LOGINวสนต์ส่งข้อความมาบอกลดาวัลย์ว่าจะมารับเธอไปทานข้าวกลางวันให้เตรียมตัวไว้ หญิงสาวจึงปฏิเสธคำชวนของบงกชที่ปกติมักจะไปด้วยกันเสมอ
เมื่อได้เวลาพักคนในแผนกต่างออกไปกันหมด ส่วนเธออยู่รอวสนต์คนเดียว แต่หญิงสาวก็ไม่ได้เดือดร้อนเธอนั่งทำงานไปเรื่อยๆ จนเที่ยงครึ่งแล้วเขายังไม่มา เธอมองนาฬิกาแล้วขมวดคิ้วโทรกลับไปที่ห้องทำงานของเขาไม่มีใครรับสาย
ลดาวัลย์เดินไปดูที่ห้องทำงานของนายแพทย์วสนต์ ไฟเปิดอยู่แต่เธอไม่เห็นมีพยาบาลอยู่แถวนั้นแปลว่าไม่มีคนไข้
แล้วเขาทำอะไรอยู่ เดินผ่านห้องฉุกเฉินมาเธอก็ไม่เห็นมีเคสด่วน ลดาวัลย์คิดด้วยความสงสัย เธอผลักประตูห้องทำงานเข้าไปทันที ภาพที่เห็นทำให้เธอตกใจจนยืนขาแข็ง วสนต์นั่งอยู่ที่เก้าอี้ทำงานของเขา มีผู้หญิงหน้าตาสวยมากผิวพรรณดีรูปร่างสะโอดสะองอยู่บนตัก คนทั้งสองรีบผละจากกันเมื่อเห็นเธอ
“ลดา...” เธอได้ยินเสียงเรียกของวสนต์ แต่หญิงสาวก้าวเร็วๆ ออกจากห้องทำงานของเขาทันที เธอเดินหนีมาจนถึงหน้าลิฟต์กดลิฟต์ขึ้นไปยังแผนกของตัวเอง วสนต์ตามมาทันเขากดลิฟต์ให้เปิดออกก่อนที่ลิฟต์จะเลื่อนไปยังชั้นที่เธอต้องการ
“ลดา..มันไม่ใช่อย่างที่เห็นนะ”
เธอหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตอบเขาเสียงเรียบ
“ถ้าไม่พร้อมไปกินข้าวกับฉัน เธอไม่ควรให้ฉันรอนะสนต์” เธอเป็นแค่แฟนรับจ้าง เราไม่ได้รักกันจริงๆ เธอจะโมโหเขาไปทำไม ลดาวัลย์บอกตัวเองเธอโมโหหิวต่างหาก
“ฉันพร้อม กำลังจะออกไปหาเธออยู่แล้ว” วสนต์พูดได้แค่นั้น เขากำลังเก็บงานจะออกไปรับลดาวัลย์ที่ห้อง พลอยชมพูอดีตกิ๊กก็มาหาที่ห้อง เธอจู่โจมเขารวดเร็วมากจนลดาวัลย์มาพบ
ลดาวัลย์ไม่ตอบอะไร เธอก้าวออกจากลิฟต์เข้าไปหยิบกระเป๋าเงินในห้องทำงาน วสนต์เดินตามไปติดๆ ขณะนั้นเพื่อนร่วมงานบางคนกลับมาจากไปทานกลางวันแล้ว เธอจึงกลายเป็นเป้าสายตาอย่างไม่ได้ตั้งใจ
หญิงสาวเดินหนีเขาลงไปที่โรงอาหาร แต่วสนต์ดึงแขนเธอออกไปที่ลานจอดรถ
“จะไปไหน ฉันไม่ไปข้างนอกนะนี่มันจะบ่ายโมงแล้ว”
ลดาวัลย์ขืนตัว ความจริงที่แผนกเธอไม่ได้เคร่งครัดเวลาขนาดนั้น ทุกคนรู้หน้าที่ตัวเองดี ถ้าทำงานจนเลยเวลาพักกลางวัน เวลากลับเข้างานก็เลทออกไปได้ไม่มีปัญหาอะไร แต่ปัญหาของเธอตอนนี้คือเธอไม่อยากไปกับวสนต์ต่างหาก
“แผนกเธอเข้าสายได้นึกว่าฉันไม่รู้เหรอลดา” วสนต์พูดชายหนุ่มดึงแขนเธอไปที่รถ สักพักเขาก็ต้องปวดประสาทเมื่อมีเสียงของพลอยชมพูดังขึ้น
“พี่หมอสนต์คะ ทำไมทิ้งพลอยไว้ในห้องคนเดียวแล้วพี่สนต์มาดึงผู้หญิงคนนี้ไว้ทำไม เขาไม่อยากไปก็ช่างเขาสิคะ เราไปทานข้าวกันสองคนดีกว่า”
ลดาวัลย์โมโหจนลมออกหู นี่เขาคิดจะให้ไปกินข้าวกันสามคนเหรอ
“ถ้าเธอจะไปกับผู้หญิงคนนี้เธอก็ไป ปล่อยฉันได้แล้วสนต์”
วสนต์อยากจะบ้าตาย วันนี้มันวันวินาสสันตะโรอะไรของเขา พลอยชมพูเขาบอกเลิกกับเธอไปนานแล้ว หญิงสาวก็เข้าใจดีและมีแฟนใหม่ไปแล้วด้วย แล้วนี่กลับมาทำไมฟะ ชายหนุ่มหันไปหาอดีตกิ๊กขณะที่สอดมือไปกอดรอบเอวของลดาวัลย์ ได้ผลคือเพื่อนสาวตัวแข็งทื่อเพราะตกใจ
“คุณพลอยครับ เราตกลงว่าจบกันไปนานแล้ว คุณเองก็มีแฟนใหม่ไปแล้ว กรุณาอย่ากลับมารบกวนผมกับแฟนเลย”
พลอยชมพูทำสีหน้าตกใจที่รู้ว่าเสแสร้งชัดๆ
“อ้าว นี่แฟนพี่หมอสนต์เหรอคะ พลอยไม่เชื่อหรอกค่ะพี่หมอไม่เคยมีรสนิยมแบบนี้นะคะ”
คำนั้นทำให้ลดาวัลย์หันไปมองตาขวาง รสนิยมแบบนี้คือแบบไหน
“คำว่ารสนิยมแบบนี้คือผู้หญิงดีๆ ที่จะพาเขาเจริญขึ้นใช่ไหมคะ ไม่ใช่คบกับคนแบบคุณแล้วพาเขาเจริญฮวบๆ งานการไม่ทำ วันๆ ร้องหาแต่ผู้ชาย คนที่มาเสนอตัวถึงที่แล้วเขายังเดินหนีนี่เรียกว่าคนแบบไหนนะ”
พิชญะเดินกอดคอมากับโอบเอื้อ ทั้งสองเป็นเด็กชายวัยรุ่นอายุ 14 ปีเท่ากัน เรียนที่เดียวกันและเป็นเพื่อนสนิทกันเหมือนกับแม่ของเด็กทั้งสองคือพีรยาและอวิกาโอบเอื้อเป็นลูกชายคนที่สองของอวิกากับหมอคิมหันต์ เกิดปีเดียวกับพิชญะ บ้านอยู่ใกล้กันพ่อแม่สนิทกัน เด็กชายสองคนจึงเป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่เด็กปีนี้เด็กชายทั้งคู่อายุ 14 เรียนชั้น ม. 3 ส่วนอุษมาหรือน้องเอื้อลูกสาวคนโตของหมอคิมและอวิกา อายุมากกว่า 4 ปีเธออายุเต็ม 18 กำลังจะเข้ามหาวิทยาลัย โอบเอื้อมาอยู่ที่บ้านของไอยเรศ เพราะว่าพ่อแม่ต้องย้ายกลับไปทำงานที่กทม. แต่เด็กชายไม่อยากย้ายที่เรียนกลางคัน เขาขออยู่ที่ลำพูนพีรยาจึงรับดูแลแทนเพื่อให้อวิกายอมให้ลูกชายอยู่ลำพูนต่อ“แม่มีอะไรให้กินบ้างไหมครับ” พิชญะถามมารดา พวกเขาเพิ่งกลับจากเตะบอล เหงื่อเต็มตัวและหิวซ่กได้ที่“มีแต่ของโปรดเราทั้งคู่ หมูสับทอดกระเทียม ต้มยำกุ้ง แกงเทโพ แต่ไปอาบน้ำกันก่อนเลย” พีรยาบอกเด็กชายทั้งสองคนที่หน้าตาดูหิวโหยเหลือเกินพิชญะและโอบเอื้อขึ้นไปอาบน้ำก่อนจะกลับลงมาทานอาหารเย็น “ปีหน้าจะเรียนต่อที่ไหนกันลูก” พีรยาถามลูกชาย“พีอยากต่อม.ปลายที่เดิมครับ โ
เธอเม้มปากไม่รู้จะตอบอะไร“ย้ายมาอยู่ด้วยกันทุกวันเลยดีไหมลดา” ช่วงนี้เขาใกล้เรียนจบเฉพาะทาง ทั้งงานทั้งเรียนหนักขึ้นทุกทีหากได้เห็นหน้าเธอทุกวันน่าจะดีกว่าพบกันแค่ช่วงสุดสัปดาห์“รถมันติดน่ะสนต์” ที่ทำงานของเธออยู่ไกลจากที่นี่พอสมควร เดินทางตอนเช้าไม่ต่ำกว่าหนึ่งชม. เธอเหนื่อยเกินไปที่จะสู้กับการจราจรแบบนั้น ตัวงานก็ถือว่าเครียดแล้ว“งั้นวันทำงานฉันไปอยู่กับเธอที่โน่นดีไหม” วสนต์กอดรอบเอวเธอจากด้านหลัง เขารวบผมของเธอไปไว้อีกทางจูบลงบนต้นคอแผ่วเบา“อื้อ..สนต์” เธอเริ่มคิดอะไรไม่ออกถ้าคุยกันแบบนี้“นะ ลดา..” เขาเลื่อนจูบไปตามไหล่เนียน ฝ่ามือใหญ่ที่กอดรอบเอวเริ่มขยับลงไปที่ท้องน้อย“ก็.. ก็ได้” ลดาวัลย์เงยหน้าให้เขาฝังจูบไปตามซอกคอได้ถนัดขึ้น เธอรับคำเสียงพร่าก่อนจะถูกช้อนตัวอุ้มไปที่เตียง###############เช้าวันจันทร์ลดาวัลย์ใช้สิทธิ์เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลตรวจร่างกาย ผลการตรวจออกมาว่าเธอเป็นโรคกระเพาะและพักผ่อนน้อย ไม่พบการตั้งครรภ์แต่อย่างใด“สนต์ ฉันไม่ได้ท้อง” เธอบอกเขาในคืนนั้นเมื่อชายหนุ่มกลับจากทำงาน เขาย้ายมาอยู่ที่ห้องของเธอในวันทำงานตามที่ตกลงกันไว้“ฮื่อ.. แล้วไง”
หนึ่งปีต่อจากนั้น ลดาวัลย์กับวสนต์ยังคบหากันสถานะเหมือนเดิม ทั้งสองมีแผนจะแต่งงานกันเมื่อวสนต์เรียนจบเฉพาะทาง หากแต่เช้าวันหนึ่งวันนั้นเป็นวันเสาร์ลดาวัลย์มาค้างที่ห้องชุดของวสนต์ตามปกติเธอตื่นขึ้นมาด้วยอาการคลื่นไส้เวียนศีรษะ หญิงสาวรีบลุกไปอาเขียนในห้องน้ำเสียงนั้นปลุกให้วสนต์ตื่นขึ้นมาอีกคน ชายหนุ่มตามมาลูบหลังให้เธอ เขามีสีหน้าวิตกกังวลจนเห็นได้ชัด“เป็นไงบ้างลดา ปวดหัวมีไข้ไหม” เขาอังมือกับหน้าผากของเธอ ลดาวัลย์ไม่มีไข้ ตัวเธอติดจะเย็นด้วยซ้ำเธอส่ายหน้ายังพูดไม่ออก ตอนนี้อยากนอนอย่างเดียวเท่านั้น“หรือว่ามีน้อง หืม..” วสนต์เดาต่อ ทำให้ลดาวัลย์เบิกตาโต“ไม่มั้ง ก็เธอป้องกันตลอดไม่ใช่เหรอ” ทั้งสองคนยังไม่พร้อมจะมีลูก คู่รักทั้งสองจึงเห็นตรงกันว่าควรคุมกำเนิดและที่ผ่านมาวสนต์ก็เป็นฝ่ายป้องกันเองเสมอ เพราะไม่อยากผลักภาระให้ลดาวัลย์เป็นฝ่ายกินยาคุม“มันก็พลาดได้ เธอก็รู้นี่ว่าไม่มีการคุมกำเนิดแบบไหนได้ผลร้อยเปอร์เซ็นต์ ถุงรั่ว ถุงแตกมีเยอะแยะไป” ฝ่ายชายคาดเดา ไม่ได้การละเขาคงต้องให้แม่ไปสู่ขอลดาวัลย์ให้แล้ว ไวเท่าความคิด วสนต์โทรหามารดาทันที“แม่ครับ แม่คงต้องไปสู่ข
“สนต์ หยุดเถอะ..” สองมือเธอขยุ้มเส้นผมเขาขณะที่วสนต์จูบลงไปตามท้องน้อย ลาดหน้าท้องราบเรียบจนถึงเนินดอกไม้กลางตัวเธอ หญิงสาวเกร็งตัวเมื่อความรู้สึกพุ่งสูงจนเกินควบคุม มันมากไปจนเธอจะขาดใจ“หยุดไม่ได้แล้วลดา หยุดตอนนี้ฉันตายแน่” เขาจับมือบางไปเกาะกุมความแข็งแรงที่แทบจะระเบิดด้วยความปรารถนา เธอหน้าแดงก่ำเมื่อเขาจับมือเธอให้ลูบขึ้นลง รู้สึกได้ถึงการตอบสนองตุ๊บๆ ของสิ่งที่อยู่ในมือ ขนาดมันโอฬารขนาดนี้เธอมิได้ตายก่อนหรือ“ฉันว่าฉันไม่ไหว มะ..มันใหญ่ไป” เธอปล่อยมือทำท่าจะพลิกตัวหนีแต่เขายึดไหล่เธอไว้กับที่นอนแน่น“เธอก็เรียนกายวิภาคมาต้องรู้สิว่าร่างกายปรับตัวได้” วสนต์โน้มน้าวใจ เขารู้ว่าเธอก็อยากลองแต่ก็ยังกลัวก็นั่นมันในตำรา...หญิงสาวคิดหน้าแดงจัด เธอหลับตาเมื่อเขาเริ่มจดจ่อตัวตนที่ปากทางรัก เขี่ยไปมาจนเธอเริ่มสั่นสะท้าน“อื้อ..สนต์ อย่า..” เขาไม่รู้เหรอว่ามันทรมาน เธอจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว“อย่าช้าใช่ไหม..ได้เลยคนสวย” ลดาวัลย์กัดริมฝีปากเมื่อรู้สึกถึงความอึดอัดคับแน่นที่สอดแทรกเข้ามา ความร้อนไหลวนไปทั่วร่างริมฝีปากหนาของวสนต์แนบลงมาบนเรียวปากอิ่ม หลอกล่อให้เธอสนใจกับจูบเร่าร
ลดาวัลย์เองก็อยากคุยกับเขาเหมือนกัน เพราะนับตั้งแต่เธอบอกเลิกสถานะแฟนปลอมๆ เขายังโอนเงินประจำเดือนมาให้อีกสองครั้งตามกำหนดเดิม ครั้งหลังนี่มากกว่าเดิมด้วยเท่าตัว วสนต์ขับรถมาที่ห้องพักของเขา ลดาวัลย์ที่ตอนแรกไม่ได้มองทางเธอหันมามองเขาตาขุ่น“เธอพาฉันมาที่นี่ทำไม” เขาจอดรถในที่จอดประจำ ก่อนจะวิ่งลงไปเปิดประตูฝั่งของเธอจับมือลดาวัลย์ลงมาเหมือนกลัวเธอวิ่งหนี“ฉันเหนื่อย อยากหาที่คุยแบบสบายๆ”“แต่ฉันไม่อยากขึ้นไปบนห้องเธอ” ลดาวัลย์ดึงมือออกจากการเกาะกุม เธอสงสัยว่าวสนต์จะเคยเข้าใจเรื่องความลำบากใจของเธอไหม “เธอกลัวอะไร ขึ้นห้องแฟนมันเสียหายยังไง” เขาพูดเสียงห้วนขณะที่ลากเธอเดินตามจนตัวปลิว“ฉันไม่ได้เป็นแฟนเธอแล้วนะสนต์ นี่เธอแกล้งลืมเหรอ” หญิงสาวเริ่มโวยวายเมื่อเข้ามาอยู่ลิฟต์จนได้ ลิฟต์ตัวนี้เป็นตัวพิเศษเฉพาะหุ้นส่วนโรงพยาบาลแบบเขาใช้ จึงไม่มีคนอื่นใช้ร่วมกันในตอนนั้น“ตอนเป็นแฟนก็ตกลงกันสองคน นี่ฉันไม่เคยตกลงเลิกกับเธอตอนไหนเลยนะลดา” เขากดตัวเธอแนบชิดกับผนังลิฟต์ ความเย็นของโลหะทำให้เธอใจหายวาบ“จะทำอะไร ปล่อยนะ” ลดาวัลย์ขืนตัวไม่ยอมเดินตามแรงดึงของเขา ไม่รู้อ
วสนต์กลับเข้าบ้านด้วยท่าที่เหนื่อยอ่อน วันนี้เขาเข้าไปเอาของที่ห้องพักเจอลดาวัลย์บนรถแท็กซี่ เธอคงจะไปไหนสักแห่งเขาจึงไม่เรียกเธอไว้เพราะธุระของเขามันรีบด่วนกว่าเขาเพิ่งปฏิเสธการช่วยเหลือคนรักเก่าด้วยการแต่งงานกู้หน้าให้เธอตามที่เธอต้องการ เธอกลับมาหาเขาเมื่อสองเดือนก่อนและขอให้เขาช่วยเป็นพ่อของลูกให้ เพราะพัชรมณีบอกเลิกคนที่เป็นพ่อตัวจริงไปแล้ว ตอนแรกเขาเห็นแก่เด็กในท้องจึงแบ่งรับแบ่งสู้ แต่ได้มารดาเตือนสติว่าสิ่งที่พัชรมณีขอไม่ใช่การแก้ปัญหา แต่มันคือการเพิ่มปัญหาต่างหาก เมื่อจัดการเรื่องพัชรมณีแล้วเขาจึงคิดจะไปคุยกับลดาวัลย์ เธอส่งข้อความมาบอกเลิกเขาเมื่อเดือนก่อนคงจะเพราะเห็นข้อความของพัชรมณีที่ไลน์มาหาเขา ในช่วงที่เขาหลับในวันสุดท้ายที่เจอกันวสนต์ไม่ได้ตอบกลับเธอเพราะคิดว่าเรื่องนี้มันยาวเกินกว่าที่จะคุยกันทางนี้ เขาอยากอธิบายให้เธอฟังเอง ชายหนุ่มไม่ได้เห็นเธอเป็นแฟนหลอกๆ มาตั้งนานแล้ว ลืมเรื่องข้อตกลงนั้นไปแล้วด้วยซ้ำ“สนต์รู้เรื่องที่โรงพยาบาลรึยังลูก” คุณมัญชุตาเข้ามาถามบุตรชายคนเล็กในห้องส่วนตัวของเขา“เรื่องอะไรครับแม่” เขาลืมตาทันที“ลดาลาออกจากงานไปแล้ว ย้ายอ







