บทที่ 1

ในอัลบั้มรูปเต็มไปด้วยภาพของหญิงสาวคนเดียวกันซึ่งหน้าตาคล้ายคลึงกับเธอถึงเจ็ดส่วน เธอกำลังยืนยิ้มอยู่หน้าเปียโน

ด้านหลังรูปถ่ายเขียนเอาไว้ว่า......

"แด่อลิซ รักสุดหัวใจ หลี่ซือ"

……

หลังจากค้นพบความจริง หนิงรั่วซีก็ทำเพียงแค่สองเรื่องเท่านั้น

เรื่องแรก ไปโรงพยาบาลเพื่อเอาเด็กอายุครรภ์ห้าเดือนในท้องออก

เด็กอายุห้าเดือนสามารถเตะท้องเธอได้แล้ว บนเตียงผ่าตัดเธอกัดฟันแน่นโดยไม่ร้องไห้ออกมา แต่กลับส่ายหน้าอย่างพังทลายเมื่อพยาบาลเอ่ยถามว่า "อยากจะดูหน้าเด็กไหมคะ?"

เรื่องที่สอง เธอร่างหนังสือสัญญาหย่าขึ้นมาหนึ่งฉบับ

จากนั้นเธอก็โทรศัพท์หาเสิ่นเยี่ยนโจว

เมื่อก่อนเขาจะรับสายเธอแทบจะในทันที แล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "ที่รัก เป็นอะไรไป?"

แต่ครั้งนี้ เธอโทรไปถึงยี่สิบสามสาย อีกฝ่ายถึงจะยอมรับสาย

ปลายสายมีเสียงดังจอแจแทรกเข้ามา ตามติดมาด้วยเสียงหยอกล้อจากกลุ่มเพื่อนของเขา

"จะบอกให้ว่าอานุภาพรักแรกมันร้ายแค่ไหน? ดูไอ้เสิ่นดิ หลี่ซือกลับมาปุ๊บ มันทิ้งแม่สาวน้อยที่ท้องได้ห้าเดือนไว้ที่บ้านปั๊บเลย"

"ก็นะ... เด็กนั่นมันก็เป็นแค่ตัวแทน จะไปโทษใครได้ แกดูสมัยก่อนไอ้เสิ่นมันรักยัยหลี่ซือขนาดไหน ตอนเลิกกันนั่นแทบจะกินเหล้าฆ่าตัวตาย ผ่านมาตั้งกี่ปีก็ยังลืมไม่ลง สุดท้ายก็ไปหลอกเด็กสาวมาเป็นตัวแทนแก้เหงา"

"แล้วเด็กนั่นก็ยังไม่รู้เรื่องอะไรเลยนะเว้ย วันๆ เอาแต่ตัวติดไอ้เยี่ยนโจวแจ คราวก่อนฉันบังเอิญไปเห็นตอนมันจูบกัน ไอ้ท่าทางออดอ้อนติดหนึบนั่นทำเอาฉันใจอ่อนยวบไปหมด ถ้าที่บ้านฉันมีเด็กสาวที่ทั้งบอบบางและนุ่มนิ่มขนาดนี้นะ ป่านนี้ฉันคงลืมยัยหลี่ซือนั่นไปตั้งนานแล้ว"

"เฮ้อ ใครใช้ให้เยี่ยนโจวมันดูเย็นชาแต่เนื้อแท้มันเป็นพวกคลั่งรักล่ะ ชาตินี้มันคงรักแค่หลี่ซือคนเดียวนั่นแหละ แกดูสิ เมื่อกี้หลี่ซือแค่บ่นลอยๆ ว่าใส่ส้นสูงแล้วเจ็บเท้า มันก็อุ้มพาไปซื้อรองเท้าส้นแบนให้ซะงั้น......"

หนิงรั่วซีกำโทรศัพท์แน่น น้ำตาร่วงหล่นลงมาอย่างไร้สุ้มเสียง

จู่ๆ ปลายสายก็เงียบลง

"พวกแกคนไหนรับโทรศัพท์ฉัน?" เสียงของเสิ่นเยี่ยนโจวดังขึ้นอย่างกะทันหัน

"หา? ไม่รู้ว่ะ สงสัยมือไปโดนเข้ามั้ง......"

ปลายสายมีเสียงฝีเท้าดังขึ้น ก่อนที่เสียงรบกวนรอบข้างจะกลับมาเงียบสงบอย่างรวดเร็ว

เมื่อเขาเอ่ยปากอีกครั้ง น้ำเสียงอ่อนโยนที่มักจะทำให้เธอหลงใหลก็ดังแว่วมาจากปลายสาย "ที่รัก เป็นอะไรไป? ฟ้าร้องจนนอนไม่หลับหรือเปล่า?"

"สามีติดงานเลี้ยง ดึกหน่อยค่อยกลับไปอยู่เป็นเพื่อนที่รักกับลูกดีไหม?"

หนิงรั่วซีสูดลมหายใจเข้าลึก "ฉันตั้งใจจะโทรมาให้คุณเซ็นใบหย่......"

ยังพูดไม่ทันจบ เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งก็แทรกเข้ามา "เยี่ยนโจว ฉันเจ็บเท้า......"

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบพูดกับหนิงรั่วซีอย่างร้อนรนว่า "เด็กดี นอนไปก่อนนะ ดึกหน่อยสามีจะกลับไปอยู่เป็นเพื่อน"

จากนั้นสายก็ถูกตัดไป

หนิงรั่วซีแค่นหัวเราะ หลังจากเช็ดน้ำตาทั้งหมดจนแห้งแล้ว เธอก็ช้อนตามองไปที่โต๊ะ

ตรงนั้นมี "ของขวัญ" สองชิ้นวางอยู่ ซึ่งทั้งหมดนั้นล้วนเตรียมไว้ให้เสิ่นเยี่ยนโจว

หนังสือสัญญาหย่าหนึ่งฉบับ และกล่องของขวัญอีกหนึ่งใบซึ่งข้างในบรรจุร่างเด็กที่เพิ่งเอาออกเอาไว้

คนที่ทรยศต่อความจริงใจ จะต้องถูกลงทัณฑ์ให้กลืนเข็มหนึ่งหมื่นเล่ม

เธออายุยังน้อย แต่ก็รับไม่ได้กับการถูกหลอกลวงเช่นนี้

คนที่หลอกลวงเธอ เธอไม่มีวันเอาไว้เด็ดขาด

คนอย่างหนิงรั่วซี กล้ารัก ก็กล้าปล่อยวางยิ่งกว่า

ไม่รู้ว่านั่งอยู่นานเท่าไร ในที่สุดเธอก็ลุกขึ้น แล้วนำกล่องของขวัญที่บรรจุร่างเด็กเอาไว้ไปแช่ในตู้เย็น

แต่ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงดังมาจากทางประตูใหญ่ของวิลล่า

"ที่รัก ทำไมยังไม่นอนอีก?" เสิ่นเยี่ยนโจวถอดเสื้อสูทตัวนอกออกแล้วเดินเข้ามา เนกไทถูกปลดให้หลวมและคล้องไว้บนคอ "หาอะไรในตู้เย็นเหรอ? หิวแล้วใช่ไหม?"

หนิงรั่วซีไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่มองเขาอย่างเงียบๆ

เขาดูไม่ค่อยชินกับความเย็นชาของหญิงสาวนัก จึงหยิบกล่องอาหารที่ดูประณีตงดงามออกมาจากด้านหลังด้วยแววตาอ่อนโยน "วิ่งหาซื้อทั่วเมืองเลยนะ ช่วงนี้คุณชอบกินเจ้านี่ไม่ใช่เหรอ?"

เขานำขนมออกมาวางทีละอย่าง ซึ่งล้วนเป็นของโปรดที่หนิงรั่วซีชอบกินที่สุดในช่วงที่แพ้ท้องหลายเดือนมานี้

หากเป็นเมื่อก่อน เธอคงกระโจนเข้าไปหอมแก้มเขาตั้งนานแล้ว

แต่ตอนนี้ เธอรู้สึกเพียงแค่สมเพชเท่านั้น

"ทำไมเอาแต่ยืนเงียบไม่พูดไม่จา หรือว่าลูกในท้องกวนคุณอีกแล้ว?"

พูดจบ มือของเขาก็ทำท่าจะลูบลงบนหน้าท้องน้อยของเธอ

หนิงรั่วซีปัดมือของเขาออก พร้อมกับยื่นเอกสารฉบับหนึ่งให้ "เซ็นซะสิ"

เขาชะงักไปเล็กน้อย ทว่าในจังหวะที่กำลังจะเปิดอ่าน โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

เธอเห็นชื่อที่แสดงบนหน้าจอสายเรียกเข้าแล้วว่าเป็นหลี่ซือ

หลังจากรับสาย ไม่รู้ว่าปลายสายพูดอะไรบ้าง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย พอวางสายก็รีบเซ็นชื่ออย่างรวดเร็วโดยไม่แม้แต่จะมองเอกสารเลยสักนิด

จากนั้นก็หยิบกุญแจรถเตรียมจะออกไป

"ที่รัก พอดีผมมีธุระด่วนกะทันหันต้องไปจัดการ คุณนอนก่อนเลยนะ"

เมื่อเดินไปถึงประตู เขาก็พูดเสริมอย่างอ่อนโยนอีกว่า "วันหลังถ้าอยากซื้ออะไรก็ซื้อได้เลย ไม่ต้องเอามาให้ผมเซ็นหรอก เราเป็นสามีภรรยากันนะ ของผมก็เหมือนของคุณนั่นแหละ"

หนิงรั่วซีกำหนังสือสัญญาหย่าที่เขาเซ็นชื่อเรียบร้อยแล้วในมือไว้แน่น ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย

"เสิ่นเยี่ยนโจว อีกไม่นานเราก็ไม่ใช่สามีภรรยากันแล้วล่ะ"