2

“อ้อมนี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมเขาเม้าท์กันทั้งโรงพยาบาลว่าหมอคิมผัวแก กำลังจะย้ายไปอยู่ที่อังกฤษกับหมอดาริน” 

ลดาวัลย์เพื่อนนักเทคนิคการแพทย์โทรมาถามด้วยความร้อนใจ  เมื่อเรื่องของเพื่อนสาวกลายเป็นทอล์คออฟเดอะทาวน์ภายในเวลาชั่วข้ามคืน

“เราหย่ากันแล้วเมื่อเช้านี้เอง”  อวิกาตอบเพื่อน  เธออยู่บนรถยนต์ส่วนตัวที่ลานจอดรถของโรงพยาบาล  หญิงสาวเพิ่งมาถึงที่ทำงานหลังจากแยกจากคิมหันต์ที่เขต

“อ้าว.....”  ลดาวัลย์พูดค้าง  ก่อนที่จะถามต่อว่า  “ตอนนี้แกอยู่ไหนอ้อมแกไหวไหม”

“ฉันอยู่ตรงที่จอดรถ  เพิ่งมาถึงโรงพยาบาลวันนี้งานยุ่งไหม ฉันอยากจะลาสักครึ่งวัน..”  อวิกาฝืนใจถามถึงงานแต่เธอก็ไม่คิดว่าตัวเองจะทำงานไหว

“งานมันก็ยุ่งของมันทุกวันเป็นปกติ  ว่าแต่แกเถอะถ้าไม่ไหวก็ลาเต็มวันไปเลย  เดี๋ยวฉันบอกหัวหน้าให้แล้วจะลงไปหาแก ไม่ต้องขึ้นมานะ”   

ลดาวัลย์พูดแล้วตัดสาย  เธอรีบไปจัดการลางานให้เพื่อนกับหัวหน้าแผนกก่อนจะรีบลงไปหาอวิกา ซึ่งหัวหน้าแผนกก็อนุมัติเป็นกรณีพิเศษด้วยความเห็นใจ

เธอลงมาหาอวิกาในสิบนาทีต่อมา  หญิงสาวเคาะกระจกรถของเพื่อนเบาๆ ก่อนจะเปิดกระตูฝั่งข้างคนขับขึ้นนั่งเคียงข้าง  อวิกาโผเข้ากอดเพื่อนสาวก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่ไหว

ลดาวัลย์กอดตอบลูบหลังเพื่อนเธอไม่พูดอะไร  นอกจากนั่งอยู่กับอวิกาเงียบๆ รอจนหญิงสาวสงบลงเอง 

อวิกาผละออกจากอ้อมกอดของเพื่อนสาว เมื่อได้ระบายจนรู้สึกดีขึ้น   

“ขอบใจแกมากนะ”  เธอเช็ดน้ำตา

“มันเกิดอะไรขึ้น”  ลดาวัลย์ถาม

“เขาขอหย่าเมื่อวาน  เขาบอกว่าเขาไม่ได้รักฉันแล้ว  เขาเจอคนที่อยากสร้างครอบครัวจริงๆ แล้ว”  อวิกาพูดน้ำตาที่กำลังจะแห้งเอ่อล้นมาอีกรอบ 

“ชั่วที่สุด ทั้งผู้หญิงทั้งผู้ชาย”  ลดาวัลย์อดไม่ได้ที่จะต่อว่า

“แล้วแกไม่บอกเขาเหรอว่าแกท้อง” 

“บอกแล้ว  พี่คิมบอกว่าฉันจะทำยังไงก็แล้วแต่ฉัน ถ้าฉันจะเก็บลูกไว้เขาจะทำหน้าที่พ่อให้ลูก  แต่ถ้าฉันจะไม่เอาลูกไว้ก็ไม่ว่ากัน”  อวิกาถ่ายทอดคำพูดของอดีตสามีให้เพื่อนฟัง 

“ชั่วคูณสอง  เขาเป็นหมอแน่เหรอเปล่าถึงคิดเรื่องฆ่าลูกได้หน้าตาเฉย”  ลดาวัลย์โมโหถึงที่สุด

“แล้วแกจะทำไงต่อไป จะทำงานไหวไหมสักพักร้อนสักพักดีหรือเปล่า”  ลดาวัลย์เสนอ แค่เรื่องถูกสามีขอหย่าในวันครบรอบวันแต่งงานก็แย่พอแล้ว แต่ตอนนี้เรื่องของอวิกา คิมหันต์และผู้หญิงคนใหม่ที่เป็นหมอในโรงพยาบาลเดียวกัน  กำลังเป็นอาหารปากของคนในโรงพยาบาลอย่างสนุกปาก

“ก็อาจจะลา  ฉันไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรเลย”  อวิกายอมรับไหนจะปัญหาทางใจ ไหนจะเรื่องแพ้ท้อง 

“แล้วบ้านแกจะทำไง”  เธอถามเพื่อนสาวต่อ

“เขาบอกว่ายกให้ฉัน  ให้ทนายจัดการเอกสารให้หมดแล้ว”  อวิกาเช็ดน้ำตาที่ยังไหลไม่หยุด  เธอพูดต่อว่า 

“แต่ฉันคงไม่อยู่ที่นั่นต่อ ทำใจไม่ไหว”  

เพราะที่นั่นคือเรือนหอ  ที่ก่อนแต่งงานเขาและเธอช่วยกันเลือกของต่างๆ ในบ้าน  ไม่ว่าจะเป็นต้นไม้ดอกไม้ในบ้าน  เฟอร์นิเจอร์แต่ละชิ้นถูกสั่งทำอย่างตั้งใจ  ผ้าม่านแต่ละผืน สีที่เลือกใช้ในแต่ละห้องมีความทรงจำระหว่างกันแทบจะทุกตารางนิ้วในบ้านหลังนั้น  เธอจะทำใจอยู่ต่อไปได้อย่างไรไหว

“ฉันเข้าใจแล้วแกจะทำงานที่นี่ไหวไหม  คนพูดเรื่องแกกับหมอคิมทั้งโรงบาล  กลายเป็นเรื่องสนุกปากไปแล้ว”  ลดาวัลย์ถามอย่างเห็นใจเพื่อน เธอรู้ว่าอวิกาไม่มีความผิดอะไรเลย  ไม่มีความจำเป็นต้องหนี 

“ฉันอยากลาพักร้อนสักอาทิตย์  จะได้หาที่อยู่ใหม่ด้วย”  อวิกาตัดสินใจ

“ฉันอยากลาด้วยนะ แต่เราคงลาพร้อมกันไม่ได้”  ลดาวัลย์ละล้าละลัง  อวิกาไม่สมควรอยู่คนเดียวในช่วงนี้ 

“ไม่เป็นไรลดาฉันอยู่ได้”  อวิกาพูด 

“ฉันกลับบ้านก่อนนะ  ขอบใจที่ลางานให้” 

อวิกาแยกจากเพื่อน เธอขับรถตรงไปที่บ้าน  แต่เมื่อใกล้ถึงเธอเห็นรถของคิมหันต์จอดอยู่  เขาคงมาเก็บของ..เธอคิด ก่อนที่จะเปลี่ยนใจ  ขับรถเลยบ้านไปวนออกจากหมู่บ้านอีกด้านหนึ่ง

คิมหันต์หันมาเห็นรถของอวิกาพอดี  เขาใจหายที่เห็นอดีตภรรยาขับรถเลยบ้านไป  ชายหนุ่มเข้าใจว่าเธอเห็นว่าเขาอยู่ในบ้าน คงไม่อยากมาเจอกันอีก  ใจนึงเขาอยากถามถึงครรภ์ของอวิกา แต่ก็ไม่อยากสร้างความผูกพันมากไปกว่านี้  เขากลัวตัวเองจะรู้สึกรักลูกที่กำลังจะเกิดจนผิดคำพูดที่รับปากกับดารินไว้

ความรับผิดชอบมีได้หลายแบบ  ถ้าหมดรักต่อกันการส่งเสียเงินก็น่าจะดีที่สุด  ชายหนุ่มตัดสินใจ  และค่ำวันนั้นเขาและคนรักคนใหม่ก็เดินทางออกนอกประเทศตามที่ตั้งใจไว้