2

2

เช้าวันต่อมา ขบวนทัพเล็กของแม่ทัพหลงจวินออกเดินทางจากเมืองหลวงมุ่งหน้าไปทางประจิมเพื่อผ่านอำเภอชงหลิง อู๋เยี่ย อู๋เฟิง แล้วจึงเข้าสู่อำเภอเว่ยซาน ซึ่งเป็นจุดหมายในการเดินทัพครั้งนี้ แม้จะผ่านเพียงสามเมืองทว่าต้องใช้เวลาถึงเดือนครึ่ง

เนื่องด้วยช่วงปลายสารทฤดูจึงมีการเปิดรับทหารใหม่ไปฝึกที่ค่ายรอบนอก หลายเดือนมานี้นอกด่านพากันซ่องสุมกำลัง ต้าหยางจึงเฝ้าระวังเป็นพิเศษ

ค่ายเว่ยซานได้ทหารใหม่ติดตามมาฝึกร่วมสามร้อยนาย ในครานี้จึงไม่ได้มีเพียงทหารติดตาม ทหารใหม่นอกจากไม่ชินทางแล้วยังไม่คุ้นชินกับการเดินทางไกลเป็นเวลานาน การเดินทางจึงล่าช้ากว่าคราวก่อน ๆ

เยว่หลินเองก็เดินรวมอยู่กับเหล่าทหารใหม่ในอาภรณ์บุรุษ

“ไอ้หนุ่มเจ้าบอบบางเช่นนี้ เหตุใดมาเป็นทหาร” ชายที่มีหนวดถามขึ้น เขาเพ่งมองใบหน้าของเยว่หลินคิ้วขมวด ใบหน้ามอมแมม ดูบอบบางจนไม่น่าเป็นบุรุษ เขาคิดไม่ออกเลยว่าเด็กหนุ่มผู้นี้จะยกดาบหรือทวนได้อย่างไร แขนสองข้างดูไม่มีเรี่ยวแรงเลยเสียด้วยซ้ำ

ทว่าน่าแปลกเดินทางมานานเด็กหนุ่มผู้นี้กลับไม่มีท่าทีเหนื่อยอ่อนเหมือนทหารใหม่ผู้อื่น

“ที่บ้านข้าตายหมดแล้ว ทั้งครอบครัวมีเพียงข้า ไม่รู้ว่าควรทำสิ่งใดจึงคิดจะมาเป็นทหาร ท่านเล่าพี่ชาย” เยว่หลินกดเสียงต่ำลงเล็กน้อย ตอบชายตรงหน้าด้วยท่าทีเป็นกันเอง นางสังเกตเห็นว่าบุรุษที่เอ่ยถามยังมีน้องชายอยู่ด้วยอีกคน

“ข้าตามเจ้านี่มา” เขาว่าพลางชี้นิ้วไปหาคนข้าง ๆ เด็กหนุ่มผู้นั้นดูแล้วไม่น่าอายุห่างจากนางเท่าใดนัก แต่ร่างกายกำยำแข็งแรงกว่ามากนัก

เยว่หลินมองตามนิ้วของชายมีหนวดไปสบตากับเด็กหนุ่มพอดี เขายกมือขึ้นทักทายนางด้วยรอยยิ้มขี้เล่นหลังดื่มน้ำเสร็จ ก่อนหันไปพูดคุยกับผู้อื่นต่อ

“ข้าเยว่หลิน ไม่ทราบว่าพี่ชายชื่อแซ่ใดหรือ” นางมีเรื่องที่ต้องปิดปังจึงไม่ควรเมินเฉยต่อผู้อื่น จนพาลให้ผู้อื่นนึกสงสัยหรือเกลียดชัง ไม่เช่นนั้นหากถูกกลั่นแกล้งความลับที่มีอาจปกปิดไว้ไม่ได้

“ข้าเสี่ยวหาน น้องข้าเสี่ยวกวง” ได้ยินพี่ชายที่ไม่ค่อยจะเป็นมิตร แต่ยามนี้ผูกมิตรกับผู้อื่น เสี่ยวกวงจึงรีบหันกลับมาสนใจผู้ที่พี่ชายให้พูดคุยด้วยอยู่ น้อยนักที่พี่ชายของเขาจะผูกมิตรกับผู้อื่น

“ข้ากับเจ้าน่าจะอายุไม่ต่างกัน เจ้าเรียกข้าอากวง ข้าเรียกเจ้าอาเยว่ได้หรือไม่” เสี่ยวกวงขยับเข้ามาตรงหน้าเยว่หลิน พูดด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นก่อนจะยกมือขึ้นเกาะไหล่นางอย่างถือวิสาสะ

แม้จะตกใจอยู่บ้างแต่นางตั้งสติได้ในทันที ยามนี้นางมิใช่เยว่หลินสตรีที่ถูกขาย แต่เป็นนายทหารใหม่เยว่หลินที่องอาจ...กระมัง

“ได้เช่นนั้นอากวง พี่หาน เยว่หลินฝากตัวด้วย” นางยิ้มรับพยักหน้าแล้วยกมือขึ้นมาประสานกัน แสดงออกถึงความยินดี จะไม่ยินดีได้อย่างไรในเมื่อตลอดชีวิตที่ผ่านมาสิบกว่าปีนางไม่เคยมีสหายเลย แต่ยามนี้แต่งกายเป็นบุรุษนางกลับมีอิสระที่จะมีทั้งสหายและเลือกทางเดินชีวิตให้ตนเองได้

จากนั้นทั้งสามยังพูดคุยแลกเปลี่ยนนิสัยใจคอกันอีกไม่น้อย ใบหน้างดงามภายใต้รอยเปื้อนจากดินโคลนระบายยิ้มอยู่ตลอดเวลา โดยที่ไม่รู้เลยว่าตนเองถูกจับตามอง

“เข้ามา” ริมฝีปากหยักลึกรูปกระจับเอ่ยขึ้นขณะที่สายตายังจดจ่ออยู่กับหนังสือในมือไม่เงยหน้าขึ้นมองแม้แต่น้อย เงาสายหนึ่งในความมืดปรากฏกายขึ้นตรงหน้า

ราวกับว่าเขามีดวงตาติดอยู่รอบกาย รับรู้ได้ว่าการเคลื่อนไหวเล็กน้อยเกิดขึ้นที่ใดบ้าง จางผิงองครักษ์อีกคนยืนค้อมกายตรงหน้า เดิมทีจางผิงมีหน้าที่ติดตามรับคำสั่งอยู่ใกล้ชิด ทว่าเมื่อเขาตัดสินใจให้นางเข้ามายังกองทัพจึงให้จางผิงคอยเฝ้าจับตามอง

“คนผู้นั้นเข้าพักกับทหารใหม่ที่กระโจมใหญ่ขอรับ ในกระโจมมีทหารใหม่สิบคน” คนฟังนิ่งเฉยไม่ได้เอ่ยสิ่งใด แต่ผู้พูดกลับรับรู้ได้ว่านายกำลังฟังอย่างตั้งใจ เช่นนี้จางผิงจึงกล่าวต่อ

“ดูท่าจะสนิทสนมกับทหารใหม่จากชานเมืองไม่น้อย” จางผิงมั่นใจกว่าเจ็ดส่วนว่าผู้เป็นนายมีความรู้สึกลึกลับกับเยว่หลิน มิเช่นนั้นคงไม่อาจหาญพานางเข้ากองทัพในฐานะทหารใหม่ หลังจากหลงจวินถูกแต่งตั้งเป็นแม่ทัพสตรีมากมายถูกทาบทามให้ แม่ทัพก็ล้วนปฏิเสธเสียหมด เขาแทบไม่เคยเห็นแม่ทัพมีสัมพันธ์พิเศษกับสตรีนางใดเลย

“จางผิง”

“ขอรับท่านแม่ทัพ”

“ต่อไปเรื่องราวเล็กน้อยไม่จำเป็นต้องรายงานข้า ให้เจ้าเฝ้าดูหากนางมีปัญหาค่อยรายงานข้า” จางผิงพยักหน้ารับแล้วจึงหมุนกายกระโจมออกไป ทันทีที่จับความเคลื่อนไหวใกล้กระโจมแม่ทัพได้

หลังจางผิงออกไปไม่นานนัก หน้ากระโจมก็มีเสียงเข้มเสียงหนึ่ง

“ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยโจวต้า”

“เข้ามา” เจ้าของกระโจมเอ่ยอนุญาตพร้อมปิดตำราในมือ มองไปยังทหารที่มาใหม่ โจวต้าคือหัวหน้าฝึกทหารใหม่คงเข้ามาเพื่อรายงานสถานการณ์ทหารใหม่ในวันนี้

โจวต้าเป็นทหารรูปร่างกำยำผิวคล้ำเพราะแถบค่ายเว่ยซานแสงอาทิตย์สาดส่องตลอดปี ทหารจึงมีผิวหยาบคล้ำมากกว่าที่อื่น แม้โจวต้าจะอายุมากกว่าหลงจวินถึงหนึ่งรอบทว่าเขายินยอมเคารพหลงจวินในฐานะผู้นำทหารมากความสามารถ

ด้วยชายหนุ่มนำทัพออกรบคราแรกตอนอายุสิบหกแล้วยังกำชัยกลับมา เชี่ยวชาญการใช้กลศึกมากมายทหารในกองทัพเทียนชัวจึงยินยอมรับใช้พลีชีพภายใต้การนำทัพของแม่ทัพหลงจวิน

“เป็นอย่างไร มีที่ใช้ได้บ้างหรือไม่”

“มีหลายคนที่ท่าทางใช้ได้ แต่คงต้องรอให้กลับถึงเว่ยซานทดลองจริงจังเสียก่อนจึงจะดูออก ทว่าบางคนก็ดูไม่น่าจะใช้การได้เกรงว่าคงเป็นได้เพียงทหารในโรงครัวหรือไม่ก็ทหารในโรงหมอขอรับ” ชายหนุ่มพยักหน้า ตรองในใจเห็นทีทหารบางคนที่โจวต้ากล่าวจะเป็นนายทหารใหม่รูปร่างบอบบาง ตัวกระดำกระด่างเพราะจงใจหาโคลนมาทาฉาบผิวขาวกระจ่างของตนเองเอาไว้กระมัง

มุมปากหยักลึกยกขึ้น โจวต้าสังเกตเห็นตกใจจนนึกว่าตนเองตาฝาด ไหนเลยจะเคยเห็นแม่ทัพผู้เฉื่อยชาเช่นเขายิ้ม แม่ทัพคงรู้ตัวจึงหุบยิ้มลงกล่าวกับหัวหน้าทหาร

“เอาตามที่ท่านว่า รอกลับถึงค่ายจัดการทดสอบอีกครั้งค่อยตัดสินใจ หากไม่มีสิ่งใดแล้วก็ไปเถิด”

“ลาท่านแม่ทัพ” โจวต้าออกไปแล้ว เขาจึงเงยหน้ามองผ่านหน้าต่างกระโจม ดวงจันทร์กลมโตส่องแสงสีเหลืองนวลเรื่อ ๆ อยู่กลางท้องฟ้ามืดมิด

คืนนั้นพระจันทร์ก็กลมโตเช่นนี้เหมือนกัน…