49

ความสัมพันธ์ของพ่อแม่ลูกเป็นเช่นนั้นสม่ำเสมอมา จนน้องเอื้ออายุสองขวบครึ่ง  วสนต์เคยถามพี่ชายว่า

“พี่ไปอยู่นู่นปีนึงแล้วนะ  มีอะไรคืบหน้ามั่งไหม” 

“นายหมายถึงอะไร”  คิมหันต์ย้อนถาม

“แหม.... คุณหมอคิมคร้าบบบบ  ทำเป็นไม่เข้าใจ  พี่จะอยู่แบบนี้กับอ้อมไปจนตายเลยเหรอ  อยู่แบบห่างๆ อย่างห่วงๆ น่ะ”  วสนต์หมั่นไส้

“แล้วนายจะให้ฉันทำไง  เข้าหาไม่ดูสี่ดูแปดเกิดอ้อมเอาไม้หน้าสามตีหัวจะเป็นไง”  คิมหันต์ย้อนถาม  เรื่องที่วสนต์ถามไม่ใช่เขาไม่คิด แต่เขาไม่รู้จะทำยังไง อวิกาจะคิดแบบไหนเขาก็ไม่กล้าถาม  ยอมรับว่ากลัวคำตอบ  กลัวว่าเมื่อถามแล้วกำแพงที่เริ่มน้อยลงมันจะกลับมาอีก

“ผมก็ไม่รู้สิพี่  พี่อาจจะขยันทำงานจนตายด้านไปแล้วก็ได้ แต่อ้อมยังสาวยังสวย อายุเพิ่งไม่เท่าไหร่ ยังมีเลือดมีเนื้อถ้าเกิดวันนึงเขาไปเจอใครขึ้นมา...”  

วสนต์แกล้งเว้นวรรค  ก่อนจะพูดต่อว่า  “ก็ไม่รู้นะ ถือว่าผมไม่ได้ถามอะไรก็แล้วกัน” 

แล้วต้นเรื่องก็วางสายไปดื้อๆ  หลังจากที่วางเพลิงแล้ว

คิมหันต์มาย้อนคิดถึงในระยะหลังๆ  อวิกาดูสดชื่นขึ้น  เธอใส่ใจกับการแต่งตัวมากขึ้น  มีไปฟิตเนทด้วย  ทุกครั้งที่พบในช่วงสามสี่เดือนหลังเขามองว่าเธอสวยขึ้น มีเสน่ห์มากขึ้น หรือว่าอวิกาจะมีความรักครั้งใหม่จริงๆ 

เย็นนั้นเป็นวันศุกร์คิมหันต์กลับไปนอนที่บ้านของอวิกาตามปกติ  เขาเอารั้วที่กั้นระหว่างบ้านสองหลังออกนานแล้ว อวิกาไม่ได้คัดค้านอะไร  หรือเธอเลิกสนใจเขาจึงไม่คัดค้าน คิมหันต์คิดกลับไปกลับมา

ก่อนเข้ามาเขาแวะซื้อของให้น้องเอื้อเป็นสตรอเบอรี่ลูกใหญ่จากฝาง  และขนมเค้กแบบที่อวิกาเคยชอบ ชายหนุ่มเดินเข้าบ้านพบว่าสองแม่ลูกกำลังจะตั้งโต๊ะทานข้าว

“พ่อขา พ่อมาแล้ว”  น้องเอื้อที่พูดชัดมากขึ้น  พูดได้ยาวขึ้นวิ่งมาหา

“ครับพ่อมาแล้ว หนูกำลังจะทานข้าวเหรอครับ”  เขาอุ้มน้องเอื้อเดินตรงมาที่โต๊ะทานอาหาร  วางผลไม้และขนมลงบนโต๊ะ

“พี่ซื้อสตรอเบอรี่มาฝากลูก กับเค้กกาแฟแมคคาเดเมียของอ้อมครับ” 

อวิกามองของฝาก “ขอบคุณค่ะ แต่ตอนนี้ลดน้ำหนัก  หมอเอาไว้ทานกับกาแฟเช้าก็ได้ค่ะ” 

คิมหันต์มองคนที่บอกว่าลดน้ำหนัก เขาไม่เห็นว่าจำเป็นจะต้องลดส่วนไหนเลย แต่ก็ไม่อยากพูดเยอะเดี๋ยวเธอไม่พอใจ

“ครับ อ้อมพี่ว่าต่อไปพี่จะกลับบ้านทุกวันล่ะนะ  ทางโรงพยาบาลมีหมอย้ายมาเยอะขึ้น พี่เลยจะคืนห้องพักให้หมอคนอื่นได้ใช้”  เขาพูดตามที่ตั้งใจสังเกตุสีหน้าของอวิกาว่าเธอจะรู้สึกเช่นไร 

“ค่ะ”  อวิกาพูดหลังจากที่คิดอยู่สองวินาที  “ตามสบายเลย  จะทานข้าวไหมคะลูกหิวแล้ว”