48

วันนั้นกว่าจะกลับถึงบ้านก็เย็นมาก  น้องเอื้อเริ่มงอแงเพราะง่วงนอน  อวิกาอุ้มลูกพาขึ้นบ้านไปอาบน้ำ เด็กหญิงในวัย 20 เดือนคนเป็นแม่เริ่มสอนให้รู้จักร่างกายตนเองเบื้องต้นแล้ว 

          อวิกาตั้งใจว่าจะให้น้องเอื้อเข้าโรงเรียนในปีหน้า  ประมาณ 3 ขวบครึ่งเข้าชั้นเตรียมอนุบาล  เธออยากให้ลูกมีเวลาอยู่บ้านนานสักหน่อย ไม่อยากเร่งให้รีบเรียน รีบโตจนเกินไป

          ออกจากห้องน้ำในชุดคลุมอาบน้ำสีเดียวกันทั้งแม่ทั้งลูก   น้องเอื้อลากลิ้นชักที่ใส่เสื้อผ้าตนเองออกมา  เธอเริ่มเลือกเสื้อผ้าเองได้  เด็กหญิงหยิบชุดนอนลายหมีสีเหลืองสดใสเป็นการบอกว่าเธอเลือกชุดนี้ 

“พี่หมีสีอะไรคะ” 

“ฉีเหยืองค่ะ” 

“สีไรนะ  ใช่เหรอ” 

“ช่ายค่ะ  ฉีเหยือง” 

เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะดังไปถึงด้านนอก ทำให้คิมหันต์ที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วหยุดมองเข้าไปในห้อง 

อวิกาจับลูกมายืนบนที่นอน  เพื่อให้เธอแต่งตัวให้ได้สะดวก  น้องเอื้อกอดคอแม่ในขณะที่ยกขาขึ้นให้แม่ใส่กางเกงให้  เด็กหญิงลดมือลงจับไปที่หน้าอกแล้วซุกไซ้ไปตามสาบเสื้อคลุมที่มารดาใส่อยู่

“แอ๊ะ  ทำอะไรคะ”  อวิกาถาม

“กินโนม  จะกินนม” เด็กหญิงซบหน้าลงที่อกแม่ตามความเคยชิน  อวิกาหัวเราะเธอกอดลูกสาวแรงๆ อย่างหมั่นเขี้ยว

“ไม่ได้ค่ะ  หนูต้องกินจากแก้วแล้ว”  อวิกาแต่งตัวให้ลูกเสร็จพอดี 

“หนูลงไปข้างล่างก่อนก็ได้ค่ะ  เดี๋ยวแม่เรียกพี่ออยขึ้นมารับ”  เธอหมายถึงพี่เลี้ยงเด็ก  หากแต่น้องเอื้อส่งเสียงร้องเมื่อเห็นใครยืนที่หน้าห้อง

“พ่อ..”   คิมหันต์ได้ยินเสียงแม่ลูกสนทนากันนานแล้ว  เขาจึงมายืนฟังอยู่ราวสิบนาทีได้ 

อวิกาหันขวับเมื่อได้ยินลูกพูดดังนั้น  เขามาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่  ดวงตาเธอลุกวาวด้วยความไม่พอใจ 

“คุณมาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”  เธอกระชากเสียง

“พี่ได้ยินเสียงลูกหัวเราะเลยมาดู  ไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาท”  เขาพูดก่อนจะหันไปคุยกับน้องเอื้อ 

“ลงไปข้างล่างกับพ่อไหมคะ  แม่เขาจะได้แต่งตัว” 

น้องเอื้อลงจากเตียงวิ่งไปหาพ่ออย่างกระตือรือร้น  เขารับตัวลูกสาวขึ้นอุ้ม  มองไปที่อวิกาที่ยืนนิ่งก่อนจะพากันลงบันไดไปชั้นล่าง

คิมหันต์มองลูกสาวที่กำลังตั้งใจต่อบล็อกไม้เป็นรูปปราสาท  มันเป็นของเล่นเสริมพัฒนาการด้านจินตนาการและการใช้กล้ามเนื้อมัดเล็ก  เขาประเมินแบบไม่เข้าข้างลูกตนเองว่าน้องเอื้อมีพัฒนาการเกินวัย  ซึ่งทำให้พ่อแม่ต้องมีการบ้านที่หนักขึ้น เพื่อให้การพัฒนานั้นเป็นไปในทางที่ดี

อวิกาตามลงมาหลังจากนั้นไม่นานนัก  น้องเอื้อเห็นแม่ลงมาจึงเรียก

“แม่..”  เธอชี้ไปที่กองของเล่นเป็นเชิงอวด  อวิกาจึงนั่งลงใกล้ๆ

“น้องเอื้อทำอะไรคะ โอ้โหนี่ปราสาทใครเนี่ย สวยจัง” 

เด็กหญิงยิ้มแก้มปริ  ชี้มือเข้าหาตัวเอง   “หนูทำเอง” 

“เก่งจังค่ะลูก  หนูทำยังไงทำให้แม่ดูอีกทีสิ” 

“นี่ไงคะ”  น้องเอื้อรื้อลงมาแล้วตั้งใจต่อใหม่ให้แม่ดู 

“อ้อม”  คิมหันต์เรียก หญิงสาวเงยหน้าจากลูกเหลือบตามองเขา

“พี่อยากคุยด้วยเรื่องลูก” 

“ค่ะ ว่ามาเลย” 

“พี่ว่าลูกพัฒนาการเกินกว่าวัย  แกกำลังมีพฤติกรรมเลียนแบบผู้ใหญ่  พี่เลยอยากให้อ้อมระวังเรื่องคำพูด เรื่องอารมณ์  พี่จะพยายามไม่ทำอะไรที่อ้อมไม่พอใจอีก” 

อวิกาถอนใจแรงๆ  “ฉันว่าฉันไม่ได้พูดอะไรที่ไม่ดี หรือบ้าบอเลยนะ” 

“บ้าบอ..” เสียงเล็กๆ ของน้องเอื้อที่พูดตาม  ทำให้อวิกาหยุดพูดกับเขา   เธออุทาน

“ลูก พูดไม่ได้นะคะ”  น้องเอื้อทำหน้าเหรอหรา ไม่เข้าใจทำไมแม่บอกว่าพูดไม่ได้

คิมหันต์หัวเราะ  อวิกามองเขาตาเขียว  น้องเอื้อเห็นดังนั้นจึงลุกขึ้นยืน ทำตาโตๆ เลียนแบบแม่ให้แม่ดู 

“ลูกคือกระจกสะท้อนพ่อแม่  เห็นทีจะจริง” เขาพูดลอยๆ  ก่อนจะหัวเราะ  น้องเอื้อเห็นพ่อหัวเราะก็หัวเราะตาม