62

คืนนั้นอวิกานั่งเช็คข้อความลูกค้าจนดึกกว่าปกติเพราะไม่ได้ทำงานหลายวัน  คิมหันต์จึงเป็นคนพาน้องเอื้อเข้านอนในห้องใหม่  หญิงสาวปิดคอมพิวเตอร์ตอนเที่ยงคืน  เธอเปิดประตูห้องน้องเอื้ออย่างแผ่วเบาเห็นลูกสาวหลับสนิทจึงคลายกังวล

เธอจึงเข้าห้องนอนตัวเอง ความจริงการอยู่ห้องเดียวกันคิมหันต์ไม่ควรเป็นเรื่องแปลก  เพราะอย่างน้อยชีวิตแต่งงานสามปีเขากลับบ้านทุกวัน  ถึงจะมีกลับดึกในช่วงหลังๆ แต่ไม่เคยไม่กลับ  นั่นทำให้อวิกาไม่เคยระแวงเลยว่าชีวิตแต่งงานจะมีคนที่สามก้าวเข้ามา

หญิงสาวถอนใจเธอจะไม่คิดเรื่องนี้อีก  เธออาบน้ำเปลี่ยนใส่ชุดนอนออกมาจากห้องน้ำ เห็นคิมหันต์นอนที่ฝั่งของเขา ดูเหมือนว่าจะหลับไปแล้ว  ก็ดีเหมือนกันอวิกาคิดในใจ เธอไม่พร้อมคุยกับเขา  ช่วงวันสองวันนี้คุยกันไปมากพอแล้ว

เธอลงครีมบำรุงผิวเร็วกว่าปกติเพราะเหนื่อยมาทั้งวัน  จากนั้นจึงปิดไฟเปิดไว้แค่ไฟหัวเตียง  เมื่อเธอเอนตัวลงนอนก็ได้ยินเสียงถามของคิมหันต์

“อ้อมนอนดึกแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ”

“ค่ะ คุณยังไม่หลับเหรอ”  เธอตอบอย่างระมัดระวัง แต่เมื่อไม่มีเสียงตอบจากเขา  หญิงสาวจึงดึงผ้าห่มคลี่ออกคลุมตัว  ก่อนจะพลิกตัวหันหลังให้เตรียมจะหลับ

“พี่รออ้อมเลยยังไม่นอน”  ประโยคนั้นทำให้อวิกาหันมามองเขา เขาจึงพูดต่อ

“อ้อมนอนเถอะ พี่สัญญาแล้วจะไม่ผิดคำพูดตัวเอง” 

อวิกามองเขา ก่อนที่เธอจะหันหลังให้หลังจากนั้นอีกราวครึ่งชม. ลมหายใจของเธอเริ่มสม่ำเสมอ เป็นการบอกว่าหญิงสาวหลับแล้วเรียบร้อย  คิมหันต์จึงเลื่อนตัวขึ้นนั่งพิงหัวเตียงมองคนที่หลับอยู่  ถ้าเขาทำอะไรเธออีกแบบคืนนั้นมีหวังพรุ่งนี้ถูกอัปเปหิไปนอกบ้านแน่

เขามองเธอนิ่งๆ แบบนั้นจนเกือบตีสอง จึงขยับตัวไปใกล้ๆ ก้มลงหอมแก้มนวลนั้นอย่างอดไม่ได้  ก่อนจะกลับไปนอนฝั่งตัวเอง  พลางนึกในใจว่าอยากจะแค่ขอหอมสักทีก็ต้องรอเจ้าตัวหลับสนิท  แต่ได้แค่นี้ก็ถือว่าดีมากแล้วสำหรับเขา 

เช้าวันต่อมาคิมหันต์ตื่นเช้ากว่าปกติเพราะวันนี้เขาต้องไปทำงาน  การขับรถจากลำพูนไปเชียงใหม่ในตอนเช้าค่อนข้างใช้เวลา  ทำให้เขาต้องตื่นเช้ากว่าที่เคย แต่การได้อยู่เป็นครอบครัวทำให้เขายินดีที่จะตื่นเช้า มากกว่าการไปนอนคนเดียวในห้องพักแพทย์ 

ชายหนุ่มแต่งตัวเสร็จแล้วจึงไปดูลูก  น้องเอื้อกำลังจะตื่นพอดีเด็กหญิงตื่นมาเจอพ่อ จึงไม่งอแง เขาอุ้มลูกสาวเข้าไปในห้องนอนใหญ่  น้องเอื้อโถมตัวเข้าใส่มารดาจนเธอตื่น

อวิกาลืมตาแบบงงๆ เธอเห็นคิมหันต์ในชุดทำงานเรียบร้อย  เขาพูดว่า

“วันนี้พี่ต้องไปเร็วหน่อย ลูกตื่นพอดีเลยอุ้มพามาหาอ้อม  ถ้าอ้อมจะนอนต่อเดี๋ยวให้พี่เรียกพี่เลี้ยงมาอยู่กับลูกไหม”

อวิกายกมือลูบผม  เธอยันตัวลุกขึ้นนั่ง  “ไม่เป็นไรค่ะ ให้น้องเอื้ออยู่นี่ล่ะ” 

“งั้นพี่ไปก่อน เย็นนี้คงกลับไม่เย็นมากถ้าไม่มีเคสด่วน  น้องเอื้อครับ พ่อไปทำงานแล้วนะ”  เด็กหญิงยื่นหน้าไปหอมแก้มพ่อซ้ายขวา  หลังจากลากันแล้วเขาจึงออกจากห้องนอนไปทำงานด้วยใจที่แช่มชื่นกว่าทุกวัน

อวิกามองตามเขาก่อนจะหันมาหาลูกสาว 

“หิวรึยังคะน้องเอื้อ” 

เด็กหญิงส่ายหน้า  “ยังค่า”

อวิกาจึงพูดว่า  “งั้นไปอาบน้ำกัน  มาเล่นน้ำกับแม่ดีกว่า” 

น้องเอื้อลุกขึ้นอย่างกระตือรือร้น “เล่นน้ำกัน แม่ขา”