บทที่5.ภาพที่ไม่สมบูรณ์

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นแต่เช้าตรู่  อิมิลี่ลืมตาขึ้นมาท่ามกลางความเงียบและว่างเปล่าของของหมอนอีกใบที่เป็นของสามี แต่ สมองของเธอรีบประมวลผลอย่างรวดเร็วว่าวันนี้มีนัดสำคัญที่โรงพยาบาล เธอลุกจากเตียงแทบจะทันที เสื้อกันหนาวสีครีมถูกหยิบขึ้นมาสวมเพื่อป้องกันอากาศหนาวยามเช้าขณะที่เธอเตรียมตัวออกไป

ภายในห้องตรวจ บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินเสียงแอร์ที่เป่าลมเย็นกระทบผนัง เสียงนั้นแม้จะเบา แต่กลับยิ่งทำให้ความรู้สึกอึดอัดในใจของอิมิลี่ชัดเจนขึ้น เธอนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ สองแขนโอบกอดตัวเองราวกับหาความอบอุ่นจากใครสักคน เสื้อกันหนาวสีเธอสวมดูจะไม่ช่วยป้องกันความหนาวเย็นที่แท้จริงนั้นเกิดขึ้นในจิตใจของเธอ

ดวงตาของอิมิลี่หลุบต่ำ มองมือตัวเองที่สั่นเล็กน้อย นิ้วเรียวขาวบีบกันแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีซีด ความคิดวิ่งวนอยู่ในหัวของเธอเป็นเสียงที่เธอไม่อาจกลบได้ ความเครียด ความกลัว และความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้ผลักดันให้เธอกดตัวเองแน่นขึ้น

คุณหมอที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนเปล่งเสียงนุ่มนวลที่แฝงไว้ด้วยความจริงจังที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

“เดือนนี้ไข่ของคุณยังไม่ตก บางทีอาจเป็นเพราะความเครียดที่สะสมไว้”

คำพูดนั้นเหมือนพายุหิมะที่พัดโหมเข้ามาปะทะหัวใจของอิมิลี่ เธอนิ่งไปชั่วครู่ เธอก้มหน้าลงหลบสายตาของคุณหมอไปมองโต๊ะตรงหน้า ดวงตาคู่สวยที่เคยสว่างไสวดูหม่นหมองลงเหมือนแสงเทียนที่ริบหรี่

ภายในใจของเธอรู้สึกเหมือนห่าลูกเห็บถาโถมเข้ามาอีกครั้ง ความหวังที่เธอแบกไว้ในช่วงเวลาหลายเดือนที่ผ่านมาเหมือนจะถูกบดขยี้ไปพร้อมกับคำพูดนั้น เธอรู้ว่าความเครียดเป็นสิ่งที่ยากจะควบคุม แต่มันก็ยากยิ่งกว่าที่จะมองข้ามความผิดหวังที่ถาโถมเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่า

เพราะแท้จริงแล้วเธอเพิ่งผ่านการผ่าตัดครั้งใหญ่เพื่อแก้ไขท่อนำไข่ที่อุดตันทั้งสองข้าง เหตุการณ์นั้นเป็นเหมือนแสงแห่งความหวังที่เธอคิดว่าอาจช่วยให้ความฝันที่จะเป็นแม่คนเติมเต็มชีวิตคู่ที่ไม่สมบูรณ์แต่คำพูดของหมอในวันนี้กลับเป็นเหมือนเมฆหมอกดำทึบที่เข้ามาแทนที่

เธอกำมือไว้แน่นจนเล็บจิกลงในฝ่ามือ ราวกับพยายามหาหลักยึดเพื่อไม่ให้ความกังวลกลืนกินเธอไป แล้วเอ่ยถามคุณหมอด้วยน้ำเสียงที่เบา

"งั้นฉันควรทำยังไงต่อไปดีคะ?"แววตาที่ราวกับกำลังถามไถ่ดวงชะตาของเธอมองตรงไปที่คุณหมอ

คุณหมอยกยิ้มมุม ราวว่ายังมีพอมีหนทางแก้ไข  “เราอาจต้องให้เวลา และลองหาวิธีลดความเครียด เพื่อให้ร่างกายของคุณกลับมาทำงานตามปกติอีกครั้ง”

คำพูดปลอบโยนของคุณหมอราวกับเสียงลมที่พัดผ่าน เธอได้ยินชัดเจน แต่กลับไม่สามารถซึมลึกเข้าไปถึงใจของอิมิลี่ได้เลย เธอนั่งนิ่งอยู่กับเก้าอี้ มือยังคงบีบกันแน่นใต้โต๊ะ

แต่ก่อนที่เธอจะทันตอบอะไร เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ก๊อก ก๊อก

อิมิลี่สะดุ้ง เธอเงยหน้าขึ้นอย่างไม่ตั้งตัว มองไปที่ประตู ขณะที่คุณหมอถอนหายใจเบา ๆ พร้อมกับหันไปทางต้นเสียง น้ำเสียงสุภาพของเขาดังขึ้น

“คุณเจมส์ เชิญเข้ามาได้ครับ”

เจมส์ซึ่งยืนรออยู่ด้านนอกเปิดประตูเข้ามา ใบหน้าของเขามีคราบเหงื่อเกาะจากการเร่งรีบ แต่อยู่ในขณะเดียวกันเขาก็ดูเหมือนพยายามตั้งสติและเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่ต้องทำ

อิมิลี่หันมามองเขาแวบหนึ่ง แววตาของเธอฉายแววเคืองที่เธอพยายามกดเก็บไว้ รอยร้าวจากเรื่องเมื่อคืนยังไม่จางหาย เธอหลุบตาลงอีกครั้ง เลี่ยงที่จะสบตากับเขานานเกินไป

เจมส์ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ผมขอโทษที่มาสาย... ผมพยายามรีบมาให้ทัน”

แต่คำพูดของเขาเหมือนผ่านเข้าไปในอากาศที่เย็นเฉียบ ไม่มีผลต่อกำแพงบาง ๆ ที่อิมิลี่สร้างขึ้นรอบตัวเธอในตอนนี้ เธอเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่มองหน้าเขา “ไม่เป็นไรหรอก เราเริ่มได้เลยค่ะคุณหมอ”

คุณหมออธิบายต่อด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล

“เราต้องตรวจสอบคุณภาพของน้ำเชื้อเพื่อประเมินแนวทางการรักษาเพิ่มเติม ขั้นตอนนี้ใช้เวลาไม่นานครับ ผมจะให้เจ้าหน้าที่พาคุณไปที่ห้องเก็บตัวอย่าง”

เจมส์พยักหน้ารับ แม้จะแสดงออกด้วยความสงบ แต่ภายในใจของเขาเองก็ปั่นป่วนเล็กน้อย เขาหันไปมองอิมิลี่อีกครั้ง หวังจะได้รับการยอมรับหรือกำลังใจจากเธอสักนิด แต่เธอยังคงนั่งนิ่งอยู่ในโลกของตัวเอง

เจ้าหน้าที่พยาบาลหญิงในชุดสีขาวสะอาดเดินเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้ม ที่พยายามจะปลอบประโลมบรรยากาศอันเคร่งเครียด เธอส่งสัญญาณให้เจมส์เดินตามออกไปยังห้องที่จัดเตรียมไว้เพื่อเก็บตัวอย่างน้ำเชื้อ

“เดี๋ยวคุณอิมิลี่นั่งรอก่อนนะครับ” คุณหมอยิ้มอ่อนโยนให้กับเธอพลางลุกขึ้นออกไปพร้อมกับพยาบาลทิ้งให้อิมิลี่นั่งรออยู่ในห้องคนเดียว

เวลาผ่านไปไม่นาน แต่สำหรับอิมิลี่ มันกลับรู้สึกเหมือนชั่วนิรันดร์ สองแขนของเธอกอดตัวเองเบา ๆ ราวกับต้องการหาที่พึ่งพิงจากความกดดันที่เธอรู้สึกอยู่

ไม่นานนัก เจมส์เดินออกมาจากห้องเก็บตัวอย่างดวงตาเขามองหาอิมิลี่ทันที เธอนั่งอยู่เก้าอี้ตัวสุดท้ายมุมสุด สีหน้าของเธอยังดูตึงเครียด ดวงตาคู่สวยหม่นลงด้วยความน้อยใจเล็ก ๆ ที่เธอพยายามซ่อน แต่เจมส์สังเกตเห็น

เขาก้าวเข้ามาใกล้ ย่อตัวเล็กน้อยเพื่อสบตาเธอ “คุณโอเคไหม อิมิลี่” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย

อิมิลี่เงยหน้าขึ้นมองเขา ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ราบเรียบ “ก็ดีค่ะ”

เจมส์ยิ้ม ก่อนเอื้อมมือมาวางเบา ๆ บนไหล่ของเธอ “เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน คุณรู้ใช่ไหม”

คำพูดของเขาเรียบง่าย แต่หนักแน่นพอที่จะทำให้หัวใจที่เต็มไปด้วยความเครียดของอิมิลี่คลายลงชั่วคราว เธอพยักหน้าช้า ๆ แม้ยังมีความกังวลหลงเหลือ

เจมส์พูดต่อพร้อมกับเปลี่ยนโทนเสียงให้ผ่อนคลาย “เดี๋ยวเสร็จธุระที่นี่แล้ว ผมจะพาคุณไปทานข้าวนะ”

ความตั้งใจในน้ำเสียงของเขาทำให้อิมิลี่เริ่มรู้สึกสบายใจขึ้น ความผ่อนคลายเริ่มเข้ามาแทนที่ความตึงเครียด เธอเงยหน้า มองเขาด้วยสายตาที่เริ่มมีประกายของความหวัง เธอพยักหน้ารับพร้อมกับยิ้มอ่อนๆ

“ค่ะ”น้ำเสียงเบาๆ แม้จะไม่ได้พูดอะไรมากกว่านั้น แต่ในใจลึก ๆ เธอรู้สึกว่าบางทีความรักและการอยู่เคียงข้างของเขา อาจเป็นกำลังใจสำคัญที่สุดในช่วงเวลานี้

พลันเสียงเครื่องมือทางการแพทย์ดังแผ่วป็นพื้นหลัง คุณหมอเปิดประตูเข้ามาพร้อมแฟ้มผลตรวจในมือ สีหน้าของเขาดูผ่อนคลายและเปี่ยมไปด้วยความเป็นมิตร

“ผลออกมาแล้วครับ” คุณหมอยิ้มเล็กน้อยก่อนจะนั่งลง “น้ำเชื้อของคุณแข็งแรงดี ไม่มีอะไรต้องกังวล แต่ถ้าจะเพิ่มประสิทธิภาพให้ดียิ่งขึ้น ผมแนะนำให้เพิ่มการรับประทานอาหารที่มีโปรตีนสูง และถั่วประเภทต่าง ๆ เป็นประจำ จะช่วยสนับสนุนคุณภาพได้ดี”

ชายหนุ่มพยักหน้ารับ “ครับ หมอ ผมจะลองปรับเรื่องอาหารตามคำแนะนำ”

คุณหมอยิ้มอย่างพอใจ “ดีมากครับ สุขภาพเป็นเรื่องสำคัญ แค่ดูแลตัวเองให้สมดุลก็ช่วยได้มากแล้ว ไม่ต้องเครียดนะครับ พักผ่อนให้เพียงพอด้วย”

คำพูดของคุณหมอสร้างบรรยากาศที่ผ่อนคลายขึ้นในห้องแม้ อิมิลี่จะยังมีความกังวลในดวงตาแต่ก็รู้สึกอุ่นใจเล็กน้อยจากความพยายามของสามีและคำแนะนำที่ดูเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความใส่ใจของคุณหมอ