช่ไก่กา "ฉันไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรแต่การที่เราทำแบบน
บทที่16ขอแบบงงๆวันต่อมาน่านน้ำจัดการเอกสารการประชุมในวันนี้พร้อมส่งเมลตารางงานให้หมอศรัณย์ส่วนเธอต้องไปพบลูกค้าคนสำคัญของหมอศรัณย์ตอนแรกเธอก็ไม่รู้ว่าหมอศรัณย์มีธุรกิจอะไรอีกเธอรู้เพียงแต่เขามีหุ้นร้านอาหารกับญาติๆ เท่านั้นแต่วันนี้คุณหมอศรัณย์มีเคสผ่าตัดต่อด้วยการประชุมไม่รู้ว่าจะเสร็จกี่โมง น
บทที่20ฉลองงานหมั้นNCเมื่อถึงวันที่น่านน้ำรอคอยนั่นก็คือวันหมั้นของเธอและหมอศรัณย์ญาติพี่น้องของทั้งสองฝ่ายต่างพูดคุยกันสนุกสนานมีเพียงน่านฟ้าที่ไม่เอ็นจอยกับใครเลยเขานั่งกอดอกมองหน้าน้องสาวด้วยความหงุดหงิด "ขอโทษนะคะเก้าอี้ว่างหรือเปล่า" คุณหมอนาราน้องสาวของนาวาและนาโนเดินมาถามชายหนุ่ม "เห็นใ







