42

“แมงมุมลายตัวนั้น ฉันเห็นมัน อยู่บนหลังคา

วันหนึ่งมันถูกฝน ไหลหล่นจากบนหลังคา

พระอาทิตย์ส่องแสง น้ำแห้งเหือดไปลับตา

มันรีบไต่ขึ้นฝา หันหลังมาทำตาลุกวาว”

เสียงของน้องเอื้อดังตรงท่อน  “ลุกวาว” เสียงดังอย่างสนุกสนานเมื่อแม่ร้องถึงท่อนสุดท้าย  คิมหันต์ตื่นนานแล้วแต่เขายังอยากนอนฟังสองแม่ลูกร้องเพลงกัน 

ชายหนุ่มหลับสนิทตั้งแต่ทานอาหารกลางวันเสร็จ  เขาหลับที่โซฟาเบดที่ห้องนั่งเล่นชั้นล่าง  น้องเอื้อเห็นพ่อทำเปลือกตาขยุกขยิกจึงเดินมาหา  เด็กหญิงทำท่าจะจับหน้าพ่อแต่คิมหันต์แกล้งหลับพอลูกสาวเดินมาใกล้ๆ เขาก็จับตัวน้องเอื้อลอยจากพื้นขึ้นมานั่งบนอก 

น้องเอื้อร้องวี๊ด แล้วก็หัวเราะสนุกสนานที่พ่อเล่นด้วย  อวิกาเห็นดังนั้นเธอจึงลุกขึ้นจากพื้นพรม  ที่เมื่อครู่นั่งเล่นกับลูกสาวอยู่  เธอเดินเข้าไปในครัวเพื่อจดรายการซื้อของสำหรับพรุ่งนี้ให้แม่บ้านไปตลาด 

คิมหันต์มองตามแล้วคิดว่าถ้าเป็นแบบนี้ทุกวันคงจะดี  มันคงเป็นครอบครัวจริงๆ  ที่เขาเพิ่งเคยสัมผัส  ชายหนุ่มมองหน้าน้องเอื้อที่เล่นกระดุมเสื้อของเขา เขาพึมพำว่า 

“พ่อขอโทษนะลูก ขอโทษที่เคยไม่ต้องการหนู”  เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่เข้าใจ  เธอเอื้อมมือเล็กๆ มาเช็ดน้ำตาให้พ่อ  ทำเสียงบอกเขาว่า

“โอ๋....ม่ายร้อง”  เด็กหญิงจดจำและเลียนแบบมารดาของเธอเอง เวลาปลอบลูกสาวเมื่อกลัวอะไร

“ขอบคุณครับลูก  พ่อจะไปอาบน้ำก่อนหนูอยู่กับแม่ก่อนไหม” คิมหันต์ยังไม่ได้อาบน้ำตั้งแต่กลับมา รู้สึกเหนียวตัวมาก  เขายันตัวลุกขึ้นนั่ง  อวิกาออกมาจากในครัวพอดี

“น้องเอื้อมาดูอะไรกับแม่ดีกว่า”  เธอเรียกลูกสาว  เด็กหญิงส่ายศีรษะ ซบหน้าลงกับบ่าของพ่อเป็นการปฏิเสธ

“ไม่มาจริงๆ ใช่ไหม งั้นแม่ไปคนเดียวนะ”  อวิกาทำท่าไม่สนใจเธอเดินออกไปทางหน้าบ้าน  น้องเอื้อเห็นดังนั้นก็ร้องตาม 

“อ้าว จะเอายังไงคะ แม่ว่าจะไปดูปลา ไปไหม”  คราวนี้เด็กหญิงรีบดิ้นจะลงไปหามารดา  คิมหันต์จึงปล่อยลูกลงเดิน สองแม่ลูกออกไปหน้าบ้าน เขาเห็นอวิกาทำบ่อปลาคาร์ฟขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่  ปลูกไม้ไทยส่งกลิ่นหอมไว้นานาชนิดคล้ายๆ กับบ้านเรือนหอที่กทม. 

ชายหนุ่มถอนใจเมื่อคิดถึงตอนนี้  เขาเป็นคนทำทุกอย่างพังเองกับมือ และที่พังมากที่สุดคงเป็นใจของอวิกา  แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังเลี้ยงลูกออกมาได้ดีมาก จนเขาแทบไม่กล้าฝันไปถึงการได้กลับมาเป็นครอบครัวจริงๆ กับเธออีกเลย

เขาขึ้นชั้นบนไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่ในห้องเดิมที่เคยนอน  เมื่อวานชายหนุ่มขนเสื้อผ้ากลับมาบางส่วน ตั้งแต่อวิกาให้เขามานอนที่นี่ได้ในช่วงสุดสัปดาห์   

เมื่อเย็นวันศุกร์ที่ผ่านมา  ชวกรเพื่อนหมอเด็กที่กทม. ส่งข่าวมาบอกว่าตอนนี้ พญ.ดารินกลับมาไทยแล้ว

คิมหันต์  :  แล้วมึงบอกกูทำไม

ชวกร     :  อ้าว กูนึกว่ามึงยังรักเขาอยู่  มึงถึงขั้นเคยขอหย่ากับเมียไปอยู่กับผู้หญิงคนนี้เลยนะเว้ย

คิมหันต์  : ถ้ากูบอกว่ากูไม่เคยรักเขาเลย  มึงจะเชื่อไหม

ชวกร      : เชื่อ  แต่ความเชื่อของกูไม่มีผลว่ะ มึงต้องถามอ้อมมากกว่า