63

อวิกาอยู่ในครัว อาหารของน้องเอื้อเธอจะทำเองเสมอถ้ามีเวลา  วันนี้ตั้งใจจะทำบล็อกโคลี่ผัดกุ้งและแกงจืดเต้าหู้ไข่ ระหว่างนั้นคำพูดหนึ่งในอดีตลอยมา

คิมหันต์ : พี่อยากให้อ้อมลาออกจากงาน

อวิกา    :  ทำไมล่ะคะ

คิมหันต์ : เราแทบไม่มีเวลาอยู่ด้วยกันเลยนะอ้อม  พี่ทำงานก็แทบไม่เป็นเวลา  อ้อมก็อยู่แต่ในแลป

อวิกา   :  งานอ้อมอยู่ในแลปนี่คะ  เรียนมาทางนี้พี่คิมจะให้อ้อมลาออกมาทำอะไร

คิมหันต์ : มาเป็นแม่บ้านมาดูแลพี่ไง  ซ้อมไว้ถ้าเรามีลูก อ้อมจะได้ชิน  บางทีพี่มีเวลากลับมาบ้านเปลี่ยนเสื้อผ้าแปบเดียวก็ต้องไปคลินิกเย็นอีก ก็อยากเจอหน้าอ้อมบ้าง  ที่โรงพยาบาลอ้อมก็ไม่อยากให้พี่ไปหาที่แผนก

อวิกา    : ไม่เอาหรอกค่ะอ้อมรักงานของอ้อม  ขอทำงานก่อนนะคะ  ที่แผนกอ้อมไม่อยากให้เพื่อนแซวถ้าพี่คิมไป  ยังไงเราก็มาเจอกันที่บ้านอยู่แล้ว

เมื่อนึกย้อนไปอวิกาเองไม่เคยนึกภาพว่าเธอจะลาออกจากงานได้  แต่เธอก็ทำมันได้เมื่อหย่ากับเขา และการเลี้ยงเด็กคนหนึ่งทำให้เธอไม่นึกอยากกลับไปทำงานเดิมอีก

“แม่ขา  หนูหิว”  น้องเอื้อดึงกระโปรงเธอกระตุกแรงๆ  หญิงสาวก้มลงไปมองลูกสาว 

“จะเสร็จแล้วค่ะ  เดี๋ยวน้องเอื้อกินแล้วอยู่กับพี่ออยนะคะ แม่ต้องไปร้าน”  วันนี้เธอมีนัดกับลูกค้าคนสำคัญพลาดไม่ได้เด็ดขาด

แม่หนูน้อยพยักหน้าหงึกหงัก น้องเอื้อไม่เคยงอแงเมื่อมารดาบอกว่าจะต้องไปทำงานแต่ไหนแต่ไรมาแล้ว  แต่หญิงสาวก็กังวลอยู่ว่าเธออาจจะมีเวลาให้ลูกน้อยเกินไป  เธอพยายามจะคิดเรื่องวางระบบร้าน ให้เธอสามารถสบายใจได้ และร้านก็สามารถรันงานไปได้ตามปกติหากเธอไม่อยู่ 

บ่ายนั้นหญิงสาวออกไปคุยกับลูกค้าตามนัด  ผลการเจรจาค่อนข้างดีแต่เธอมีงานที่ต้องแก้ไขหลายอย่าง  และอาจจะต้องไปดูงานที่แหล่งผลิตเอง

“พี่อ้อมคะ บ้านงานไม้ที่แพร่ตอบกลับมาแล้วค่ะ  แต่ลุงเขาบอกว่าถ้าพี่อยากได้งานจำนวนมากต้องไปคุยเองที่โรงงานเขาที่แพร่ค่ะ”   ผู้ช่วยของเธอเข้ามาแจ้งในช่วงเย็นหลังจากที่หญิงสาวสั่งให้ติดต่อแหล่งผลิตชิ้นงาน

“ส่งรายละเอียดให้พี่ด้วยจ้ะ  เดี๋ยวพี่คุยกับลุงแกก่อน”  อวิกาตัดสินใจ  การไปแพร่ไกลพอสมควรเกือบสองร้อยกิโล  ไปกลับสี่ร้อยกิโล รวมแล้วอาจจะใช้เวลาในการเดินทางและการเจรจาทั้งวัน 

เย็นนั้นเธอออกจากร้านตอน 17:15 น.  เมื่อมาถึงบ้านเจอว่าคิมหันต์กลับมาแล้ว  

“อ้อมเลิกงานเย็นมากเลยนะครับ”  เขาทักมาแค่นั้น

“ค่ะ ไม่ได้เข้าร้านหลายวัน งานค้างเยอะ”  หญิงสาวตอบ เธอหันไปคุยกับลูกสาว

“หนูกินอะไรรึยังคะลูก  แม่ขอโทษนะคะกลับช้าไปหน่อย”  อวิการู้สึกผิดต่อลูกสาว  เพราะปกติถ้าเธอมีงานติดพัน จะต้องกลับเข้าบ้านมาดูแลน้องเอื้อในช่วงอาหารเย็นก่อน  แล้วค่อยออกไปที่ร้านอีกรอบ

“พี่ให้ลูกกินข้าวแล้วครับ  อ้อมหิวหรือยังจะทานเลยไหม” 

“ขอไปอาบน้ำก่อนดีกว่าค่ะ”