84 หมอวสนต์-ลดาวัลย์6

เกลียดนักผู้หญิงแบบนี้ ดูถูกคนอื่นว่าต่ำตมเพราะสวยสู้หล่อนไม่ได้  แต่ที่เกลียดที่สุดคือคนข้างๆ ต่างหาก ผู้ชายกะล่อนเจ้าชู้ สร้างปัญหาแล้วทำให้ผู้หญิงที่ไม่ได้รู้จักกันต้องมาเกลียดขี้หน้ากันโดยใช่เหตุ

“จะไปรึยังสนต์ เวลาฉันหิวเธอรู้ใช่ไหมว่าฉันโมโหได้ขนาดไหน”   ลดาวัลย์ปลดมือใหญ่ออกจากเอว เปิดประตูรถหรูขึ้นไปนั่งเสียเอง วสนต์รีบวิ่งไปขึ้นที่นั่งตำแหน่งคนขับแล้วออกรถไปทันที ทิ้งให้พลอยชมพูยืนโมโหที่ถูกโต้ตอบอยู่คนเดียว

นั่งรถกันออกมาสักพัก ราวสิบนาทียังไม่มีทีท่าว่าเขาจะแวะที่ไหน

“เธอจะไปกินข้าวที่ไหน”  ในที่สุดก็ต้องถามจนได้  วสนต์เหลือบตามองคนข้างๆ นึกว่าจะโกรธจนไม่ยอมพูดด้วยเสียอีก

“บางปู” เขาตอบสั้นๆ แต่คนฟังตกใจมาก 

“ฮะ.... บางปู ฉันไม่ไปนะมีงานต้องทำ”  เธอเริ่มโวย

“ฉันถามหัวหน้าเธอแล้ว เขาบอกว่าวันนี้ไม่มีงานด่วน  ฉันลางานครึ่งวันบ่ายให้เธอแล้วด้วย”  เขาพูดหน้าตาเฉยไม่เดือดร้อนอะไร

“สนต์เธอจะมาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวฉันมากไปแล้ว”  ลดาวัลย์เริ่มโมโหจริงๆ

“แฟนกันไม่มีคำว่าเรื่องส่วนตัว  เธอกลับเข้าไปวันนี้ก็โดนนินทาอยู่ดีไปหาอะไรกินสบายๆ ด้วยกันดีกว่า น่า..นะลดา เธอก็รู้ว่าฉันเพิ่งจบงานวิชาการคร่ำเคร่งมาตั้งหลายวัน”  วสนต์ใช้ไม้อ่อนที่รู้ว่าได้ผลทุกครั้ง

ลดาวัลย์เหลือบตามองเขา

“นายทำให้ฉันเสียวันลา  นายรู้ไหมว่าฉันอาจจะมีเหตุจำเป็นที่จะต้องลาในวันข้างหน้า  นายทำให้เพื่อนในแผนกมองฉันไม่ดี พอมีแฟนก็เหลวไหล” 

เธอพูดไม่หยุดจนได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากธนาคารในแอพมือถือ  ว่ามีเงินถูกโอนเข้าบัญชีเป็นจำนวนสองหมื่นบาทจากวสนต์เธอจึงหยุดดู

“แต่ถือว่าเราเป็นเพื่อนกันมานาน  ฉันจะยอมไปกินข้าวกับนายก็ได้  ไปเร็วๆ สิหิวแล้ว”   

ลดาวัลย์เปลี่ยนท่าทีฉับพลัน  อย่างน้อยวสนต์ก็เริ่มเรียนรู้ว่าทุกอย่างมีราคาต้องจ่าย

“คร้าบบบบ” 

ชายหนุ่มลากเสียงปนหัวเราะ และมุ่งหน้าไปยังจุดหมายอย่างรวดเร็ว

###################

เย็นนั้นวสนต์มาส่งเธอหน้าตึกที่พัก 

“เธอจะไม่ชวนฉันขึ้นไปบนห้องเธอบ้างเหรอ” 

ลดาวัลย์หันมามองทำหน้างุนงง “ต้องชวนด้วยเหรอ” 

“ต้องสิ  ถ้าใครมาถามว่าฉันไม่เคยขึ้นไปบนห้องเธอมันจะดูแปลกๆ รึเปล่า แฟนกันประสาอะไร”  วสนต์บอกเหตุผล

ลดาวัลย์พยักหน้าเข้าใจ 

“อ๋อ... ได้งั้นขึ้นไปกินกาแฟไหม” 

เธอรู้สึกว่าในระหว่างที่ขึ้นมาบนตึก ผู้คนรอบข้างมองมาเป็นตาเดียวสาเหตุก็คงไม่ใช่จากไหนหรอก  จากคนที่เดินข้างๆ นี่ล่ะ ลดาวัลย์ถอนใจยาวขณะอยู่ในลิฟต์

“คอยดูนะเดี๋ยวจะต้องมีคนเอาไปพูดอีกแน่ ว่าฉันพาผู้ชายขึ้นห้อง” 

อันที่จริงการพาใครมาห้องไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาด แต่มันแปลกตรงที่คนๆ นั้นคือหมอวสนต์ทายาทคนเล็กของเจ้าของโรงพยาบาลนี่ล่ะ

 “แล้วยังไงควงฉันเสียหายตรงไหน”  วสนต์เคืองนิดๆ

“เปล๊า..”  ลดาวัลย์เสียงสูง เธอเปิดประตูห้องเดินนำเขาเข้าไป  ห้องของเธอตกแต่งด้วยโทนสีครีมออกเหลืองดูสว่างไสว   ในส่วนห้องโถงมีโซฟาเบดรูปตัวแอลตัวใหญ่ที่เธอดึงออกมาเป็นที่นอนไว้เลยไม่ได้เก็บ

“นี่เธอนอนตรงนี้เลยรึไง” เขาถามเมื่อเห็นดังนั้น

“อือ  บางทีดูหนังเพลินก็หลับตรงนี้” 

วสนต์สำรวจไปรอบๆ ห้อง  ห้องของเธอดูน่ารักดี มีของใช้ของผู้หญิงจุกจิก  มีไม้ดอกแขวนที่ระเบียง มีกระดิ่งลมส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งทำให้ห้องดูมีชีวิตชีวา 

ครัวของเธอเล็กๆ แต่เป็นระเบียบ ในตู้เย็นอัดแน่นด้วยอาหารสดและสำเร็จรูป มีน้ำดื่มที่เธอซื้อเป็นแพคแช่ในตู้เย็นและน้ำผลไม้หลายรสชาติ ลดาวัลย์ส่งเสียงถามว่าเขาจะดื่มอะไร