บทที่ 2

คืนนั้น หนิงรั่วซีฝันยาวนานเหลือเกิน

ในความฝันคือฉากแรกที่ได้พบกับเสิ่นเยี่ยนโจว

ปีนั้นเธออายุสิบแปดปี ตามพ่อไปร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำของตระกูลเสิ่น

เขาสวมชุดสูทสีดำสุดเนี้ยบยืนอยู่ข้างเปียโน นิ้วเรียวยาวถือแก้วแชมเปญ หน้าตาหล่อเหลาราวกับภาพวาด

เธอตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็น

ต่อมาเธอรวบรวมความกล้าแอบจูบเขา เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะในลำคอ "เด็กน้อย จูบเขาไม่ทำกันแบบนี้หรอกนะ"

จากนั้นเขาก็รั้งท้ายทอยของเธอไว้ แล้วสอนให้เธอรู้ว่าจูบที่แท้จริงเป็นอย่างไร

จูบนั้นยาวนานเหลือเกิน นานจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก นานจนเมื่อนึกถึงในตอนนี้ ก็ยังรู้สึกราวกับเป็นเพียงความฝันอันเลือนราง

ตอนที่ตื่นขึ้นมา หมอนของเธอก็เปียกชุ่มไปเป็นวงกว้างแล้ว

ฟ้าสว่างแล้ว เธอตั้งสติอยู่นาน กว่าจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายหาพ่อ

"พ่อคะ หนูหย่าแล้ว" น้ำเสียงของเธอแหบพร่า "รอได้ใบหย่าเมื่อไหร่ หนูจะบินไปอยู่กับพ่อแม่ที่ต่างประเทศนะคะ"

"เสิ่นเยี่ยนโจวรังแกลูกใช่ไหม?" เสียงของพ่อดังขึ้นมาทันที

"เปล่าค่ะ" หนิงรั่วซีมองออกไปนอกหน้าต่างที่ท้องฟ้าเริ่มสว่าง "ก็แค่หมดรักแล้ว"

ความจริงแล้ว เป็นเสิ่นเยี่ยนโจวต่างหากที่ไม่ได้รักเธอ

และเธอก็จะไม่รักเขาอีกต่อไปแล้ว

ประโยคนี้เธอไม่ได้พูดออกไป มันเหมือนกับการกลืนเศษกระจกแตกๆ ลงคอ ปล่อยให้มันกรีดแทงหัวใจจนเลือดเต็มนอง

หลังจากวางสาย จู่ๆ ก็มีการแจ้งเตือนขอเพิ่มเพื่อนเด้งขึ้นมา

หนิงรั่วซีกดรับแอดราวกับผีผลัก

อีกฝ่ายส่งคลิปวิดีโอมาให้ทันที

ในคลิป เสิ่นเยี่ยนโจวกำลังหลับตาพริ้มอยู่บนโซฟา คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ปากพึมพำเรียกชื่อคนคนหนึ่ง "ซือซือ......"

ตามติดมาด้วยข้อความยาวเหยียดที่ถูกส่งมา

"ฉันหลี่ซือนะ รักแรกของเยี่ยนโจว ไม่อยากจะเชื่อเลยเนอะว่าผ่านไปตั้งหลายปี ขนาดเขาแต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว แต่ก็ยังลืมฉันไม่ได้เลย วันนี้พอกลับประเทศมา ฉันถึงได้เห็นว่าข้อมือด้านในของเขายังมีรอยสักชื่อเล่นของฉันอยู่ รูปคู่ของเราทุกใบ หรือแม้แต่ไดอารี่ที่เขาเขียนก็ยังเก็บรักษาไว้อย่างดีเลยล่ะ เธอเห็นไหม ในฝันเขายังเรียกชื่อฉันอยู่เลย สงสัยคงฝันถึงวันเก่าๆ ของเราแน่ๆ ก็นะ... ช่วงเวลารักแรกน่ะ มันเป็นความทรงจำที่ไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตอยู่แล้วนี่เนอะ"

หนิงรั่วซีมองข้อความยาวเหยียดนี้ หัวใจเจ็บปวดจนชาหนึบไปหมด

เธอตอบกลับไปเพียงประโยคเดียว "เธอต้องการอะไร?"

อีกฝ่ายทิ้งช่วงไปพักใหญ่กว่าจะตอบกลับมา

"ไม่ได้ต้องการอะไร ก็แค่จะเอาของของฉันคืน เขากำลังจะตื่นแล้ว เธอเชื่อไหม แค่ฉันบอกว่าฝันร้าย อีกห้าวันหลังจากนี้เขาจะอยู่เป็นเพื่อนฉัน และจะไม่ติดต่อไปหาเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว?"

เธอไม่ได้ตอบอะไรกลับไปอีก

และสิบนาทีหลังจากนั้น ข้อความของเสิ่นเยี่ยนโจวก็ถูกส่งมา

"ที่รัก พอดีมีโปรเจกต์ด่วนต้องไปคุยงานต่างเมืองห้าวัน ฉันทิ้งเลขาไว้ให้เธอ มีอะไรก็เรียกใช้เขาได้ตลอดเลยนะ ดูแลตัวเองกับลูกให้ดีล่ะ"

หนิงรั่วซีจ้องมองหน้าจอ จู่ๆ เธอก็หัวเราะออกมา

หัวเราะไปหัวเราะมา น้ำตาก็หยดแหมะลงบนหน้าจอโทรศัพท์

ห้าวันหลังจากนั้น เสิ่นเยี่ยนโจวก็เงียบหายไปเลยจริงๆ

แต่ข้อความของหลี่ซือกลับส่งมาไม่ขาดสาย

เสิ่นเยี่ยนโจวไปเดินเล่นริมทะเลเป็นเพื่อนเธอ พาเธอไปดูพระอาทิตย์ตกบนยอดเขา ขับรถพาเธอไปกินลมชมวิวแถวชานเมือง......

หลี่ซือส่งข้อความมาว่า "ที่พวกนี้ ตอนคบกันเรามากันบ่อยมาก"

หนิงรั่วซีอ่านจนจบทุกข้อความโดยไม่ตกหล่น จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าสถานที่พวกนี้เสิ่นเยี่ยนโจวก็เคยพาเธอไปเหมือนกัน

ตอนนั้นเธอคิดว่าเขาเป็นคนโรแมนติก ตอนนี้ถึงได้เข้าใจ ว่าเขาก็แค่ไปรำลึกความหลัง แล้วมองใครอีกคนผ่านเงาของเธอต่างหาก

ช่วงเย็นของวันที่ห้า หนิงรั่วซีเริ่มเก็บข้าวของ

ทั้งเครื่องประดับ กระเป๋า เสื้อผ้าที่เสิ่นเยี่ยนโจวซื้อให้......

ข้าวของทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเขาถูกจับยัดลงกล่องกระดาษ แล้วโยนเข้าไปในห้องเก็บของ

ตอนที่เสิ่นเยี่ยนโจวเดินทางอย่างเหน็ดเหนื่อยกลับมาถึงบ้าน สิ่งที่เขาเห็นก็คือห้องแต่งตัวที่ว่างเปล่าไปครึ่งหนึ่ง

เขาชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด "ที่รัก นี่คุณทำอะไรเนี่ย?"

หนิงรั่วซีไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง "ไม่ได้ทำอะไร ก็แค่ทิ้งของที่ไม่มีประโยชน์แล้ว"

เสิ่นเยี่ยนโจวไม่ได้คิดอะไรมาก เขาเพียงแต่ยิ้มพร้อมกับยื่นของขวัญในมือให้เธอ มันคือหนังสือนิทานภาพฉบับลิมิเต็ดเอดิชัน

เดือนก่อนเธอเคยพูดลอยๆ ว่าอยากสะสม นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะเก็บไปใส่ใจ

"ที่รัก" เขาโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างเป็นธรรมชาติ ฝ่ามือใหญ่ลูบลงบนหน้าท้องน้อยของเธอ "ช่วงนี้ยังแพ้ท้องหนักอยู่ไหม? พรุ่งนี้ต้องไปตรวจครรภ์แล้ว ผมจะไปเป็นเพื่อนคุณนะ"

"ไม่ต้องหรอก" หนิงรั่วซีขืนตัวออกจากอ้อมกอดของเขา "วันหลังก็ไม่ต้องแล้ว"

ในที่สุดเสิ่นเยี่ยนโจวก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ "ไม่ต้องแปลว่าอะไร หรือว่าช่วงนี้ไม่ค่อยสบาย?"

สาวใช้ที่อยู่ข้างๆ พูดแทรกขึ้นมา "คุณผู้หญิงทานอาหารไม่ค่อยลงมาหลายวันแล้วค่ะ แทบไม่ได้ทานอะไรเลย"

เสิ่นเยี่ยนโจวรีบคลายเนกไททันที "เดี๋ยวผมไปซื้อของมาทำกับข้าวให้คุณทานนะ มีแต่ของโปรดคุณทั้งนั้นแหละ เด็กดี ทานหน่อยนะ"

ตอนที่หันหลังกลับไปยังไม่วายกำชับว่า "พวกเธอคอยดูแลคุณผู้หญิงให้ดีล่ะ อย่าปล่อยให้เธอเดินชนหรือสะดุดอะไรเด็ดขาด"

พวกสาวใช้ต่างพากันซุบซิบด้วยความอิจฉา "คุณผู้ชายดีกับคุณผู้หญิงจังเลย......"

"หาสามีทั้งทีต้องหาคนที่อายุมากกว่าแล้วก็รู้จักเอาใจใส่แบบนี้แหละ......"

หนิงรั่วซีฟังอย่างเงียบๆ นัยน์ตาฉายแววเย้ยหยันตัวเอง

เธอเคยคิดว่า ตัวเองได้พบกับความรักที่ดีที่สุดในโลกแล้ว

แต่ตอนนี้ถึงได้เข้าใจ ว่ามันก็เป็นแค่เกมตัวแทนที่ถูกออกแบบมาอย่างแยบยลก็เท่านั้น