เข้าสู่ระบบบทที่4
เสียใจแต่ไม่แคร์
วันต่อมา
น่านน้ำลืมตานอนมองเพดานสมองนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ เธอเมาแต่ก็พอมีสติแต่กลับมาขาดสติก็ตอนที่เขากับเธอแสดงความต้องการใส่กันไม่หยุดหย่อน ครั้งแรกเธอยอมเขาแต่หลังจากนั้นกลับเป็นเธอที่กระทำเขาอย่างบ้าคลั่ง
'น่านน้ำ~ อย่าโยกแรงเดี๋ยวฉันแตก~'
'หมอคะ น้ำไม่ไหวแล้ว~ น้ำต้องการหมอ~'
อ๊ะ! อ๊ะ! อ๊าาา
"โอ๊ยยยย ตายแน่ฉันตายแน่ๆ" อะไรมันจะไปซวยกว่าการตื่นขึ้นมามีเงินวางอยู่ห้าพันแถมยังมีแผงยาคุมฉุกเฉินด้วย แบบนี้หมายความว่าไง!
น่านน้ำลุกขึ้นห่อตัวด้วยผ้าขนหนูเธอเดินมายังถังขยะแค่ก้าวขาลงจากเตียงเธอก็เหยียบเข้ากับเศษคอนดอมที่ฉีกขาด เขาทำเธอจนถุงแตกเลยหรือเนี่ย
"ไอ้หมอบ้ากาม!!"
ครืดดด!!
เสียงโทรศัพท์ของน่านน้ำดังมาจากกระเป๋าสะพายช่วงเวลาเช้าๆ แบบนี้จะมีใครโทรมานอกจากคุณพ่อต้นหนาว คุณพ่อจอมเฮี้ยบของเธอเอง น่านน้ำรีบลุกไปหยิบชุดคลุมอาบน้ำมาสวมใส่หน้าตารีบล้างลวกๆ เพราะคุณพ่อของเธอโทรเฟซไทม์มาหาเหมือนทุกวัน
การสนทนา
"ฮัลโหลค่าา^^"
(รับสายช้าจังนะเรา)
"น้ำล้างหน้าค่ะคุณพ่อ กำลังจะไปทำงานแล้วค่ะ^^"
(ทำไมไปทำงานสาย เจ้านายไม่ว่าหรือไง)
"เอ๊ะ? ว้ายยย คุณพ่อ!! น้ำต้องวางสายแล้วนะคะ ฮือออ"
จบการสนทนา
คุณพระตอนนี้เป็นเวลาสิบโมงเช้า ฉันตายแน่ๆ ขอร้องล่ะไอ้คุณหมอผีอย่าไล่ฉันออกเลยฉันยังไม่ได้โชว์ศักยภาพให้คุณพ่อเห็นเลย
น่านน้ำรีบจัดการตัวเองให้เรียบร้อยโชคดีที่เธอมีชุดสำรองไว้ในรถแต่เดี๋ยวก่อน คนตัวเล็กมองสภาพตัวเองผ่านกระจกมองหลังถึงได้เห็นร่องรอยบนลำคอไม่รู้ว่าพ่อของเธอเห็นหรือเปล่าถ้าเห็นคงเป็นเรื่องแน่
โรงพยาบาลปิติภัทรไพศาล
ลิฟต์กระจกใสเคลื่อนตัวขึ้นมายังชั้นผู้บริหารเธอเดินออกมาจากลิฟต์ก็เจอคุณหมอลีน่าเดินหน้างอออกมาจากห้องผู้อำนวยการ
"คุณลีน่าสวัสดีค่ะ" น่านน้ำยกมือไหว้ลีน่าจึงหยุดเดินแล้วมองสภาพร่างกายด้วยความสงสัย
"เธอมาทำไมน่านน้ำ-_-"
"ฮือออ คุณลีน่านี่น้ำโดยไล่ออกแล้วหรือคะ น้ำผิดพลาดแค่ครั้งเดียวเองฮืออ น้ำไม่อยากโดนไล่ออกตอนนี้ค่ะฮึก!"
"ทำไมต้องไล่ออก วันนี้ศรัณย์ไม่เข้ามาโรงพยาบาลเห็นบ่นๆ ว่ามีไข้เลยนอนพักอยู่ที่บ้าน งานเธอก็ยังไม่มีคำสั่งจากศรัณย์ไม่ใช่เหรอ กลับไปพักผ่อนเถอะ"
"อ้าว!"
"ตกใจอะไร ไปสิหรืออยากเข้าไปให้พ่อฉันด่าเรื่องมาสายก็ตามใจนะ ฉันไปล่ะ"
"งืออ น้ำกลับบ้านดีกว่าค่ะ ฮืออ"
ให้ตายเถอะน่านน้ำรีบขับรถหรูกลับมาบ้านของหมอศรัณย์ด้วยความโมโห มาถึงก็เจอคุณย่าและคุณป้านั่งเลือกเครื่องเพชรกันอยู่
"หนูน้ำเมื่อคืนทำไมไม่กลับบ้าน คุณพ่อหนูโทรหาหนูไม่ติดเลยโทรมาหาป้า เห็นไปเที่ยวฉลองกับศรัณย์ป้าเลยหมดห่วง"
"คุณพ่อโทรมาหาคุณป้าเหรอคะO.O"
"ใช่จ้ะ คุณพ่อหนูเป็นห่วงคราวหลังไม่กลับบ้านก็โทรบอกป้านะลูก"
"ค่ะ น้ำขอโทษนะคะคุณป้า"
น่านน้ำเดินกลับมาที่ห้องนอนเธอมองรอยแดงที่ลำคอตอนนี้มันเริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ เธอพยายามใช้รองพื้นกลบแต่สักพักรอยมันก็ชัดขึ้น คงเหลือทางเดียวคือใส่เสื้อคอเต่าแล้วใช้ผ้าพันคอพันเอาไว้
ถึงจะไม่เข้ากับฤดูร้อนของเมืองไทยแต่ถ้าไม่ทำแบบนี้ผู้ใหญ่ต้องเข้าใจผิดคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงมักง่ายนอนกับผู้ชายไปทั่ว ลงมาด้านล่างเสียงแม่บ้านกำลังเตรียมจัดโต๊ะแต่คนที่นั่งอยู่นี่สิเห็นแล้วขนลุกซู่
"สวัสดีค่ะคุณหมอ ^^" แม้จะทำใจดีสู้เสือแต่หมอศรัณย์ก็ไม่ตอบ ไม่มองหน้า เขานั่งทานอาหารว่างสายตามองไปบนหน้าจอไอแพด
-_-!
"คุณหมอเมื่อคืนสนุกไหมคะ ชอบหรือเปล่าเอ่ย" ถึงแม้จะเคียงคอทำหน้าแป้นแล้นใส่แต่หมอศรัณย์ก็ไม่ชายตามองเธอเลยสักนิด
"คุณสามีขาาา~" น่านน้ำเอามือป้องปากกระซิบบอกทีนี้แหละคนนั่งหน้านิ่งถึงกับควันออกหู
ขวับ!
"ฉันจ่ายเงินให้เธอแล้วถือว่าจบกัน-_-!"
"คุณหมอจะเอาเปรียบน้ำเกินไปแล้วนะคะ น้ำสิต้องจ่ายเงินให้คุณหมอเพราะเมื่อคืนน้ำ...."
"คุยอะไรกันจ๊ะหนุ่มสาว เมื่อคืนไปเที่ยวกันมาสนุกไหมลูก" ลิลินเดินมาหย่อนกายนั่งข้างลูกชายแต่ลูกชายไม่ตอบอะไร
"กำลังคุยถึงเรื่องเมื่อคืนค่ะคุณป้า คุณหมอเอ็นจอยมากกก คุณหมอทำถึงมากค่ะ^^"
หมอศรัณย์วางช้อนลงเขารู้สึกปั่นป่วนในท้องหายใจไม่สะดวก แผนที่วางไว้ผิดคาดเธอไม่หนีมาลาออกแต่กลับกวนประสาทเขาจนเขาไม่มีสมาธิ
"ศรัณย์ทำถึงเลยเหรอ ดีจริงๆ"
"คุณแม่ครับอย่าพูดอะไรที่มันน่าขยะแขยงได้ไหมครับ-_-!"
"อะไรของลูก หมายถึงอะไรแม่ไม่เข้าใจ" ลิลินจ้องหน้าลูกชายที่จนมุมเขาเริ่มขยับแว่นไม่กล้าสบตาผู้เป็นแม่
"น้ำเมาจนอาเจียนค่ะคุณป้า คุณหมอมาช่วยไว้แล้วก็ส่งน้ำนอนที่คอนโดค่ะ"
"งั้นเหรอ... แล้วหนูน้ำไม่สบายหรือเปล่าลูกดูแต่งตัวเข้าสิ"
"ร้อนๆ หนาวๆ เหมือนจะเป็นไข้ค่ะคุณป้า"
"ตายจริง ศรัณย์ตรวจน้องหน่อยสิลูก ไหนให้ป้าจับตัวหน่อยสิตัวร้อนหรือเปล่า"
หมอศรัณย์ถอนหายใจอีกครั้งเขารู้สึกว่ากำลังเป็นรองน่านน้ำเข้าทุกที ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้ไร้ยางอายพูดจาสองแง่สองง่ามน่าเกลียดที่สุด
"ผมอิ่มแล้วขอตัวขึ้นไปพักก่อนนะครับ ส่วนเธอแลนเนทอยู่ในกระปุกหลังบ้าน -_-"
"ขอบคุณค่ะ ว้ายย!! คุณหมออ! ทำไมพูดแบบนี้คะถ้าน้ำตาย น้ำจะเป็นวิญญาณเกาะหลังคุณหมอทุกชาติไปเลยนะคะ^^"
"ปัญญาอ่อน" เขาพูดพึมพำกับตัวเองความสงบสุขของเขาคงไม่มีอีกแล้วสินะ
---------------------------
กวนประสาทเข้าไป เดี๋ยวหมอศรัณย์จะได้สวบเธออีกรอบ
บทที่47ตอนจบรวมตอนพิเศษเวลาผ่านไปไม่เท่าไหร่น่านน้ำก็คลอดลูกท้องที่ 2 เป็นลูกแฝดมีชื่อว่า ศิลาและมินตราทั้งสองอายุห่างกันเพียงแค่ 7 นาทีครั้งนี้หมอซันไม่ใช่แพทย์เจ้าของไข้แล้วเพราะว่าหมอซันถูกทำโทษด้วยการส่งไปอยู่โรงพยาบาลต่างจังหวัดสาเหตุจะมีอะไรนอกจากต่อยคนไข้จนถูกร้องเรียน ศิลาเดินตามรอยคุณหมอศรัณย์ยังเห็นได้ชัดนิสัยของเขากับศรุตไม่ต่างกันต่างกันตรงความเจ้าชู้เท่านั้นศิลาชอบขยิบตาเวลาเจอพยาบาลสวยๆหรือเจอผู้หญิงหน้าตาดีส่วนมินตรารายนี้เป็นเด็กเป็นเด็กโลกสวยเลยก็ว่าได้ไม่เคยมีปัญหาอะไรมากวนใจพวกเขาเลย ส่วนครอบครัวของลีน่ากับลีอาทั้งสองก็แวะเวียนมาหากันบ่อยๆลูกสาวฝาแฝดของลีน่าชื่อว่า ลูกหวายและลูกหว้า ของสาวมีใบหน้าเหมือนกันจนบางครั้งหมอภูผากับลีน่ายังแยกไม่ออกเรียกผิดๆ ถูกๆ จนลูกหน้าคว่ำคิ้วขมวดอยู่หลายครั้ง "ยิ้มอะไรครับน้ำ" หมอศรัณย์ขยับมาถามน่านน้ำด้วยความสงสัยเขาเห็นเธอมองไปด้านนอกแล้วยิ้มคนเดียวอยู่ตั้งนาน"น้ำกำลังมองเด็กๆ ค่ะดูสิวัยนี้กำลังเป็นวัยที่น่าจดจำของพวกเขามาก หนูใจ๋เป็นพี่คนโตดูแลน้องๆ ศรุต โมนา ปฐพี ก็เหมือนกันเป็นพี่รองแต่ก็รู้จักดูแลน้องๆ เป็นอย่างดี สวนศิลา
บทที่46ความอบอุ่นของครอบครัวและในที่สุดวันนี้ก็มาถึงวันที่เด็กๆ เข้าเรียนกันครบทุกคนน่านน้ำท้องลูกคนที่ 2 ลีน่าก็ท้องลูกแฝดส่วนลีอาขอยุติการมีลูกแค่คนเดียวเพราะว่าเธอเหนื่อยจากการทำงานไหนจะต้องดูแลอีกหลายชีวิตในไร่และรีสอร์ตซึ่งความคิดเห็นของเธอตรงกับคุณหมอโปรดเหมือนกันรายนั้นก็มีงานธุรกิจมากมายที่ต้องทำตอนนี้เขากับลีอาจับมือกันขยายธุรกิจผลไม้อบแห้งส่งออกต่างประเทศและเป็นที่น่าพึงพอใจเพราะน่านน้ำให้คำแนะนำมาเหมือนกันครอบครัวของเธอมี connection ส่งออกต่างประเทศอยู่แล้วลูกค้ารายแรกเป็นลูกค้าประเทศจีนซึ่งผลตอบรับดีเกินคาดจนต้องลงทุนสร้างโรงงานผลิตอย่างเป็นกิจจะลักษณะ "น้ำครับวันนี้เจ็บท้องอีกไหมผมลางานไว้ยาวเลยตั้งใจจะมาอยู่กับคุณจนกว่าจะคลอด" หมอศรัณย์เดินเข้ามากอดภรรยาในท้องของเธอมีลูกสาวกับลูกชายอยู่คู่กัน "นิดหน่อยค่ะแต่ยังพอทนได้วันนี้ศรุตกับหนูใจ๋เป็นยังไงบ้างคะคุณครูได้ฟ้องอะไรอีกไหม""วันนี้มีกิจกรรมที่โรงเรียนหนูใจ๋ได้ขึ้นไปร้องเพลงส่วนศรุตก็เหมือนเดิมไม่สนใจใครผมว่าเทอมหน้าอาจจะย้ายไปเรียนนานาชาติถ้าเรียนโรงเรียนไทยแล้วลูกไม่ชอบคุณคิดว่าไง""คุณหมอคิดว่ายังไงคะ""เดี๋ยวผมหา
บทที่45จากอดีตสู่ปัจจุบันเวลาผ่านไปจนกระทั่งน่านน้ำคลอดลูกคนแรกโดยหมอศรัณย์ยังคงเป็นคุณหมอทำคลอดให้เธอเองส่วนหมอซันทำได้แค่ยืนอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ แม้แต่ลีน่าเขาก็ไม่มีสิทธิ์เข้าไปทำคลอดเพราะว่าหมอภูผาเป็นคนทำคลอดให้เช่นกันส่วนลีอายิ่งแล้วใหญ่คุณหมอโปรดเป็นถึงสัตวแพทย์เขาเคยทำคลอดสัตว์มาไม่รู้กี่ร้อยตัวจึงมั่นใจและทำคลอดให้กับลีอาด้วยต้นเองแต่เขาก็ยังถูกลีอาต่อว่าจนถึงทุกวันนี้ ศรุต ลูกชายของหมอศรัณย์และน่านน้ำในวัย 1 ขวบเขามีพี่เลี้ยงคือหนูใจ๋ที่ตอนนี้เธอพูดเพราะพูดจาฉะฉานมีความสามารถด้านภาษาอังกฤษตั้งแต่วัยเด็ก IQ EQ ไม่ต้องห่วงเธอเก่งจนเป็นที่ยอมรับของหลายๆ คนโมนา ลูกสาวของคุณหมอภูผาและลีน่าตอนนี้เธออายุ 1 ขวบ ตัวกลมดุ๊กดิ๊กเพราะกินเก่งเอามากๆ ปฐพี ลูกชายของหมอโปรดและลีอา รายนี้ค่อนข้างเป็นเด็กรักธรรมชาติชอบมองต้นไม้มองฝูงนกมองผีเสื้อมีไหวพริบดีที่สำคัญความจำเป็นเลิศ วันนี้เป็นวันรวมญาติเลยก็ว่าได้ทุกคนมารวมตัวกันอยู่ที่รีสอร์ตจันทบุรีหนูใจ๋คอยดูแลน้องๆ ไม่ยอมห่าง หมอสายฟ้าเดินตรวจงานคนในไร่รวมถึงไร่ของลูกเขยคนโปรดของเขาหมอโปรดแทบไม่ต้องทำอะไรแค่ยกทุกอย่างให้ลีอาแถมโอนชื่อทุ
บทที่44หมอศรัณย์ขอปกป้องใจ๋ใจ๋ถึงเวลาที่ใจ๋ใจ๋ได้เข้ากรุงเทพฯ เธอตื่นตาตื่นใจกับตึกใหญ่โตรวมทั้งเครื่องบินที่บินผ่านไปมา เวลาอยู่กับผู้คนมากหน้าหลายตาเธอค่อนข้างสงบเสงี่ยมไม่ดื้อไม่ซนไม่เดินไปเดินมาให้น่านน้ำต้องปวดหัว มาถึงบ้านของหมอศรัณย์ยัยเด็กอยู่เป็นก็นอนสลบไสลอยู่บนอกของหมอศรัณย์เขาจึงพาเธอขึ้นไปนอนบนห้องนอนของเขากับน่านน้ำ"คุณหมอคะพรุ่งนี้เราต้องไปโรงพยาบาลด้วยกันหนูใจ๋ต้องไปด้วยไหมคะน้ำรู้สึกว่าอยากให้หนูใจ๋มีส่วนร่วมกับเรายังไงก็ไม่รู้""ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกันจู่ๆ ก็เกิดอยากดูแลหนูใจ๋ทั้งที่เมื่อก่อนฉันไม่เคยสนใจเด็กคนไหนแม้แต่ลูกฉันยังไม่คิดอยากจะมีเลยตอนนี้ทุกอย่างมันกลับตาลปัตรไปหมด" วันต่อมาทั้งสามคนเดินทางมายังโรงพยาบาลของหมอศรัณย์น่านน้ำถูกพาเข้ามาในห้องตรวจแต่หมอศรัณย์กับเลือดขึ้นหน้าเพราะว่าคุณหมอที่ทำการตรวจน่านน้ำในวันนี้คือหมอซันญาติของเขาเอง"หมอออมไปไหนครับ"หมอศรัณย์หันไปถามพยาบาลด้านนอกสายตายังคงจ้องมองญาติของตัวเองไม่ลดละ"หมอออมเพิ่งยื่นใบลาออกไปเมื่อเช้าค่ะวันนี้บอกจะเข้ามาเก็บของแต่ก็ยังไม่เห็นมาเลย""ไอ้ซัน ไอ้สัส! มึงเล่นหมอโรงพยาบาลกูอีกแล้วใช่ไหม
บทที่43หมอศรัณย์พาเมียเข้าหอNCเวลาผ่านพ้นไปจนถึงวันแต่งงานสวนผลไม้ถูกเนรมิตให้เป็นสถานที่จัดงานแต่งของทั้งสามที่นี่บรรยากาศดีไม่มีแดดมีแต่ลมเย็นๆ พัดผ่านเข้ามาในสวนผลไม้ทั้งสามคู่เข้าพิธีแต่งงานกันเรียบร้อยแล้วจนถึงเวลางานเลี้ยงเล็กๆ ที่จัดขึ้นมาอย่างอบอุ่นโดยเด่นของงานคงเป็นยัยเด็กอยู่เป็นที่ใส่ชุดสีชมพูกระโปรงบานยืนเต้นดุ๊กดิ๊กอยู่บนเวที "น้ำครับจะถึงเวลาเข้าหอแล้วนะน้ำท้องอยู่ผมไม่อยากให้น้ำเดินนานๆ" "อะไรกันทำไมเข้าแต่วี่แต่วันเลยคุณหมอดูมีพิรุธนะคะ" น่านน้ำใช้นิ้วจิ้มแก้มของคุณหมอศรัณย์รายนั้นรีบคว้ามือของเธอมาจุ่มพิษที่หลังมือคนอะไรรู้ทันเขาตลอด"พี่สาวทั้งสองคนของฉันถูกหมอภูผาและหมอโปรดหิ้วออกไปแล้วเหลือแค่เธอกับฉันไปเถอะขึ้นห้องกัน" คนหน้ามึนนานน้ำส่ายหัวแต่ก็ยอมให้เขาพาขึ้นห้องแต่โดยดีขึ้นมาบนห้องชุดยังไม่ทันถอดน่านน้ำจะถูกจู่โจมด้วยคนหื่นกระหายเขาจูบเธอหอมแก้มเธอซุกไซร้ซอกคอสองมือช่วยกดเสื้อผ้าอาภรณ์ออกจนหมดน่านน้ำนั่งลงคุกเข่าเพื่อปลดเข็มขัดถอดกางเกงเธอเองก็หิวไม่น้อย ก่อนหน้านี้ทุกคนเหนื่อยกับงานแต่งงานมามากไหนจะเตรียมงานไหนจะงานประจำความหิวก็หายจึงถูกกักเก็บเพื่อมาร
บทที่42รักกันเมื่อยังหายใจสามสาวตื่นขึ้นมาก็รีบอาบน้ำล้างหน้าแล้วลงมาทานอาหารพร้อมกันแต่ทว่าแค่ก้าวลงมาเธอก็ต้องตกใจเมื่อบรรดาสามหมอนั่งรอพวกเธอที่โต๊ะอาหาร "ใจ๋ใจ๋ทำไมไม่ปลุกอาคะลงมาแบบนี้ถ้าตกบันไดขึ้นมาจะทำยังไง" น่านน้ำหันไปต่อว่าหลานสาวตัวกลมแต่เจ้าตัววุ่นวายไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไรกับนั่งหัวเราะชอบใจ "ฉันไม่หิวขอตัวนะ" ลีน่าเดินออกมาด้านนอกคุณหมอภูผารีบวางของในมือแล้ววิ่งตามเธอมาติดๆ หนีมาแบบนี้หากอยู่กรุงเทพฯ จะลากไปลงโทษเสียให้เข็ด"ลีอาก็ไม่หิวขอตัวนะคะ" หมอโปรดรีบลุกขึ้นแล้วเดินตามลีอาไปอย่างไร่องุ่นด้านนอกในบ้านจึงเหลือเพียงหมอศรัณย์น่านน้ำน่านฟ้าและหนูใจ๋ใจ๋ น่านฟ้านั่งทานข้าวเงียบๆ จนสุดท้ายเขาจะถูกลูกสาวพาออกไปอย่างรู้งานทำให้ในบ้านเหลือเพียงหมอศรัณย์และน่านน้ำ"น้ำเธออย่าเป็นแบบนี้สิคุณพ่อบอกฉันแล้วว่าเราสองคนกำลังจะมีลูกด้วยกันฉันไม่อยากให้เรามาทะเลาะกันแล้วตีตัวออกห่างกันแบบนี้อนาคตฉันอยากมีเธอกับลูกเข้าใจไหม""แล้วสิ่งที่น้ำต้องเจอล่ะคะน้ำไม่ได้ทำอะไรเสียหายการที่น้ำไปผับของญาติคุณก็อยู่ในสายตาของญาติคุณตลอดเวลา น้ำไม่เคยยุ่งกับผู้ชายคนไหนใครมาจีบน้ำก็ปฏิเสธตลอด""โ
บทที่13ขอร้องถึงเวลาที่ทุกคนเฝ้ารอนั่นก็คือการขับรถ ATV หมอศรัณย์นึกไม่ถึงว่าน่านน้ำจะขับเป็นเธอขับแยกคนละคันกับเขาแถมยังขับได้อย่างมืออาชีพพอนึกขึ้นได้ว่าครอบครัวเธอมีไร่ที่เชียงใหม่ก็ไม่แปลกใจที่เธอกับพี่สาวจะเข้ากันได้เป็นอย่างดี หมอศรัณย์สวมใส่แว่นสีดำเขาหล่อกระชากใจจนใครๆ ได้เห็นก็พากันมองแ
บทที่12จ้องจะหาเรื่องบ้านใหญ่ทุกคนกำลังนั่งคุยถึงเรื่องของหมอศรัณย์และน่านน้ำเพราะเมื่อคืนทั้งสองหายไปด้วยกันอีกครั้ง คนผ่านร้อนผ่านหนาวรู้ได้ทันทีว่าทั้งสองหายไปไหนลิลินเข้ามาขอร้องสามีให้ช่วยคุยกับคุณต้นหนาวคุณพ่อของน่านน้ำให้รู้เรื่องยังไงเรื่องนี้ลูกชายต้องรับผิดชอบจะปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้ "
บทที่11เอาทั้งคืนNC"พร้อมโดนฉัน..... หรือยังน่านน้ำ" คำหยาบคายกระตุ้นคนฟังจนร่างกายอ่อนปวกเปียก ดวงตาร้อนรุ่มไปด้วยความปรารถนา"พะ พร้อมแล้วค่ะ"หัวบานจ่อตรงรอยแยกแค่มองก็รู้ว่าเธอต้องจุกท้องแค่ไหน ความใหญ่โตมีเส้นเลือดพันรอบ ลำยาวสีชมพูสะอาดตา คุณหมอผู้รักความสะอาดเขามองสองสิ่งที่กำลังประสานกันเ
บทที่22ลีน่าก็อ่อยเป็นเช้าวันต่อมาลีน่าตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเพราะน้องสาวฝาแฝดของเธอมาปลุก อีกหนึ่งชั่วโมงทุกคนจะต้องเดินทางไปสนามบินเธอจึงรีบลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปรวมตัวกันที่บ้านใหญ่อาหารเช้าเป็นข้าวต้ม ครอบครัวของน่านน้ำจัดการเตรียมผลไม้และของฝากรวมถึงไวน์แจกจ่ายให้กับทุกคนไม่มีใครไม่ได้