1

1

จวนสกุลหลงใหญ่โต ไม่ต่างจากที่เห็นในฝัน หลังคากระเบื้องราคาแพงสมกับเป็นจวนพระราชทาน ทั้งใหญ่โตโอ่อ่ากว้างขวาง เยว่หลินเดินก้มหน้าตามสาวใช้อาวุโสของอนุรองไปยังเรือนตะวันออก

เรือนหลังใหญ่บ่าวไพร่น้อยกว่าที่อื่น ราวกับว่าเจ้าของเรือนไม่ชื่นชอบให้มีผู้คนวุ่นวาย หน้าประตูมีบ่าวคนสนิทเฝ้าเพียงลำพัง บุรุษผู้นั้นเห็นสาวใช้อาวุโสก็หันไปเปิดประตูเรือนให้ การกระทำทุกสิ่งไม่มีการสนทนากันแม้ครึ่งคำ

“เจ้าเข้าไปรออยู่ข้างใน” สาวใช้อาวุโสกล่าวกับผู้ถูกซื้อมาใหม่ สวี่ฮูหยินยามนี้เป็นผู้ดูแลเรื่องหลังเรือนจวนหลง แม้ไม่ใช่มารดาของคุณชายใหญ่แต่จำต้องทำหน้าที่แทนมารดา

เนื่องจากแม่ทัพหลงลูกชายคนโตสกุลหลงเอาแต่รบทัพจับศึกอยู่ที่ด่านเว่ยซานในอวี๋หยาง ไม่สนใจเรื่องคู่ครองหรือชายตาแลสตรีคนใดเลย สวี่ฮูหยินจึงคิดว่าจะหาซื้อสาวใช้หน้าตางดงามมาเพื่อปรนนิบัติเขา

เช่นนี้เยว่หลินที่มีหน้าตางดงามราวบุปผา กิริยามารยาทล้วนแต่ถูกสั่งสอนมาเป็นอย่างดีจึงถูกซื้อเข้ามา

“เจ้าค่ะ” นางรับคำแล้วเดินเข้าไปในห้อง ภายในมีเทียนถูกจุดขึ้นเพียงเล่มเดียว บนเตียงไม้แกะสลักมีเงาร่างคนผู้หนึ่งนั่งรออยู่ ราวกับเขารู้ว่านางจะมา มือเรียวเห็นข้อกระดูกคู่นั้นถือถ้วยชาไว้ เพียงไม่รู้ว่าถ้วยชานั้นมีสีหรือลวดลายอย่างไร

หญิงสาวหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขาพลางคุกเข่าลงบนพื้นไม้เย็นเฉียบ แขนเรียวเสลายกขึ้นมาประสานก่อนนางจะเอ่ยบางอย่างขึ้นมา บุรุษตรงหน้าก็กล่าวขัดขึ้นมาเสียก่อน

“หากให้เลือกเป็นสาวใช้อยู่ที่จวนกับติดตามข้าไปในกองทัพ เจ้าจะเลือกสิ่งใด” ดังความฝันไม่ผิดเพี้ยน บุรุษตรงหน้าถามนางด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เป็นเพราะเขานั่งอยู่ภายใต้เงามืดแห่งราตรีกาลจึงไม่อาจพินิจได้ว่าใบหน้านั้นมีลักษณะเช่นใด

ฝันนั้นนางเลือกเป็นสาวใช้อุ่นเตียงอยู่ในจวนหลง เพราะนางใช้ชีวิตลำบากมาตลอดจึงคิดว่าขอเพียงมีที่พึ่งก็พอ ทว่าเมื่อเลือกแล้วนางกลับพบว่าแท้จริงชีวิตที่ผ่านมานางทุกข์ยากเพราะสิ่งใด

เช่นนั้นครานี้...

“ว่าอย่างไร เจ้าจะเลือก…”

“ข้าขอติดตามคุณชายไปยังกองทัพในฐานะบุรุษ” นางจะไม่ดำเนินชีวิตอย่างเรียบง่ายอีกต่อไป ที่ผ่านมานางไม่รู้ว่าตนเองควรมีชีวิตไปเพื่อสิ่งใด แต่ยามนี้นางรู้แล้วว่าควรจะอยู่ไปเพื่อสิ่งใด

หากอยากแก้แค้นผู้มีอำนาจถึงเพียงนั้นนางทำได้เพียงมีอำนาจให้เทียบเท่า แล้วคนในราชวงศ์ยังจะกลัวสิ่งใดได้อีก หากมิใช่อำนาจทางทหาร เมื่อเป็นเช่นนี้นางก็จะเป็นแม่ทัพที่ชื่อเสียงเกรียงไกร ไม่ว่าผู้ใดก็ต้องรู้จักจะทำให้บุรุษผู้นั้นรับรู้ว่า แม้เป็นสตรีนางก็ไม่ใช่คนอ่อนแอ

“ในฐานะบุรุษ?” แม่ทัพหลงเอ่ยย้ำพร้อมกับวางถ้วยชาในมือ ยืดตัวเต็มความสูงเคลื่อนตัวออกจากเงามืดที่ทอดยาว ทั้ง ๆ ที่กำลังเหยียบย่างอยู่บนพื้นไม้ ทว่าฝีเท้ากลับเบาราวเหยียบอยู่บนเมฆา ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเขาเป็นผู้ฝึกยุทธ์ฝีมือเก่งกาจ

“เจ้าค่ะ บ่าวต้องการตามคุณชายไปในฐานะบุรุษ”

“เหตุใดจึงอยากเข้าไปในค่าย”

“เป็นคุณชายมิใช่หรือที่อยากให้บ่าวตามไป ไม่เช่นนั้นคุณชายคงไม่ถามเช่นนี้” นางถือโอกาสคาดเดาความคิดของบุรุษตรงหน้า ทั้งที่เพิ่งเคยเจอกันแต่เขาให้ตัวเลือกแปลก ๆ เช่นนี้แก่หญิงสาวซึ่งถูกซื้อมาเพื่อปรนนิบัติ เห็นได้ชัดว่าประหลาดถึงกระนั้นนางก็จะไม่ถามเหตุผล เพราะตัวนางเองก็มีเรื่องที่บอกผู้ใดไม่ได้เช่นกัน

“เอาเถอะ เจ้าเลือกแล้วข้าจะไม่ถามให้มากความ เรื่องให้เจ้าเข้าไปในฐานะบุรุษข้ารับปาก แต่คงไม่อาจปกป้องเจ้าตลอดเวลาได้ เจ้าจะต้องทำทุกสิ่งด้วยตนเอง”

“ขอบคุณคุณชาย บุญคุณนี้บ่าวไม่มีวันลืม และจะไม่ทำให้ตนเองเป็นภาระคุณชายอย่างแน่นอน”

“ต่อไปเรียกข้าว่าท่านแม่ทัพเหมือนเฉินเฟยและจางผิง อย่าให้ผู้ใดสงสัย” แม่ทัพที่ควบคุมทหารเรือนแสนไหนเลยพูดง่ายเช่นนี้ ความเคลือบแคลงทะลักทลายมากยิ่งขึ้น เขามีบางสิ่งแฝงเร้นนางมั่นใจ ไม่เช่นนั้นเขาจะยอมให้นางเข้าไปอยู่ในค่ายทหารได้อย่างไร หากถูกจับได้จะต้องถูกโทษหลอกลวงเบื้องสูง

คิ้วเรียวดุจกิ่งหลิวขมวดแน่นพอดีกับที่ร่างสูงโปร่งตรงหน้าหลุดจากเงามืดด้านหลัง หญิงสาวเงยหน้ามองเจ้าของเงาร่างสูงด้วยแววตาตื่นตะลึง

ไม่คิดว่าในชีวิตนี้นางจะได้พบบุรุษที่มีใบหน้าหล่อเหลาได้ถึงเพียงนี้ คิ้วกระบี่พาดเหนือนัยน์ตาเฟิ่งหวงคู่งาม แววตาลึกล้ำดุจดั่งห้วงสมุทร จมูกโด่งเชิดดูแล้วให้ความรู้สึกหยิ่งยโส เข้าถึงได้ยาก ริมฝีปากสีแดงสดไม่รู้ว่าริมฝีปากและผลอิงเถาสิ่งใดสดกว่ากัน

ใบหน้าหล่อเหลาเช่นนี้หากเคยพบนางจะลืมได้อย่างไร ทว่านางก็รู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด...

“เจ้ามีสิ่งใดอยากถามใช่หรือไม่”

“มีเจ้าค่ะ บ่าวอยากถามท่านแม่ทัพ...”

“แต่ข้าไม่อยากตอบ เฉินเฟย” เยว่หลินยังถามไม่จบประโยคดีเขาก็ขัดขึ้นมาเสียก่อน ช่างเป็นผู้ที่ไม่อาจคาดเดาอารมณ์ได้เลย เขาพูดราวกับอยากให้นางถามแต่เมื่อเอ่ยถามเขากลับไม่อยากตอบ

เขาเป็นนาย นางเป็นบ่าว หากไม่อยากตอบนางจะทำสิ่งใดได้ เยว่หลินเงียบไปก่อนจะพยักหน้ารับแผ่วเบา

เงาร่างสายหนึ่งวูบผ่านด้านหลังของนางทันทีที่ถูกเรียกชื่อ คล้ายกับคนผู้นี้แฝงตัวอยู่ภายในหน้าต่างหรือประตูอย่างไรอย่างนั้น และคนผู้นี้ก็เป็นบุรุษในฝันของนางเช่นกัน

“ขอรับ ท่านแม่ทัพ”

“พานางไปห้องพัก จัดหาเสื้อผ้าบุรุษและของใช้ในนาง พรุ่งนี้ออกเดินทางพร้อมกัน กลับอวี๋หยาง” เฉินเฟยรับคำแล้วเร่งไปทำตามคำสั่งของผู้เป็นนาย เยว่หลินจึงกล่าวลาตามออกไป

แคว้นอวี๋หยางตั้งอยู่ทางประจิมของอาณาจักรต้าหยาง เขตเหนือสุดของแคว้นติดกับเขตนอกด่านที่มีหิมะตกตลอดปี ใต้สุดติดเขตทะเลทรายสิบปีหิมะตกที

ไม่ว่าจะเหนือหรือใต้สุดล้วนแต่มักถูกรุกรานโดยพวกนอกด่านอยู่เสมอ รอบแคว้นจึงมีค่ายทหารคอยดูแล

สกุลหลงเองก็เป็นหนึ่งในห้าแม่ทัพใหญ่คอยปกป้องอาณาจักรต้าหยางแห่งนี้ เดิมแม่ทัพนำทหารของค่ายเว่ยซานคือบิดาของหลงจวิน ซึ่งก็คือแม่ทัพหลงเฉวียนหมิง แต่ภายหลังบาดเจ็บหนักจนไม่อาจนำทัพได้อีก

ฮ่องเต้ทรงเห็นแก่ความดีเรียกกลับเมืองหลวง แต่งตั้งเป็นโหวใช้ชีวิตในเมืองหลวง เขาจึงมอบหน้าที่นำทหารให้บุตรชายคนโตที่เพิ่งอายุสิบหก หลงจวินเข้ารับตำแหน่งแทนเป็นคราแรกก็กำชัยกลับมา เพราะความสามารถในการนำทัพจึงถูกแต่งตั้งเป็นแม่ทัพของค่ายเว่ยซานในเวลาต่อมา

“ข้าได้พบเจ้าจนได้” ชายหนุ่มพึมพำก่อนหมุนตัวกลับเข้าไปนั่งอยู่ในเงามืดอีกครั้ง หลังจากองครักษ์พานางออกไป