3

3

ท่ามกลางป่ารก กระโจมทหารมากมาย ฝนห่าใหญ่ตกลงมาอย่างคาดไม่ถึง ทว่าทั้งค่ายกลับมีเพียงนางที่ยืนอยู่นอกกระโจม สายอสนีฟาดฝ่าลงกลางผืนฟ้าดำสนิทดุจสีหมึก ก่อนเข้านอนดวงจันทร์ยังทอแสงนวลตา ครู่เดียวก็แปรเปลี่ยนเป็นท้องฟ้ากลางพายุเช่นนี้

“มีผู้ใดอยู่หรือไม่” เยว่หลินตะโกนเรียกหลังเปิดเข้าไปในกระโจมกลับไม่เห็นผู้ใดอยู่เลย ค่ายชั่วคราวตั้งขึ้นใต้เชิงเขาอู่หลิงซึ่งอยู่ระหว่างรอยต่อเมืองชงหลิงกับเมืองอู๋เยี่ย

เยว่หลินเดินตามหาเหล่าสหายทหารอยู่นาน ปากก็ร้องตะโกนเรียกหาสิ่งมีชีวิตในบริเวณค่าย นอกจากไม่มีเสียงใดตอบกลับมา นางยังได้ยินเสียงครืนดังลั่น สายฟ้าผ่าลงบนยอดต้นไม้สูงที่ตีนเขา จากนั้นหน้าดินบนเชิงเขาทะลักไหลลงมาตามสายน้ำ หากดูจากน้ำที่เอ่อบนพื้นดินเกรงว่าฝนคงตกมานานนับชั่วยามแล้วกระมัง

เพียงพริบตาเดียวกระโจมมากมายถูกดินถล่มทับซ้อนอยู่ใต้โคลนของเชิงเขา หญิงสาวเบิกตากว้าง รีบวิ่งไปข้างหน้าเพื่อหนีดินถล่มไปให้ได้ หัวใจเต้นรัวเหมือนกำลังจะหลุดออกมาข้างนอก สองเท้าเหยียบย่ำบนน้ำฝนเจิ่งนอง แต่ไม่ว่าจะวิ่งอย่างไรก็ไปไม่พ้นจากที่ตั้งของค่ายเสียที

เยว่หลินจนใจกรีดร้องออกมาเสียงดังแล้วพุ่งตัวเข้าไปในกระโจมใหญ่ที่สุดตรงหน้า

“ฝันอีกแล้ว” ริมฝีปากสีชมพูอ่อนพึมพำขึ้น หลังสะดุ้งตื่น ใบหน้ากระดำกระด่างจากสีดินโคลนเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดโต ร่างเล็กหอบหายใจเข้าด้วยความตื่นตระหนก สำหรับผู้อื่นฝันก็เป็นเพียงฝัน

ทว่าสำหรับนางมันคือการเตือนภัย ภัยที่ไม่รู้ว่าจะเกิดขึ้นเมื่อใดแต่นางมั่นใจว่าจะเป็นคืนนี้ เพราะภูเขาในฝันคือภูเขาอู่หลิง ซึ่งหากไม่เกิดขึ้นในคืนนี้ก็ไม่มีโอกาสเกิดขึ้นอีกแล้ว

นางต้องการคิดทบทวนเหตุการณ์ในฝันจึงลุกออกจากกระโจม เพียงเลิกม่านหน้ากระโจมขึ้น สายอสนีบาตเหมือนในฝันก็ฝ่าลงมา

นัยน์ตากลมโตเบิกค้างจ้องมองสายฟ้าฟาดด้วยใจระทึก มันคือสัญญาณเตือนเหมือนที่นางคิด นางไม่สามารถปล่อยให้ทุกอย่างเป็นเหมือนในฝันได้ แต่การจะปลุกทุกคนโดยใช้เหตุผลเพียงเพราะความฝันนาง ผู้ใดจะเชื่อถือเป็นไปไม่ได้แม้แต่น้อย

เช่นนั้นคงมีคนเพียงผู้เดียวที่จะทำให้ทั้งค่ายย้ายออกจากบริเวณเชิงเขา โดยไม่มีผู้ใดกล้าขัด...แม่ทัพหลงจวิน

คิดได้จึงมุ่งหน้าไปยังกระโจมใหญ่ ใกล้ต้นไม้สูงต้นหนึ่ง ไม่ว่าจะอยู่ที่ใดก็สามารถมองเห็นได้ชัดเจน แม้จะยังไม่ได้ฝึกยุทธ์แต่ฝีเท้านางกลับเบาจนไม่ทำให้ทหารใหม่ตื่น

นางมาถึงด้านข้างของกระโจมแม่ทัพ หยาดพิรุณก็เริ่มโปรยปรายลงมา อีกไม่เกินสองชั่วยามดินจะต้องถล่มลงมาเป็นแน่ นางยืนนิ่งอยู่หน้ากระโจมชั่งใจว่าจะเข้าไปดีหรือไม่ เข้าไปก็ไม่รู้ว่าควรต้องพูดอย่างไร

ก้าวเท้าไปด้านหน้าหนึ่งก้าวจากนั้นถอยกลับมายืนที่เดิม ทำซ้ำไปมาอยู่สักพัก กระทั่ง...

“จะเข้ามาหรือไม่” เสียงทุ้มกังวานดังขึ้นราวกับอนุญาตให้ผู้ที่อยู่ภายนอกเข้ามา เยว่หลินสูดลมหายใจเดินเข้าไปอย่างรีบร้อน น้ำเสียงเมื่อครู่ไม่มีความขุ่นมัวหรือง่วงงุนแม้แต่น้อย

หมายความว่ายามนี้เขายังไม่หลับ นัยน์ตากระจ่างใสกวาดมองภายในกระโจมดูว่าเจ้าของนั่งอยู่ที่ใด เทียนถูกจุดไว้สองแห่งแต่นางกลับมองไม่เห็นเขาในบริเวณที่มีแสงสว่าง

เงาร่างสูงโปร่งคุ้นเคยอยู่ภายใต้เงามืดสลัว ร่างนั้นนั่งเท้าคางลงบนโต๊ะ จ้องมายังบุรุษร่างเล็กที่เพิ่งเข้ามา เขาไม่เอ่ยถามสิ่งใดแม้แต่ครึ่งคำ

จริงอยู่ที่นางฝีเท้าแผ่วเบาแต่ผู้ฝึกยุทธ์ซ้ำยังเก่งกาจเช่นเขาจะไม่รู้ได้อย่างไร อีกทั้งเขายังได้ยินสัญญาณจากจางผิงจึงมั่นใจได้ว่าผู้ที่อยู่ด้านนอกคือเยว่หลิน

“คารวะท่านแม่ทัพ ขออภัยที่มารบกวนแม่ทัพดึกถึงเพียงนี้”

“มีสิ่งใดก็พูดมา รบกวนหรือไม่ก็มาแล้ว”

“ข้ามีเรื่องอยากรบกวนท่านแม่ทัพ แม้ว่าจะไม่สมเหตุสมผลแต่ข้าอยากให้ท่านแม่ทัพเชื่อโดยไม่สงสัย” หญิงสาวคุกเข่าประสานมือตรงหน้า พูดจบก็กัดริมฝีปากตนเองกังวลอยู่ว่าหากเขาไม่เชื่อจะทำอย่างไร คำพูดของนางมันไม่มีเหตุผลเลย

“ข้าเชื่อเจ้าได้ แต่ไม่สงสัยไม่ได้”

“หากไม่รีบทำยามนี้เกรงว่าคงไม่ทันแล้ว” เรื่องฝันก็ไม่ใช่ว่าบอกไปไม่ได้ แต่เกรงว่าบอกไปแล้วเขาจะไม่เชื่อเท่านั้น ชายหนุ่มตรงหน้าลุกจากที่นั่งหยุดยืนตรงหน้านาง ใบหน้าเฉื่อยชาไร้อารมณ์แต่ดวงตากลับสุกใสเสียยิ่งกว่าดวงดารา

“หากเจ้าบอกเหตุผลได้ ข้าจะทำตาม” เยว่หลินลุกขึ้นยืนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ เชื่องช้า ทว่าชัดเจนมั่นคง

“หากข้าบอกท่านแม่ทัพจะเชื่อหรือไม่”

“ลองบอกมา ข้าจะตัดสินเองว่าควรเชื่อหรือไม่” หญิงสาวนึกกังวลไม่น้อยกลัวว่าบอกไปเขาจะไม่เชื่อซ้ำยังถูกลงโทษ แต่หากไม่บอกก็จะมีการตายหมู่เกิดขึ้น นางไม่อยากให้เป็นเช่นนั้นจึงไม่มีทางเลือกอื่น

“อีกไม่เกินสองชั่วยามที่นี่จะถูกดินถล่ม หากไม่รีบไปตอนนี้เกรงว่าคงหนีไม่ทันแล้ว”

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าที่นี่จะถูกดินถล่ม หากหนีแล้วไม่เกิดจะทำอย่างไร”

“ดินจะต้องถล่มลงมาภายในสองชั่วยาม หากหนีแล้วไม่เกิดข้ายินดีรับโทษทางทหาร ไม่ว่าจะเป็นโทษใด ขอเพียงท่านแม่ทัพยินยอมเชื่อและสั่งย้ายค่ายโดยเร็ว” แม่ทัพหนุ่มไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เพียงยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นจึงกล่าวกับหญิงสาวตรงหน้า

“เจ้ากลับไปที่กระโจม รีบเก็บข้าวของ”

“ขอบคุณท่านแม่ทัพ” พูดจบนางรีบปรี่ออกไปทันที คล้อยหลังครู่เดียวแม่ทัพหลงจวินก็เอ่ยเสียงเบาออกมา

“เฉินเฟยไปแจ้งหัวหน้าย้ายค่ายเก็บของให้เสร็จภายในครึ่งชั่วยาม”

“ท่านแม่ทัพ จะเชื่อนางจริงหรือขอรับ แม้ฝนจะตกหนักแต่ดินถล่มไม่ใช่ว่าเกิดขึ้นได้ง่าย ๆ เลย” เฉินเฟยยืนอยู่ในเงามืดตลอดจึงได้ยินสิ่งที่ผู้เป็นนายพูดกับหญิงบอบบางผู้นั้น เขาไม่เชื่อเลยแม้แต่น้อยว่าดินจะถล่มลงมาได้อย่างคำกล่าวของนาง

“เจ้ารีบไป” แต่เมื่อผู้เป็นนายออกคำสั่งเขาจะขัดได้อย่างไร เฉินเฟยประสานมือค้อมตัวแล้วจากไป จัดการแจ้งแก่หัวหน้าทั้งสามเพื่อให้เก็บของ เคลื่อนย้ายค่ายชั่วคราวโดยเร็ว

เขาเชื่อคำนางแต่กระนั้นก็ยังสงสัยว่าเหตุใดนางจึงมั่นใจมากถึงเพียงนี้ เรื่องดินฟ้าอากาศไหนเลยเชื่อได้เต็มที่ สำหรับเขาแล้วการย้ายค่ายไม่ยุ่งยากเท่ากับการที่ทหารทั้งค่ายถูกฝังทั้งเป็น

เช่นนั้นการเชื่อคำนางจึงไม่มีผลเสียกับเขา ดีกว่าไม่เชื่อแล้วถูกฝังกันขึ้นมาจริง ๆ อีกทั้งเขาเชื่อมั่นในตัวนาง