บทที่ 3

เสิ่นเยี่ยนโจวเพิ่งจะคล้อยหลังไป เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น

หนิงรั่วซีเปิดประตู ผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น ในมือหิ้วกล่องขนมที่ดูประณีตงดงาม

"สวัสดี ฉันคือหลี่ซือ หลี่ซือคนที่ส่งข้อความหาเธอไง"

หลี่ซือยิ้มอย่างอ่อนหวานทว่าแฝงแววท้าทาย "ช่วงนี้เยี่ยนโจวดูแลฉันดีมาก ฉันเลยทำขนมมาแทนคำขอบคุณ มาถึงหน้าประตูบ้านก็ถือว่าเป็นแขก เธอคงไม่รังเกียจที่จะต้อนรับฉันหรอกใช่ไหม?"

ยังไม่ทันที่หนิงรั่วซีจะตอบ เธอก็ถือวิสาสะเดินเข้ามา แล้วเริ่มเดินชมรอบๆ บ้านด้วยตัวเอง

ตอนที่เดินผ่านสวน หลี่ซือก็หยุดฝีเท้าลง "ดอกกุหลาบพวกนี้เป็นสายพันธุ์ที่ฉันชอบที่สุด นึกไม่ถึงเลยว่าเยี่ยนโจวจะยังปลูกมันอยู่อีก"

ปลายนิ้วของหนิงรั่วซีสั่นสะท้าน เธอจำได้ว่าเสิ่นเยี่ยนโจวจะลงมือดูแลดอกไม้พวกนี้ด้วยตัวเองทุกเช้า ไม่เคยยอมให้ใครทำแทน

เธอเคยคิดว่านั่นเป็นรสนิยมการใช้ชีวิตของเขาเสียอีก

ริมสระน้ำ เต่าหลายตัวกำลังนอนอาบแดดอย่างเกียจคร้าน

"อ๊ะ พวกมันยังไม่ตาย!" หลี่ซือร้องอุทานด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ "นี่เต่าที่ฉันเลี้ยงไว้ตอนเด็กๆ นี่นา พอไปเมืองนอกก็ไม่ได้ดูแลพวกมันเลย นึกว่าตายไปตั้งนานแล้วซะอีก"

หนิงรั่วซีนึกถึงภาพที่เสิ่นเยี่ยนโจวคอยให้อาหารเต่าพวกนี้ทุกวันอย่างสม่ำเสมอไม่เคยขาด ความรู้สึกอึดอัดก็ตีตื้นขึ้นมาในอก

ในห้องนั่งเล่น สายตาของหลี่ซือกวาดมองตุ๊กตาบนตู้โชว์ "พวกนี้ก็ของสะสมชิ้นโปรดของฉันทั้งนั้น"

เธอหันไปมองรอบๆ อีกครั้ง "สไตล์เฟอร์นิเจอร์ก็เป็นแบบสไตล์นอร์ดิกมินิมอลที่ฉันชอบด้วย"

หนิงรั่วซีเดินตามหลังเธอ ทุกย่างก้าวราวกับกำลังเหยียบย่ำลงบนคมมีด

บ้านหลังนี้ที่เธอใช้ชีวิตอยู่มาถึงสองปี จู่ๆ ก็กลายเป็นสถานที่แปลกหน้าขึ้นมา

ภายในห้องนอน หลี่ซือลูบไล้ชุดสูทและเนกไทในตู้เสื้อผ้า "พวกนี้เป็นของขวัญที่ฉันให้เขาทั้งนั้น ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะยังเก็บรักษาไว้จนดูใหม่ขนาดนี้"

หนิงรั่วซีนึกถึงตอนที่ตัวเองลงมือรีดเสื้อผ้าพวกนี้ด้วยความใส่ใจทุกวัน ลำคอก็ตีบตันราวกับมีอะไรมาจุกอยู่

ที่แท้การที่เขาไม่เคยยอมให้เธอแตะต้องของพวกนี้ ไม่ใช่เพราะเขารักความสะอาด แต่เป็นเพราะของพวกนี้ล้วนเป็นร่องรอยของหลี่ซือต่างหาก

สุดท้าย หลี่ซือก็หยุดยืนอยู่หน้าภาพถ่ายแต่งงานของพวกเขา

"บังเอิญจังเลย" เธอเอียงคอยิ้ม "ฉันกับเยี่ยนโจวเคยคุยกันไว้ ว่าอยากถ่ายรูปแต่งงานสามธีม คือทะเลทราย มหาสมุทร แล้วก็ป่า นึกไม่ถึงเลยว่าพวกเธอจะเลือกสามธีมนี้เหมือนกัน"

ใบหน้าของหนิงรั่วซีซีดเผือดลงในพริบตา

ตอนที่ถ่ายรูปแต่งงาน เสิ่นเยี่ยนโจวยืนกรานว่าจะเอาสามธีมนี้ให้ได้ เธอเคยคิดว่าเขาคงชอบความโรแมนติกของธรรมชาติเสียอีก

"เธอมาทำอะไรที่นี่?"

เสียงของเสิ่นเยี่ยนโจวดังขึ้นจากทางประตูอย่างกะทันหัน เขาสาวเท้าเดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนัก

หลี่ซือรีบเปลี่ยนมาปั้นยิ้มหวานหยดย้อยทันที "ฉันทำขนมมาให้เธอน่ะสิ ภรรยาตัวน้อยของนายต้อนรับฉันอย่างดีเลยนะ แถมยังบอกว่าจะรั้งให้ฉันอยู่กินข้าวด้วยกันอีก"

เสิ่นเยี่ยนโจวคลายหัวคิ้วลงเล็กน้อย หันไปทางหนิงรั่วซี "นี่หลี่ซือ น้องสาวข้างบ้านผมเอง เราสนิทกันเหมือนพี่น้องแท้ๆ มาตั้งแต่เด็ก ก่อนหน้านี้เธอไปอยู่เมืองนอกเพิ่งจะกลับมา คุณเลยไม่เคยเจอ"

หนิงรั่วซีมองเขาอย่างเงียบๆ

น้องสาวข้างบ้าน? พี่น้องแท้ๆ งั้นเหรอ?

เขาปิดบังความสัมพันธ์ของพวกเขาได้แนบเนียนจริงๆ

ส่วนหลี่ซือก็เล่นละครตามน้ำไปกับเขาด้วย "ใช่แล้ว เยี่ยนโจวคอยดูแลฉันมาตั้งแต่เด็ก ตอนเด็กๆ ฉันกินยาก เขาก็เลยอุตส่าห์ไปหัดทำอาหารมาทำให้ฉันกิน ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน ปลากะพงนึ่งซีอิ๊ว ลูกชิ้นหัวสิงโตน้ำแดงที่เขาทำ...... ล้วนเป็นของโปรดของฉันทั้งนั้นเลย"

หนิงรั่วซีจิกเล็บลงบนฝ่ามือ

เมนูพวกนี้ล้วนเป็นอาหารที่เสิ่นเยี่ยนโจวทำบ่อยที่สุด เธอเคยหลงคิดอย่างโลกสวยว่าเป็นเพราะเธอชอบกินเสียอีก

เธอฝืนยิ้มไม่ออก จึงหาข้ออ้างว่าไม่ค่อยสบายแล้วเดินขึ้นไปชั้นบน

แต่ผ่านไปได้ไม่นาน หลี่ซือก็ยกถ้วยยามาเคาะประตูแล้วเดินเข้ามา

"ยาบำรุงครรภ์ที่เยี่ยนโจวต้มให้น่ะ เขาบอกให้ฉันยกมาให้" เธอยิ้มอย่างใสซื่อไร้พิษสง "ดื่มตอนที่กำลังร้อนๆ เถอะ"

หนิงรั่วซีรับถ้วยยามา กลิ่นยาฉุนกึกเตะจมูก

"จริงสิ......" จู่ๆ หลี่ซือก็ถามขึ้นมา "ชื่อลูกของพวกเธอ คงไม่ได้บังเอิญชื่อเจียชู่ถ้าเป็นผู้ชาย แล้วก็ชื่อเนี่ยนเนี่ยนถ้าเป็นผู้หญิงหรอกใช่ไหม? นั่นเป็นชื่อที่ฉันเคยคุยตกลงกับเยี่ยนโจวเอาไว้เมื่อก่อนเลยนะ"

มือของหนิงรั่วซีสั่นเทา เกือบจะทำถ้วยยาหก

สองชื่อนี้ คือชื่อที่เสิ่นเยี่ยนโจวตั้งให้ตอนที่เธอเพิ่งจะเริ่มตั้งครรภ์พอดี

เพราะงั้น แม้แต่ลูกของพวกเขา เขาก็ยังเอามาใช้เป็นตัวแทนเพื่อรำลึกถึงหลี่ซืออย่างนั้นเหรอ?

จู่ๆ หัวใจของเธอก็ปวดแปลบขึ้นมาอย่างรุนแรง ยังไม่ทันจะได้ตั้งตัว......

"ว้าย!"

จู่ๆ หลี่ซือก็ "ไม่ได้ตั้งใจ" ปัดถ้วยยาจนคว่ำ น้ำยาร้อนจัดหกรดแขนของหนิงรั่วซี จนผิวหนังบวมแดงและพองน้ำขึ้นมาทันที

หนิงรั่วซีเจ็บจนสูดปาก ไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจคำขอโทษของหลี่ซือ เธอหน้าซีดเผือด เตรียมจะลงไปชั้นล่างเพื่อหยิบยาทา

แต่ทว่าในตอนที่เธอเดินผ่านหัวบันได จู่ๆ แผ่นหลังก็ถูกคนผลักอย่างแรง

"กรี๊ด!"

หนิงรั่วซีล้มกลิ้งตกลงไป กระแทกเข้ากับพื้นชั้นหนึ่งอย่างจัง เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากร่างของเธอจนย้อมพรมสีครีมให้กลายเป็นสีแดงฉาน

และวินาทีต่อมา หลี่ซือก็กลับกลิ้งตกลงมาด้วยเช่นกัน

ในห้องครัว เสิ่นเยี่ยนโจวที่กำลังจะเปิดตู้เย็น พอได้ยินเสียงก็รีบพุ่งพรวดออกมาทันที

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า รูม่านตาของเขาก็หดเกร็งลงในพริบตา

"ซือซือ!" เขารีบวิ่งเข้าไปรับร่างของหลี่ซือที่กำลังซวนเซ พร้อมกับก้มลงตรวจดูข้อเท้าของเธอด้วยความร้อนรน "เธอเป็นยังไงบ้าง?"

"ฉัน...... ฉันไม่เป็นไร" หลี่ซือเอ่ยเสียงแผ่ว "รีบไปดูรั่วซีเร็วเข้า......"

เสิ่นเยี่ยนโจวถึงเพิ่งจะหันไปมองหนิงรั่วซีที่นอนจมกองเลือดอยู่ แต่หลี่ซือกลับ "เป็นลม" หมดสติไปในอ้อมกอดของเขาเสียก่อน

"ซือซือ!"

น้ำเสียงที่มักจะเยือกเย็นและหนักแน่นของเขาเต็มไปด้วยความร้อนรน เขาช้อนร่างของหลี่ซือขึ้นอุ้ม แล้วก้าวฉับๆ ออกไปข้างนอก โดยไม่แม้แต่จะปรายตามองหนิงรั่วซีอีกเลยสักนิด

หนิงรั่วซีจ้องมองแผ่นหลังของพวกเขาทีค่อยๆ ห่างออกไป สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนรางลงทุกที

ในเสี้ยววินาทีสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลง เธอเหมือนจะเห็นว่าประตูตู้เย็นแง้มเปิดออกเล็กน้อย เผยให้เห็นมุมหนึ่งของกล่องที่บรรจุ "ของขวัญ" เอาไว้ด้านใน......

เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง แสงสีขาวสว่างจ้าก็ทิ่มแทงจนหนิงรั่วซีต้องหรี่ตาลงด้วยความไม่สบายตา

หมอกำลังตรวจเช็กร่างกายให้เธออยู่ เสิ่นเยี่ยนโจวยืนอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"ลูกเป็นยังไงบ้างครับ?" เขาเอ่ยถามหมอ

หมอเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ "ลูก? ลูกของคุณหนิงเอาออกไปตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอครับ?"