ログインอนาคิน อัครศกุลไพศาล ใช้เล่ห์เหลี่ยมให้เธอจดทะเบียนสมรสด้วยเพราะความแค้น... เขาใช้งานเธอเยี่ยงทาส เขาปฎิบัติกับเธออย่างเลือดเย็น... ลัลล์สลิตา สลิปัญญาพงศ์ ตกลงแต่งงานกับเขาเพราะความรักที่มีให้เขาอยู่เต็มหัวใจ และหวังว่าความรักจะเอาชนะความเกลียดแค้นที่สุมอยู่ในหัวใจของเขา ในวังวนแห่งความแค้น กว่าที่อนาคินจะรู้ตัวว่าได้ตกอยู่ในบ่วงรักที่ทั้งสองได้ร่วมกันถักทอสร้างขึ้นมานั้น ทั้งคู่ต่างก็ถูกไฟแค้นแผดเผาไหม้เกรียมเสียจนแทบไม่เหลือแม้เถ้าธุลี
もっと見る“แล้วพี่จะไปเยี่ยมนะ ไปตรวจดูว่าน้องพี่แอบซุกหนุ่มๆ ไว้หรือเปล่า” แม็ทธิวเย้าตามประสาหนุ่มขี้เล่น“ไม่มีแน่นอนค่ะ ใครจะปลาไหลเหมือนแม็ทล่ะ อย่างลูกตาลน่ะ รักใครรักจริง แพลนบี แพลนซีไม่มีหรอก แล้วอีกอย่างลูกตาลก็ยังไม่มีใคร สงสัยเนื้อคู่ลูกตาลอาจจะยังไม่เกิดเหมือนกัน หรือไม่ก็...แต่งงานไปแล้ว”ปลายเสียงอ่อนลง ใบหน้าหวานสลดวูบไปเพียงแวบหนึ่ง ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แต่พี่ชายตาดีก็ยังทันสังเกตเห็น“อะไร!! พูดยังกับคนอกหักรักคุดงั้นแหละ” แฟนก็ยังไม่มี ปลงตกอย่างกับคนเคยผิดหวังจากความรักมาก่อนแม็ทธิวถอนหายใจส่ายหัวไปมาอย่างไม่เข้าใจ ยกเบียร์ในมือขึ้นจิบ ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้....“เฮ้ย!! นี่อย่าบอกนะว่าเรายังไม่ลืมไอ้ผู้ชายฮีโร่คนนั้น”“อะไรแม็ท อย่ามามั่วนิ่มเลย ผู้ชายคนไหน ฮีรงฮีโร่อะไรกัน” หญิงสาวเฉไฉ แกล้งทำเสียงเข้มเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ ทั้งๆ ที่ถูกถามจี้ใจดำอย่างจัง“ก็ไอ้ผู้ชายคนไทย...คนที่เข้ามาช่วยเราไว้ ที่เราโม้ว่าหล่อสุดๆ แต่คงหล่อน้อยกว่าพี่นิดหนึ่ง”ผู้เป็นพี่ยังแหย่น้องสาวต่อ ส่งผลให้ใบหน้าหวานของคนถูกแซวที่ตอนนี้เป็นสีชมพูระเรื่อจากน้ำพั้นช์แก้วในมือ เริ่มเปลี่ยนเ
เมืองบอสตัน รัฐแมสซาชูเซทต์ ประเทศสหรัฐอเมริกาอาหารและเครื่องดื่มหลากหลายชนิดวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะเสิร์ฟในลักษณะบุฟเฟ่ต์ พร้อมให้แขกที่มาร่วมงานได้อย่างรับประทานในร้านอาหารไทยชื่อดังแห่งหนึ่งผู้คนมากมายทั้งญาติพี่น้องและเพื่อนฝูงของลัลล์สลิตา สลิปัญญาพงศ์ มารวมตัวกันที่นี่เพื่อร่วมฉลองกับความสำเร็จของมหาบัณฑิตป้ายแดงบริหารธุรกิจสาขาการเงินจากสถาบัน Sloan School of Management ซึ่งเป็นสถาบันทางด้านธุรกิจจากมหาลัยชื่อดัง Massachusetts Institute of Technology“ขอบคุณทุกคนที่มาร่วมฉลองเนื่องในโอกาสพิเศษครั้งนี้ของลูกตาลนะคะ ก่อนอื่นลูกตาลขอขอบคุณคุณป้าและแม็ทธิวสำหรับแรงสนับสนุนและกำลังใจที่มีให้เสมอมา เพราะถ้าไม่มีพวกเขาทั้งสอง ลูกตาลคงไม่มีวันนี้แน่ๆ และแน่นอนขอขอบคุณเพื่อนแสนดีทุกคน ลูกตาลโชคดีมากๆ ที่มีทุกคนคอยให้ความช่วยเหลือกันมาตลอด วันนี้มีอาหารและเครื่องดื่มมากมายหลายชนิดสำหรับทุกคน เชิญรับประทานกันตามสบายเลยนะคะ”เสียงหวานกล่าวกับแขกด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเปี่ยมด้วยความปีติยินดีเป็นอย่างยิ่งกับความสำเร็จของตัวเองสาวหน้าหวานดวงตากลมโตในเดรสเกาะอกสั้นสีน้ำเงินตัดกับผิวขาวผ่อง เผยให้เ
“ให้คุณแม่พาพอยไปทะเลด้วยนะคะ พอยอยากไปเที่ยวทะเลกับคุงแม่ พ่อกลาง และพ่อเย็ก...คุงตาคุงยาย” เสียงเจื้อยแจ้วบอกกับคุณพ่อตัวโตที่กำลังพาเดินกลับมาที่รถเมอร์ชิเดสเบ็นซ์คันงามที่ลานวัด“อ้อ พาคุงครูออะแกนไปด้วยนะคะ คุงพ่อกลางขา” เด็กน้อยยังไม่หยุดสานฝันการได้ไปเที่ยวทะเลกับครอบครัวด้วยการกล่าวเพิ่มชื่อคุณครูสุดแสนสวยขวัญใจเด็กหญิงพลอยไพลิน“ใครครับ ครูออร์แกน?” อนาคินถาม เขาเพิ่งส่งเด็กหญิงพลอยไพลินไปโรงเรียนอนุบาลอันดับหนึ่งเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา“คุงครูออะแกน ครูของน้องพอย ฉวยๆ ใจดี” เสียงเจื้อยแจ้วอธิบาย“ได้ครับ พ่อกลางจะให้พ่อเล็กไปชวนนะครับ” อนาคินพยักหน้าตอบรับ เพราะปกติอนาวินท์ไปรับไปส่งเด็กน้อยอยู่เป็นประจำคงเคยได้พบได้คุยกับครูสาวมาก่อน“ไปด้วยกันนะคะ คุงน้าทั้งฉอง” เด็กน้อยจึงเอี้ยวตัวจากอ้อมกอดแกร่งของคุณพ่อไปทางด้านหลังเพื่อชวนผู้ช่วยทั้งสองที่เดินตามมาด้านหลัง“ครับ/ครับ” สองหนุ่มตอบพร้อมเพรียง ใบหน้ายิ้มแย้มให้ความน่าเอ็นดูช่างพูดของนายหญิงน้อย“เอาอย่างงี้ละกัน พ่อกลางว่าเราพากันไปหมดทั้งบ้านเลยดีไหมครับ พ่อกลางก็ไม่ได้หยุดพักผ่อนนานแล้ว ...แต่ขอพ่อกลางทำงานสำคัญให้เสร
“ไม่จริง!! พี่ใหญ่ต้องไม่เป็นไร! หมอรักษาบ้าอะไร ทำไมถึงรักษาชีวิตพี่สาวผมไว้ไม่ได้...”อนาคินซึ่งรู้สึกตัวจากอาการช็อกและอยู่ในสภาพที่ไม่สามารถความคุมตัวเองได้อีกแล้วตะคอกใส่หน้าหมอ“คณะหมอได้พยายามอย่างสุดความสามารถแล้วจริงๆ ครับคุณอนาคิน พวกเรายื้อชีวิตคุณอนาภาไว้ไม่ได้ แต่...เราก็สามารถช่วยชีวิตทารกน้อยไว้ได้นะครับ” หมอเจ้าของไข้พยายามอธิบายเพื่อลดแรงเกรี้ยวกราดของคุณชายรอง ใจเต้นตึกตักกลัวท่าทีอันโกรธเกรี้ยวของชายหนุ่มร่างใหญ่ตรงหน้ายิ่งนัก“พี่กลางครับใจเย็นครับ ผมมั่นใจว่าหมอต้องทำหน้าที่อย่างเต็มความสามารถแล้วอย่างแน่นอนครับ” อนาวินท์พูดเตือนสติผู้เป็นพี่ ชายหนุ่มนั้นรู้ดีว่าหมอทุกคนย่อมต้องการช่วยเหลือผู้ป่วยที่ต้องการความช่วยเหลืออย่างสุดความสามารถ และไม่มีหมอคนใดต้องการให้คนไข้เสียชีวิตแน่นอน“ไม่จริง!! พี่ใหญ่ต้องไม่ตาย ไม่จริงใช่ไหม”อนาคินตะโกนก้องออกมาอย่างคนเสียขวัญ มือหนาจับแขนน้องชายเขย่าจนตัวคลอน เขาไม่ต้องการรับรู้ความจริงที่ว่าตอนนี้เขาได้เสียพี่สาวอันเป็นที่รักไปแล้ว“พี่กลาง!! สงบสติอารมณ์เถอะครับ พี่ใหญ่เขาไปสบายแล้ว...เรามาช่วยกันดูแลหลานให้เติบโตและมีชีวิตอย