LOGINชายหนุ่มมองบริเวณอย่างค่อนข้างพอใจกับสภาพโดยรวม บ้านที่พีรยาหาไว้เป็นบ้านชั้นเดียวมีรั้วรอบขอบชิด มีรปภ.หมู่บ้านดูน่าจะปลอดภัยในระดับหนึ่ง
“อยู่ที่นี่ถ้ามีปัญหาอะไรอ้อมบอกเราได้เลยนะ เรื่องรพ.ไม่ต้องห่วงที่นี่ใกล้เชียงใหม่ ขับรถไปแปบเดียวถึง”
“ขอบใจนะสนที่มาส่ง แล้วจะกลับกรุงเทพฯเลยหรือพักสักคืนก่อนไหม เราว่าพักสักคืนดีกว่า” อวิกาชวนน้องชายอดีตสามีพักสักคืน
วสนต์ทำท่าคิด “จริงๆ เราไม่มีงานด่วน ลาไว้แล้วมีเวลาอีกสองวันสบายๆ แล้วลดาจะกลับวันไหนเหรอ” เขาหันไปถามลดาวัลย์
“ก็คงจะคืนพรุ่งนี้มั้ง จะได้ไปถึงเช้ามะรืนยังไม่ได้จองตั๋วเลย คงต้องดูตั๋วก่อน” ลดาวัลย์พูดถึงตั๋วรถทัวร์ วสนต์ขมวดคิ้ว
“จะไปจองทำไมก็กลับด้วยกันสิ ฉันไปรับเธอมาก็ต้องไปส่ง”
ลดาวัลย์รีบปฏิเสธ “ไม่เป็นไรหรอก ฉันกลับเองได้”
“เธอนี่น่าจะเพี้ยน มีรถกลับสบายๆ ไม่ชอบ หรือกลัวฉันจะทำอะไรเธอ” วสนต์ส่ายหน้าไปมาเบาๆ
“เปล่า ใครเขาจะไปคิดแบบนั้น” ลดาวัลย์เถียงทันที อวิกามองสองคนที่ต่อปากต่อคำกันไปมา เธอว่าเธอผิดสังเกตอะไรบางอย่างของคู่นี้แล้วแต่ไม่ทักดีกว่า ดูไปเรื่อยๆ อวิกาคิดในใจ
เย็นนั้นพวกเธอทั้งสี่คนออกไปทานอาหารที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง บรรยากาศสบายๆ อยู่ริมน้ำ ลมพัดเย็นสบายทำให้อวิกาสบายใจขึ้น จนมีเสียงหนึ่งทักขึ้น
“อ้อม ลดามาเที่ยวเหรอ” สองสาวหันไปมองรวมถึงพีรยา ทุกคนพูดพร้อมกัน
“พี่วิน” นาวินเดินตรงมาหา “เป็นไง ได้ข่าวว่าอ้อมแต่งงานตอนนั้นพี่ไม่อยู่ไทย โทษทีนะที่ไม่ได้ไปร่วมงาน”
อวิกาหน้าสลดลง “ไม่เป็นไรค่ะพี่วิน พี่วินมากับใครเหรอคะ” เธอเห็นคนกลุ่มใหญ่ที่มากับนาวิน
“พี่มาเที่ยวบ้านเพื่อนที่ลำพูนครับ นี่พระพายแฟนพี่ นั่นฟ้าจ้ะเพื่อนพระพาย ส่วนนี่พ่อเลี้ยงไอยเรศเป็นคนท้องที่” เขาแนะนำคนที่มาด้วยให้พวกเธอรู้จัก และหันไปแนะนำพวกเธอ “พายจ๊ะนี่อ้อม ลดา มดเพื่อนรุ่นน้องพี่ครับสมัยเรียนมัธยม”
พระพายพยักหน้าทักทาย รวมถึงนภดาราด้วย จนไอยเรศพูดขึ้นว่า “ไหนๆ ก็เป็นเพื่อนนายวิน เรารวมโต๊ะกันเลยไหมครับ ในฐานะที่ผมเป็นคนท้องถิ่น ขออนุญาตเลี้ยงต้อนรับทุกคนเลยละกัน”
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พ่อเลี้ยง เราเป็นเพื่อนพี่วินแต่ไม่ใช่เพื่อนพ่อเลี้ยง คงไม่รบกวนขนาดนั้นขอบคุณมากนะคะ” พีรยากล่าวขึ้นมา เธอไม่ชอบการนั่งทานอาหารร่วมกับคนที่ไม่สนิทสนม
ไอยเรศยิ้ม “ไม่เป็นไรหรอกครับน้องมด พี่ชอบเลี้ยงข้าวคน เรียกพี่ว่าพี่ช้างก็ได้นะครับ อย่าเรียกพ่อเลี้ยงเลยมันดูห่างเหิน”
วสนต์พูดขึ้นกลางวงว่า “แหม..พี่ช้างกับน้องมด ฟังดูน่ารักนะครับ เหมือนบุพเพเลย”
“หมอสนต์ ไม่พูดไม่มีใครว่าหมอเป็นใบ้นะคะ” ลดาวัลย์เหน็บแนมวสนต์
ไอยเรศโบกมือเรียกพนักงาน “ขยายโต๊ะให้เป็นโต๊ะใหญ่เลย ผมเลี้ยงเอง”
นั่งทานอาหารกันไปสักระยะ จนไอยเรศทราบว่าอวิกาเพิ่งจะเดินทางมาถึงและมีแผนจะมาอยู่ที่นี่ในฐานะคนพื้นที่เขาจึงบอกเธอว่า
“ถ้าสนใจทำงานที่นี่บอกพี่ได้นะครับ เผื่อพี่ช่วยแนะนำได้”
“ขอบคุณค่ะพี่ช้าง” อวิกาขอบคุณเขา อย่างน้อยการมาวันแรกก็ยังได้พบคนมีน้ำใจ
“แล้วพักกันที่ไหนเหรอครับ” อวิกาบอกสถานที่ไป และขยายความต่อ
“เลือกเช่าบ้านแถวนั้นเพราะใกล้ที่ทำงานมดน่ะค่ะ มดเป็นนักเคมีในนิคม” ไอยเรศพยักหน้ารับรู้ เขาชวนคุยเรื่องอื่นๆ ต่อนับได้ว่าเขามีอัธยาศัยดีมาก
“ลุกไหวไหมครับมด” เจ้าบ่าวหมาดๆ พยุงเจ้าสาวให้ลุกจากท่านั่งพับเพียบกับพื้นจนขาเธอชาไปหมด“ไม่ไหวค่ะ เหน็บกิน” เธอบ่น“งั้นนั่งนี่ พี่นวดให้” ชายหนุ่มจับขาเธอจากที่นั่งห้อยเท้าเป็นวางราบบนที่นอน เขาเริ่มนวดจากข้อเท้าขึ้นไปน่อง นวดวนไปมาทั้งสองข้างจนเธอรู้สึกดีขึ้น “พอแล้วค่ะพี่ช้าง” พีรยาบอก เธออยากเปลี่ยนชุดอาบน้ำสระผม รำคาญกิฟหลายสิบตัวที่ช่างประโคมติดบนศีรษะ“พี่ช่วยถอดชุดให้” ไอยเรศแกะตะขอชุดด้านหลังรูดซิปลงให้จนสุด พีรยาก้าวออกจากชุดเจ้าสาวที่ทั้งหนาและหนักเหลือเพียงสลิปซับในเต็มตัวเนื้อบางและชุดชั้นใน เธอหันไปมองเจ้าบ่าวที่ยืนมอง“พี่ช้างอาบน้ำก่อนก็ได้ค่ะ มดจะล้างเครื่องสำอางกับแกะผม” “จ้ะ ให้พี่ช่วยก็ได้นะ” เขาเสนอตัวแต่เธอปฏิเสธ “ไม่ต้องหรอกค่ะ มดทำเองได้น่าจะเร็วกว่า” เมื่อชายหนุ่มออกมาจากห้องน้ำ พีรยาเข้าไปจัดการตัวเองต่อ เธอใช้เวลาในห้องน้ำนานมากเกือบชม.เต็ม เมื่อออกมาพบว่าไอยเรศดับไฟกลางห้องแล้ว เหลือเพียงดาวน์ไลท์ดวงเล็ก พีรยาเช็ดผมจนเกือบแห้งแล้วเธอจึงล้มตัวนอนเพราะความเหนื่อย ไอยเรศพลิกตัวมากอดทันที“พี่รอจนเกือบหลับ มดอาบน้ำนานมาก” “สระผมด้วยค่ะ ผมฉ
หญิงสาวมองไปรอบตัวแต่คราวนี้ในความฝันของเธอไม่มืดอีกแล้ว มันสว่างและดูสวยงาม อากาศเย็นสบาย“แก้วเจ้าจันทร์” เธอหันไปตามเสียงเรียก“แก้วคำพา” พีรยาพึมพำ มองดูแก้วคำพาที่วันนี้ไม่ได้ห่มผ้าทองอีก เธอสวมชุดของสตรีชาวเวียงรุ่ง ใบหน้าเธอสวยงามไม่มีริ้วรอยความคับแค้นใจใดๆ“พี่ได้รับบุญที่เจ้าพี่ถวายคุ้มให้เป็นสมบัติชาติแล้ว ทุกดวงวิญญาณล้วนได้รับการปลดปล่อย” แก้วคำพาหันไปจูงเด็กชายคนที่เธอเคยเห็นในความฝันคนนั้น“ลูก” พีรยาเรียก“ลูกของเจ้า พี่จะดูแลเขาไว้ให้จนกว่าเขาจะถึงเวลาไปสู่ภพภูมิใหม่ แล้วเมื่อถึงเวลานั้นพี่จะไปสะสมบารมีรอเวลาไปชดใช้กรรม” “แล้วเขาจะมาเกิดเป็นลูกข้าใช่ไหม” พีรยาถามเด็กชายยิ้ม “เมื่อถึงเวลา เราจะได้พบกันนะแม่จ๋า” “แก้วเจ้าจันทร์ เจ้าจงมีความสุขเถอะ ส่วนผู้หญิงคนนั้นอย่าไปคิดมากเลย เดี๋ยวนางก็ได้รับกรรมของนาง” แก้วคำพาหมายถึงบราลี แปลกที่พีรยาสามารถสื่อใจนางได้แก้วคำพาพยักหน้า “รวมถึงคนที่ปล่อยข่าวให้เจ้าเสื่อมเสียด้วย เจ้านางบัวแก้ว อีกไม่ช้านางจะได้รับกรรมของนางเอง พี่ไปล่ะ เราจะได้พบกันอีกเมื่อถึงเวลาในภพชาติไหนสักชาตินึง” ร่างทั้งสองเลือนหายไปก
“พ่อเลี้ยงอิรวัตตรอมใจตายเมื่อรู้ว่าถูกหลอก ส่วนแม่ของพ่อช้างก็อาการทรุดเพราะบราลีไปบอกว่าตัวเองเป็นเมียของทั้งพ่อและลูก บอกว่าผัวกับลูกชายมีเมียคนเดียวกัน แม่ของพ่อช้างเลยอาการทรุดจนเสียไปในเดือนนั้นเอง” “เรื่องนี้เป็นเรื่องดังของลำพูน เป็นขี้ปากชาวบ้านไปเกือบปีจนพ่อช้างไม่อยากพูดเรื่องนี้อีก” ท่านทิ้งท้ายว่า “ถ้ามดไม่เชื่อถามคนเก่าคนแก่ในคุ้มดู” หนานอินตอบเป็นคนแรก “เรื่องที่อาจารย์เล่าจริงครับคุณมด ทุกคนรู้แต่ไม่มีใครอยากพูดเพราะมีคนตายถึงสองคน ไม่มีใครอยากรื้อฟื้น” แม่บ้านอีกคนที่เธอคุ้นเคยดีเสริม “จริงค่ะคุณมด ความจริงเรื่องนี้คุณมดถามคนนอกคุ้ม ที่เป็นคนพื้นที่ก็ยังน่าจะรู้เลยค่ะ เขาพูดกันไปทั่วเมืองจริงๆ”ชายวัยกลางคนที่มาตามหลังพูดขึ้นบ้าง “ผมในฐานะทนายขอยืนยันครับ นี่คือสัญญาก่อนจดทะเบียนของคุณไอยเรศกับบราลีที่เคยทำไว้ คุณพีรยาลองอ่านดู” เขาส่งเอกสารนั้นให้เธอดูหญิงสาวรับมาอ่านคร่าวๆ เนื้อหาสัญญาบอกเรื่องราวไม่ผิดเพี้ยนจากที่คุณวารุณีเล่าทนายส่งเอกสารอีกฉบับ “ส่วนนี่คือผลการตรวจดีเอ็นเอของบุตรชายคุณบราลีครับ ตอนแรกคุณไอยเรศให้ตรวจเพื่อที่ว่าถ้า
ไอยเรศตามไปหาพีรยาที่บ้าน อวิกาบอกว่าพีรยาเข้าห้องปิดประตูเงียบตั้งแต่กลับมา เรียกก็ไม่ตอบ ชายหนุ่มจึงไปเคาะประตูเรียกเธอ“มด มดครับ เปิดประตูให้พี่ก่อน พี่อธิบายได้” พีรยาที่อยู่ในห้อง เธอร้องไห้ด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโกรธและเสียใจ“มดฟังพี่ก่อนสิ” เขาเรียกอีกหลายครั้งแต่เธอไม่ตอบพีรยากำลังคิดว่างานแต่งงานในวันมะรืนเธอจะทำยังไง พรุ่งนี้เธอต้องกลับไปเตรียมตัวที่บ้านแล้ว ยกเลิกงานพ่อแม่จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนไอยเรศเงียบไปนานแล้ว อวิกามาเคาะประตูเรียก“มด พี่ช้างเขากลับไปแล้วออกมาเถอะ” หญิงสาวเปิดประตูโผเข้ากอดเพื่อน อวิกาลูบหลังเพื่อนสนิทด้วยความเห็นใจ“พี่ช้างเขากลับไปแล้ว เขาบอกว่าเขาอธิบายได้ เขากำลังไปพาพยานมายืนยันว่าเขากับผู้หญิงคนนั้นไม่ได้เป็นอะไรกัน” อวิกาพูดต่อ“เขาจดทะเบียนสมรสกัน ถ้าไม่ได้เป็นจะจดทำไม” พีรยาแย้ง สิ่งที่เห็นด้วยตามันชัดเจนมาก“ก็ลองฟังเขาก่อนไหม แล้วค่อยว่ากัน” อวิกาแนะนำในชม.ต่อมารถของไอยเรศเคลื่อนเข้ามาจอด และต่อท้ายด้วยรถของที่บ้านเขาอีกคัน พ่อเลี้ยงหนุ่มเดินนำคุณยายวารุณี คุณยายของนภดาราเข้ามา เนื่องจากท่านเป็นผู้ใหญ่ที่ทุกคนนับถ
“ครับ ผ้าผืนนี้ทอแบบพิเศษมีอยู่พับเดียว สอดดิ้นเงินแท้มีน้ำเงินเข้มชอบไหมครับมด” ตอนท้ายเขาหันมาถามว่าที่เจ้าสาว“สวยมากเลยค่ะ สวยจนไม่อยากตัดเลย” พีรยาลูบเนื้อผ้า“ถ้าขายราคาอยู่สักเท่าไหร่คะพ่อเลี้ยง” คุณนงถาม“ผ้าแบบนี้ราคาในตลาดขายอยู่ที่พับละห้าหมื่นครับ เป็นดิ้นเงินแท้ ความยาวผ้า 2.2 เมตร หน้ากว้าง 1 เมตร ตัดชุดไทยได้หนึ่งชุด” เขาบอกราคา“มดตกลงเอาผืนนี้นะ” เขาลองทาบผ้าผืนนั้นกับตัวพีรยา สีน้ำเงินเข้มนั้นขับให้ผิวเธอดูสว่างขึ้น “สวยค่ะ แต่จะตัดทันเหรอคะ” หญิงสาวไม่แน่ใจ“ตัดค่ะน้องมด พี่จะระดมช่างให้เลย รับรองอาทิตย์หน้าน้องมดมาลองชุดได้เลยค่ะ” คุณนงรับปาก เธอหันมาทางไอยเรศ“แล้วชุดพ่อเลี้ยงลองวันนี้เลยไหมคะ” “ครับ”เหตุการณ์ดูสงบดี จนใกล้ถึงวันแต่งงาน พีรยาเริ่มรู้สึกว่ามีเสียงซุบซิบในที่ทำงานเกี่ยวกับตัวเธอ หลายคนมองเธอแปลกๆ หญิงสาวพยายามถามใครก็ไม่มีใครบอก จนกระทั่งมีเด็กรุ่นน้องที่คุยถูกคอกันดีมาบอกเธอ“พี่มด เขาคุยกันทั้งออฟฟิศเลยว่าพี่เป็นเมียน้อย” เธอตกใจมาก คำว่าเมียน้อยสำหรับเธอไม่เคยมีในหัว“อะไรนะ ใครพูด เอาอะไรมาพูดกัน” รุ่นน้องคนนั้นเปิดให้เธอดูภาพในกรุ
“ปู่อาจารย์อยู่พอดี แม่เลยมาขอฤกษ์น่ะ นี่เอ็งไม่ได้ท้องใช่ไหมนังหนู จะได้ไม่รีบ” แม่ถามแบบตรงมาก“แม๊...หนูไม่ได้ท้อง” พีรยาเสียงสูงเธอหน้าแดง อวิกาที่อยู่ใกล้ๆ ยังอดขำไม่ได้“แม่ไม่ได้ว่าอะไรลูก แม่คนยุคใหม่รับได้” มารดายังพูดมา ในขณะที่เสียงหัวเราะทางโน้นดังไม่หยุด“จ้ะ รับได้ แต่หนูไม่ท้องไงแม่” พีรยายืนกราน“เออๆๆ แค่นี้ล่ะ แม่แค่โทรมาถาม” แล้วนางก็วางสายไปอวิกาอมยิ้ม “บ้านมดน่ารักกันดีนะ ดูอบอุ่นจัง” พีรยายิ้มตาม “อบอุ่น แต่ก็ยุ่งหน่อยๆ นะ” สักพักไอยเรศโทรมา พีรยารับสายคนรัก“ค่ะพี่ช้าง”“ได้ฤกษ์แต่งอีกสองเดือนนะคะมด” เสียงทุ้มที่พูดผ่านโทรศัพท์ทำให้เธอตาโต“เร็วไปไหมคะ จะทำอะไรทัน” เธอบ่น“มดไม่ต้องทำอะไรเลยจ้ะ ทำสวยอย่างเดียวพอ” พ่อเลี้ยงหนุ่มพูดอย่างอารมณ์ดี“แหม..มันก็ต้องมีไปตัดชุด โน่นนี่นั่นสองเดือนไม่ทันหรอกค่ะ เรื่องบ้านอ้อมด้วยนะคะพี่ช้าง” “บ้านอ้อมทำไมจ๊ะ” ชายหนุ่มสงสัย“อ้อมอยากหาซื้อบ้านก่อนที่เราจะแต่งงานค่ะ มดก็เห็นด้วยจะได้ไม่ต้องห่วงอ้อมกับน้องเอื้อ” เธอปรึกษาคนรัก“พี่พอรู้จักคนที่บอกขายบ้านดีๆ ระบบความปลอดภัยดี เดี๋ยวพี่หาให้เอง” ไอยเรศอาสาจ
“แหวนขอโทษค่ะคุณวิน พี่ฟ้า พี่พาย แหวนลืมว่าคุณวินไม่ได้นอนห้องเดียวกับคุณหมอ แล้วก็แทบไม่ได้มาที่นี่ช่วงที่คุณหมออยู่” แหวนหันไปขอโทษนาวิน นภดารากับพระพาย นภดาราถอนใจ นั่นปะไร...ดีนะที่พระพายถามตรงๆ “แล้วยังไง คืนนี้แหวนจะมานอนที่นี่เหรอครับฟ้า” นาวินหันไปคุยกับนภดารา“ค่ะ พรุ่งนี้จะได้
ทั้งสองมาถึงห้องพักตามเวลาเป๊ะ เมื่อพระพายเปิดประตูห้องพักเข้าไป พบว่าพสุนั่งอยู่หน้าโน้ตบุ๊คของเขา ท่าทางคร่ำเคร่ง“พี่ดิน แล้วฟ้าล่ะคะ” เธอถามถึงเพื่อนทันที พสุเงยหน้ามอง เขาก้มศีรษะเป็นเชิงทักทายนาวินก่อนจะหันมาทางน้องสาว“อยู่ในห้องนอนแน่ะ” ได้ยินดังนั้นพระพายรีบไปเคาะประตูห้องเรียกนภดาร
หนึ่งปีต่อจากนั้น ลดาวัลย์กับวสนต์ยังคบหากันสถานะเหมือนเดิม ทั้งสองมีแผนจะแต่งงานกันเมื่อวสนต์เรียนจบเฉพาะทาง หากแต่เช้าวันหนึ่งวันนั้นเป็นวันเสาร์ลดาวัลย์มาค้างที่ห้องชุดของวสนต์ตามปกติเธอตื่นขึ้นมาด้วยอาการคลื่นไส้เวียนศีรษะ หญิงสาวรีบลุกไปอาเขียนในห้องน้ำเสียงนั้นปลุกให้วสนต์ตื่นขึ้นมาอีกคน
วสนต์กลับเข้าบ้านด้วยท่าที่เหนื่อยอ่อน วันนี้เขาเข้าไปเอาของที่ห้องพักเจอลดาวัลย์บนรถแท็กซี่ เธอคงจะไปไหนสักแห่งเขาจึงไม่เรียกเธอไว้เพราะธุระของเขามันรีบด่วนกว่าเขาเพิ่งปฏิเสธการช่วยเหลือคนรักเก่าด้วยการแต่งงานกู้หน้าให้เธอตามที่เธอต้องการ เธอกลับมาหาเขาเมื่อสองเดือนก่อนและขอให้เขาช่วยเป็นพ่อขอ







