เข้าสู่ระบบ“อ้อม...” เสียงเรียกดังมาจากทางเดิน พีรยากับไอยเรศเพิ่งเดินทางมาถึงสมุย หลังจากที่ลดาวัลย์โทรแจ้งข่าวคิมหันต์
“มด” ลดาวัลย์เรียก
“มาเร็วมาก สวัสดีนะคะพี่ช้าง” เธอทักทายเพื่อนเขย
“พอลดาโทรบอกก็รีบหาตั๋วมาเลยแล้วอ้อมเป็นไงบ้าง พี่ช้างบอกว่าหมอคิมจะฟื้นวันนี้” พีรยาพูดทำให้อวิกามองหน้าเธอ
“พี่คิมเพิ่งฟื้นเมื่อกี้เองหมอกำลังตรวจอยู่ พี่ช้างรู้ได้ยังไงคะ” เธอหันไปถามไอยเรศ อีกฝ่ายได้แต่อมยิ้ม ตอบแค่ว่า
“พี่เดาน่ะ”
################
คิมหันต์ร่างกายเป็นปกติ สายตามองเห็นได้เหมือนเดิม ความจำไม่มีปัญหาหลังจากที่คุณหมอตรวจเช็คแล้วจึงให้ครอบครัวได้เข้าไปเยี่ยมกันเต็มที่
“อ้อม อ้อมไม่เป็นไรใช่ไหม” เขาถามหาอวิกา
“อ้อมไม่เป็นไรค่ะ” อวิกาอุ้มน้องเอื้อเข้ามาหา เด็กหญิงดิ้นจะลงไปหาพ่อ
“พ่อไม่สบายอยู่ค่ะลูก” อวิกาไม่ปล่อยให้หนูน้อยลงไป แต่ชายหนุ่มบอกว่า
“ไม่เป็นไรหรอกอ้อม น้องเอื้อมาหาพ่อมะ” ชายหนุ่มที่ครึ่งนั่งครึ่งนอนอยู่อ้าแขนรับร่างลูกสาวที่ไปหาพ่อทันที
“แม่ครับ ผมฝัน” คิมหันต์พูดกับมารดาที่นั่งอีกข้าง
คุณมัญชุตาทำหน้าแปลกใจ “ฝันอะไรลูก”
“ผมฝันเห็นพรรณ น้องบอกว่าจะได้มาเกิดแล้ว จะเกิดเป็นเด็กผู้ชายครับ” คิมหันต์เล่า ทำให้ทุกคนมองหน้ากัน
“อ้อมบอกคิมรึยังลูก ว่าหนูท้อง” คุณมัญชุตาถามหญิงสาว
“ยังค่ะแม่” เธอหันมามองหน้าสามี เขาทำหน้ากึ่งดีใจกึ่งไม่อยากเชื่อ
“จริงเหรออ้อม” คิมหันต์จับมือเธอมากุมไว้
“ค่ะ หมอบอกตอนที่มาตรวจ” เธอตอบยิ้มๆ
“ถ้าท้องนี้เป็นผู้ชายก็ใช่เลย” วสนต์พูด
“แล้วลดาซาวด์รึยัง” พีรยาถามขึ้นมา
“ผู้หญิงจ้ะ ดูแล้ว” ลดาวัลย์ตอบเพื่อน
“ยินดีด้วยนะครับหมอคิม ทั้งเรื่องหายป่วยและเรื่องมีน้องเลย” ไอยเรศทักทาย
“ขอบคุณพ่อเลี้ยงกับมดครับที่มาเยี่ยม”
“พี่หลับไปสองวัน ผมโทรไปลางานให้เมื่อวานซืนนะพี่” วสนต์บอกพี่ชาย
“เออใช่ วันนี้วันอะไรแล้ว” คิมหันต์เพิ่งนึกออก
“วันอังคารค่ะ” อวิกาตอบ
“คิมจะกลับลำพูนเลยหรือเปล่าลูก” มารดาถาม
“ครับ” เขาตอบมารดา และหันมาถามอวิกา
“อ้อมเดินทางไหวไหม หรือจะพักก่อนอีกสักวัน”
“ไหวค่ะ กลับกันพรุ่งนี้เลยก็ได้” อวิกาตอบเธอเข้าใจว่าเขาห่วงงานที่โรงพยาบาล
เย็นนั้นคิมหันต์ออกจากโรงพยาบาล กลับมาพักที่โรงแรมหนึ่งคืน วสนต์หาตั๋วเดินทางให้ทุกคนได้ในวันรุ่งขึ้น จึงตกลงกันว่าจะแยกย้ายกลับกันก่อน ค่อยนัดพบกันที่กรุงเทพฯ ในภายหลัง
คืนนั้นเมื่อน้องเอื้อหลับแล้ว คิมหันต์จึงคุยกับอวิกา
“ขอบคุณนะครับอ้อมที่มีลูกให้พี่อีกคน พี่จะไม่ทำอะไรแย่ๆ อีกแล้วพี่สัญญา” เขายกมือเธอขึ้นจุมพิต
อวิกายิ้ม เธอสวมกอดสามีอย่างไว้เนื้อเชื่อใจจริงๆ ได้อย่างเต็มใจ
“ขอบคุณนะคะที่ลงไปช่วยอ้อม เรื่องเก่าๆ ช่างมันเถอะค่ะ อ้อมจะลืมมันให้หมด เราเริ่มต้นกันใหม่นะคะ”
“ขอบคุณครับอ้อม ขอบคุณที่ให้โอกาสพี่” คิมหันต์กอดเธอหลวมๆ อย่างมีความสุข
เขารู้ว่าทุกคนบนโลกไม่ได้มีทุกคนที่มีโอกาสแก้ไขสิ่งที่เคยทำผิด แต่เขายังโชคดีที่ยังได้โอกาสนั้น ชายหนุ่มจึงตั้งใจว่าในวันต่อๆ ไป เขาจะรักษาครอบครัวและคนที่เขารักไว้ให้ได้อย่างดีที่สุด เท่าที่เขาจะทำได้
จบบริบูรณ์
พิชญะเดินกอดคอมากับโอบเอื้อ ทั้งสองเป็นเด็กชายวัยรุ่นอายุ 14 ปีเท่ากัน เรียนที่เดียวกันและเป็นเพื่อนสนิทกันเหมือนกับแม่ของเด็กทั้งสองคือพีรยาและอวิกาโอบเอื้อเป็นลูกชายคนที่สองของอวิกากับหมอคิมหันต์ เกิดปีเดียวกับพิชญะ บ้านอยู่ใกล้กันพ่อแม่สนิทกัน เด็กชายสองคนจึงเป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่เด็กปีนี้เด็กชายทั้งคู่อายุ 14 เรียนชั้น ม. 3 ส่วนอุษมาหรือน้องเอื้อลูกสาวคนโตของหมอคิมและอวิกา อายุมากกว่า 4 ปีเธออายุเต็ม 18 กำลังจะเข้ามหาวิทยาลัย โอบเอื้อมาอยู่ที่บ้านของไอยเรศ เพราะว่าพ่อแม่ต้องย้ายกลับไปทำงานที่กทม. แต่เด็กชายไม่อยากย้ายที่เรียนกลางคัน เขาขออยู่ที่ลำพูนพีรยาจึงรับดูแลแทนเพื่อให้อวิกายอมให้ลูกชายอยู่ลำพูนต่อ“แม่มีอะไรให้กินบ้างไหมครับ” พิชญะถามมารดา พวกเขาเพิ่งกลับจากเตะบอล เหงื่อเต็มตัวและหิวซ่กได้ที่“มีแต่ของโปรดเราทั้งคู่ หมูสับทอดกระเทียม ต้มยำกุ้ง แกงเทโพ แต่ไปอาบน้ำกันก่อนเลย” พีรยาบอกเด็กชายทั้งสองคนที่หน้าตาดูหิวโหยเหลือเกินพิชญะและโอบเอื้อขึ้นไปอาบน้ำก่อนจะกลับลงมาทานอาหารเย็น “ปีหน้าจะเรียนต่อที่ไหนกันลูก” พีรยาถามลูกชาย“พีอยากต่อม.ปลายที่เดิมครับ โ
เธอเม้มปากไม่รู้จะตอบอะไร“ย้ายมาอยู่ด้วยกันทุกวันเลยดีไหมลดา” ช่วงนี้เขาใกล้เรียนจบเฉพาะทาง ทั้งงานทั้งเรียนหนักขึ้นทุกทีหากได้เห็นหน้าเธอทุกวันน่าจะดีกว่าพบกันแค่ช่วงสุดสัปดาห์“รถมันติดน่ะสนต์” ที่ทำงานของเธออยู่ไกลจากที่นี่พอสมควร เดินทางตอนเช้าไม่ต่ำกว่าหนึ่งชม. เธอเหนื่อยเกินไปที่จะสู้กับการจราจรแบบนั้น ตัวงานก็ถือว่าเครียดแล้ว“งั้นวันทำงานฉันไปอยู่กับเธอที่โน่นดีไหม” วสนต์กอดรอบเอวเธอจากด้านหลัง เขารวบผมของเธอไปไว้อีกทางจูบลงบนต้นคอแผ่วเบา“อื้อ..สนต์” เธอเริ่มคิดอะไรไม่ออกถ้าคุยกันแบบนี้“นะ ลดา..” เขาเลื่อนจูบไปตามไหล่เนียน ฝ่ามือใหญ่ที่กอดรอบเอวเริ่มขยับลงไปที่ท้องน้อย“ก็.. ก็ได้” ลดาวัลย์เงยหน้าให้เขาฝังจูบไปตามซอกคอได้ถนัดขึ้น เธอรับคำเสียงพร่าก่อนจะถูกช้อนตัวอุ้มไปที่เตียง###############เช้าวันจันทร์ลดาวัลย์ใช้สิทธิ์เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลตรวจร่างกาย ผลการตรวจออกมาว่าเธอเป็นโรคกระเพาะและพักผ่อนน้อย ไม่พบการตั้งครรภ์แต่อย่างใด“สนต์ ฉันไม่ได้ท้อง” เธอบอกเขาในคืนนั้นเมื่อชายหนุ่มกลับจากทำงาน เขาย้ายมาอยู่ที่ห้องของเธอในวันทำงานตามที่ตกลงกันไว้“ฮื่อ.. แล้วไง”
หนึ่งปีต่อจากนั้น ลดาวัลย์กับวสนต์ยังคบหากันสถานะเหมือนเดิม ทั้งสองมีแผนจะแต่งงานกันเมื่อวสนต์เรียนจบเฉพาะทาง หากแต่เช้าวันหนึ่งวันนั้นเป็นวันเสาร์ลดาวัลย์มาค้างที่ห้องชุดของวสนต์ตามปกติเธอตื่นขึ้นมาด้วยอาการคลื่นไส้เวียนศีรษะ หญิงสาวรีบลุกไปอาเขียนในห้องน้ำเสียงนั้นปลุกให้วสนต์ตื่นขึ้นมาอีกคน ชายหนุ่มตามมาลูบหลังให้เธอ เขามีสีหน้าวิตกกังวลจนเห็นได้ชัด“เป็นไงบ้างลดา ปวดหัวมีไข้ไหม” เขาอังมือกับหน้าผากของเธอ ลดาวัลย์ไม่มีไข้ ตัวเธอติดจะเย็นด้วยซ้ำเธอส่ายหน้ายังพูดไม่ออก ตอนนี้อยากนอนอย่างเดียวเท่านั้น“หรือว่ามีน้อง หืม..” วสนต์เดาต่อ ทำให้ลดาวัลย์เบิกตาโต“ไม่มั้ง ก็เธอป้องกันตลอดไม่ใช่เหรอ” ทั้งสองคนยังไม่พร้อมจะมีลูก คู่รักทั้งสองจึงเห็นตรงกันว่าควรคุมกำเนิดและที่ผ่านมาวสนต์ก็เป็นฝ่ายป้องกันเองเสมอ เพราะไม่อยากผลักภาระให้ลดาวัลย์เป็นฝ่ายกินยาคุม“มันก็พลาดได้ เธอก็รู้นี่ว่าไม่มีการคุมกำเนิดแบบไหนได้ผลร้อยเปอร์เซ็นต์ ถุงรั่ว ถุงแตกมีเยอะแยะไป” ฝ่ายชายคาดเดา ไม่ได้การละเขาคงต้องให้แม่ไปสู่ขอลดาวัลย์ให้แล้ว ไวเท่าความคิด วสนต์โทรหามารดาทันที“แม่ครับ แม่คงต้องไปสู่ข
“สนต์ หยุดเถอะ..” สองมือเธอขยุ้มเส้นผมเขาขณะที่วสนต์จูบลงไปตามท้องน้อย ลาดหน้าท้องราบเรียบจนถึงเนินดอกไม้กลางตัวเธอ หญิงสาวเกร็งตัวเมื่อความรู้สึกพุ่งสูงจนเกินควบคุม มันมากไปจนเธอจะขาดใจ“หยุดไม่ได้แล้วลดา หยุดตอนนี้ฉันตายแน่” เขาจับมือบางไปเกาะกุมความแข็งแรงที่แทบจะระเบิดด้วยความปรารถนา เธอหน้าแดงก่ำเมื่อเขาจับมือเธอให้ลูบขึ้นลง รู้สึกได้ถึงการตอบสนองตุ๊บๆ ของสิ่งที่อยู่ในมือ ขนาดมันโอฬารขนาดนี้เธอมิได้ตายก่อนหรือ“ฉันว่าฉันไม่ไหว มะ..มันใหญ่ไป” เธอปล่อยมือทำท่าจะพลิกตัวหนีแต่เขายึดไหล่เธอไว้กับที่นอนแน่น“เธอก็เรียนกายวิภาคมาต้องรู้สิว่าร่างกายปรับตัวได้” วสนต์โน้มน้าวใจ เขารู้ว่าเธอก็อยากลองแต่ก็ยังกลัวก็นั่นมันในตำรา...หญิงสาวคิดหน้าแดงจัด เธอหลับตาเมื่อเขาเริ่มจดจ่อตัวตนที่ปากทางรัก เขี่ยไปมาจนเธอเริ่มสั่นสะท้าน“อื้อ..สนต์ อย่า..” เขาไม่รู้เหรอว่ามันทรมาน เธอจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว“อย่าช้าใช่ไหม..ได้เลยคนสวย” ลดาวัลย์กัดริมฝีปากเมื่อรู้สึกถึงความอึดอัดคับแน่นที่สอดแทรกเข้ามา ความร้อนไหลวนไปทั่วร่างริมฝีปากหนาของวสนต์แนบลงมาบนเรียวปากอิ่ม หลอกล่อให้เธอสนใจกับจูบเร่าร
ลดาวัลย์เองก็อยากคุยกับเขาเหมือนกัน เพราะนับตั้งแต่เธอบอกเลิกสถานะแฟนปลอมๆ เขายังโอนเงินประจำเดือนมาให้อีกสองครั้งตามกำหนดเดิม ครั้งหลังนี่มากกว่าเดิมด้วยเท่าตัว วสนต์ขับรถมาที่ห้องพักของเขา ลดาวัลย์ที่ตอนแรกไม่ได้มองทางเธอหันมามองเขาตาขุ่น“เธอพาฉันมาที่นี่ทำไม” เขาจอดรถในที่จอดประจำ ก่อนจะวิ่งลงไปเปิดประตูฝั่งของเธอจับมือลดาวัลย์ลงมาเหมือนกลัวเธอวิ่งหนี“ฉันเหนื่อย อยากหาที่คุยแบบสบายๆ”“แต่ฉันไม่อยากขึ้นไปบนห้องเธอ” ลดาวัลย์ดึงมือออกจากการเกาะกุม เธอสงสัยว่าวสนต์จะเคยเข้าใจเรื่องความลำบากใจของเธอไหม “เธอกลัวอะไร ขึ้นห้องแฟนมันเสียหายยังไง” เขาพูดเสียงห้วนขณะที่ลากเธอเดินตามจนตัวปลิว“ฉันไม่ได้เป็นแฟนเธอแล้วนะสนต์ นี่เธอแกล้งลืมเหรอ” หญิงสาวเริ่มโวยวายเมื่อเข้ามาอยู่ลิฟต์จนได้ ลิฟต์ตัวนี้เป็นตัวพิเศษเฉพาะหุ้นส่วนโรงพยาบาลแบบเขาใช้ จึงไม่มีคนอื่นใช้ร่วมกันในตอนนั้น“ตอนเป็นแฟนก็ตกลงกันสองคน นี่ฉันไม่เคยตกลงเลิกกับเธอตอนไหนเลยนะลดา” เขากดตัวเธอแนบชิดกับผนังลิฟต์ ความเย็นของโลหะทำให้เธอใจหายวาบ“จะทำอะไร ปล่อยนะ” ลดาวัลย์ขืนตัวไม่ยอมเดินตามแรงดึงของเขา ไม่รู้อ
วสนต์กลับเข้าบ้านด้วยท่าที่เหนื่อยอ่อน วันนี้เขาเข้าไปเอาของที่ห้องพักเจอลดาวัลย์บนรถแท็กซี่ เธอคงจะไปไหนสักแห่งเขาจึงไม่เรียกเธอไว้เพราะธุระของเขามันรีบด่วนกว่าเขาเพิ่งปฏิเสธการช่วยเหลือคนรักเก่าด้วยการแต่งงานกู้หน้าให้เธอตามที่เธอต้องการ เธอกลับมาหาเขาเมื่อสองเดือนก่อนและขอให้เขาช่วยเป็นพ่อของลูกให้ เพราะพัชรมณีบอกเลิกคนที่เป็นพ่อตัวจริงไปแล้ว ตอนแรกเขาเห็นแก่เด็กในท้องจึงแบ่งรับแบ่งสู้ แต่ได้มารดาเตือนสติว่าสิ่งที่พัชรมณีขอไม่ใช่การแก้ปัญหา แต่มันคือการเพิ่มปัญหาต่างหาก เมื่อจัดการเรื่องพัชรมณีแล้วเขาจึงคิดจะไปคุยกับลดาวัลย์ เธอส่งข้อความมาบอกเลิกเขาเมื่อเดือนก่อนคงจะเพราะเห็นข้อความของพัชรมณีที่ไลน์มาหาเขา ในช่วงที่เขาหลับในวันสุดท้ายที่เจอกันวสนต์ไม่ได้ตอบกลับเธอเพราะคิดว่าเรื่องนี้มันยาวเกินกว่าที่จะคุยกันทางนี้ เขาอยากอธิบายให้เธอฟังเอง ชายหนุ่มไม่ได้เห็นเธอเป็นแฟนหลอกๆ มาตั้งนานแล้ว ลืมเรื่องข้อตกลงนั้นไปแล้วด้วยซ้ำ“สนต์รู้เรื่องที่โรงพยาบาลรึยังลูก” คุณมัญชุตาเข้ามาถามบุตรชายคนเล็กในห้องส่วนตัวของเขา“เรื่องอะไรครับแม่” เขาลืมตาทันที“ลดาลาออกจากงานไปแล้ว ย้ายอ







