6

วสนต์และลดาวัลย์เดินทางกลับในวันรุ่งขึ้น  ส่วนพีรยาต้องไปทำงานตามปกติ  อวิกาตื่นเช้ามาเตรียมอาหารให้ตัวเองและเผื่อเพื่อนสาวด้วย

“หอมกาแฟจังเลย  มีอ้อมมาอยู่ด้วยเราอ้วนแน่ๆ”  พีรยาส่งเสียงมาก่อนตัว  เธอเปิดประตูห้องนอนออกมาและแต่งตัวพร้อมไปทำงาน

“กินข้าวก่อนมด  ไปทำงานเช้าจังเข้างานกี่โมงน่ะ”  อวิกามองเวลามันเพิ่งเจ็ดนาฬิกา

“วันนี้เข้างานเช้าน่ะ  แต่พอมีเวลากินก่อนได้ ต้องไปสแกนนิ้วต้องแปดโมงเช้า”  พีรยาตอบ เธอนั่งลงที่โต๊ะทานข้าวเริ่มชงกาแฟของตนเองและคุยไปด้วย

“แล้ววันนี้อ้อมอยู่คนเดียวได้ไหม”  เธอถามอย่างเป็นห่วงเพื่อน

“อยู่ได้  เดี๋ยวเราจะจัดของค่อยๆ ทำไปไม่รีบ”  อวิการีบพูดให้อีกฝ่ายสบายใจ  ยังมีของอีกหลายกล่องที่เธอยังไม่ได้เปิดออกดู

“ฮื่อ... งั้นเดี๋ยวเราไปดูงาน  ถ้าพรุ่งนี้ไม่มีอะไรมากเราจะลางานพาอ้อมไปฝากท้องนะ”  พีรยาวางแผน

“รอวันหยุดก็ได้มด  เราไม่รีบหรอก” 

เมื่อพีรยาออกไปทำงานแล้ว  หญิงสาวจึงเริ่มรื้อของที่ขนมาจากกรุงเทพฯ  จัดเข้าที่เธอเปิดดูทีละกล่องไปเรื่อยๆ  จนมาถึงกล่องใบหนึ่ง อวิกาขมวดคิ้วกล่องใบนี้เธอไม่ได้จะเอามา  เพื่อนๆ ที่ช่วยขนคงไม่รู้หยิบมาด้วย

เธอมือสั่น หญิงสาวจำได้ดีว่ากล่องนี้เธอเก็บอัลบั้มรูปตอนแต่งงานและพรีเวดดิ้ง  อวิกานึกย้อนไปถึงเรื่องในอดีต

เธอ พีรยา ลดาวัลย์และวสนต์ เป็นเพื่อนโรงเรียนเดียวกันตั้งแต่สมัยมัธยม  จนเมื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยเธอสี่คนก็สอบได้ที่เดียวกัน  วสนต์ติดคณะแพทย์  เธอและลดาวัลย์สอบติดเทคนิคการแพทย์  ส่วนพีรยาสอบติดคณะวิทยาศาสตร์

เมื่ออยู่ในมหาวิทยาลัยความที่เรียนคนละคณะ  อาจจะมีเวลาว่างมาเจอกันน้อยลง  แต่ความเป็นเพื่อนไม่หายไปไหน  จนเมื่อเรียนจบแต่ละคนต่างแยกย้าย  หลังเรียนจบเธอและลดาวัลย์เข้าทำงานในตำแหน่งนักเทคนิคการแพทย์คนละหน่วยงานกัน  จนอีกสองปีต่อมาวสนต์ก็มาทำงานใช้ทุนที่โรงพยาบาลเดียวกับเธอ 

ต่อมาในการนัดทานข้าวในกลุ่มเพื่อน  ซึ่งพีรยาผู้ที่ไปทำงานไกลสุดถึงลำพูนได้ลงมากรุงเทพฯ  และเธอนัดเพื่อนมาพบปะกัน วสนต์ถามว่าเธอและลดาวัลย์สนใจทำงานที่โรงพยาบาลเอกชนที่ครอบครัวเขามีหุ้นส่วนอยู่ไหม 

ด้วยข้อเสนอเงินเดือนที่สูงลิ่วกว่าที่เดิม  เธอทั้งสองจึงตัดสินใจย้ายและที่นั่นทำให้เธอพบกับคิมหันต์ แพทย์เฉพาะทางด้านศัลยกรรมหัวใจ  ที่วสนต์แนะนำว่าเป็นพี่ชายของเขาเอง

เหมือนวสนต์จะรู้ว่าพี่ชายสนใจเพื่อนของตัวเอง  เขาจึงชวนอวิกาและลดาวัลย์มาทานข้าวที่บ้าน  จากนั้นความสัมพันธ์ของคนทั้งสองก็เติบโตขึ้นเรื่อยๆ

ปีต่อมาทั้งสองคนแต่งงานกันท่ามกลางความเห็นชอบของทุกฝ่าย  ครอบครัวของคิมหันต์ทุกคนเต็มใจต้อนรับเธอ ชีวิตแต่งงานของทั้งคู่เป็นไปอย่างปกติ  มีปัญหาบ้างแต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่จนถึงวันที่คิมหันต์ขอหย่า จึงทำให้เธอช็อกมาก

อวิกาเปิดสมุดภาพไปเรื่อยๆ ทุกภาพในวันแต่งงานยังชัดเจนในความรู้สึกของเธอเหมือนเพิ่งผ่านไปไม่นาน

คืนส่งตัวเข้าหอเธอจำได้ดีว่าตอนนั้นเธอตัวสั่นเป็นลูกนก  คิมหันต์ไม่เคยล่วงเกินเธอก่อนแต่งงาน เขาเป็นสุภาพบุรุษตั้งแต่วันที่ได้พบจนถึงวันที่ทั้งสองได้ร่วมชีวิตกัน

หญิงสาวกอดสมุดภาพไว้แนบอก เธอปล่อยให้ตัวเองร้องไห้อย่างเต็มที่ จนเมื่อน้ำตาแห้งไปเธอเก็บสมุดภาพนั้นใส่กล่องล็อกกุญแจไว้  เธอบอกตัวเองว่าจะต้องเข้มแข็ง  จะต้องมีชีวิตอยู่เพื่อคนที่อยู่ในท้องให้ได้

สัปดาห์ต่อมาอวิกาไปฝากครรภ์ที่โรงพยาบาลในตัวจังหวัดลำพูน มีพีรยาไปเป็นเพื่อน หลังจากนั้นเธอตกลงใจจ้างแม่บ้านหนึ่งคนอยู่เป็นเพื่อนเธอที่บ้าน และคอยดูแลเธอเวลาไปหาหมอตามนัด ซึ่งคุณมัญชุตาแม่ย่าก็เห็นดีด้วย

ครรภ์ของอวิกาไม่แข็งแรงนักเพราะเธอบอบช้ำทางใจ  ในช่วงไตรมาสที่สองของการตั้งครรภ์  หมอบอกว่าตรวจไม่พบหัวใจของเด็ก  หมอแห่งแรกแนะนำให้ดูดทารกออกแต่เธอไม่ยอม อวิกาไปตรวจอีกโรงพยาบาลที่เชียงใหม่ ซาวน์อีกครั้งจนพบว่าเด็กมีพัฒนาการปกติในวีคที่ 24

จากนั้นเธอพบปัญหาแท้งคุกคามในตอนใกล้คลอด จนต้องแอดมิทก่อนกำหนดคลอดหลายวัน จนในที่สุดคุณหมอที่ฝากครรภ์ตัดสินใจให้เธอคลอดก่อนกำหนดสามวัน ช่วงนั้นพอดีกับที่วสนต์และคุณมัญชุตามาเยี่ยมเธอ จึงได้ร่วมกันคิดและตัดสินใจไปด้วยเลย