82 หมอวสนต์-ลดาวัลย์4

ลดาวัลย์รับโทรศัพท์เขามากดรับสายแล้วเริ่มพูด

“สวัสดีค่ะ”

ปลายสายชะงักไป และเธอได้ยินเสียงผู้หญิงหวานใสตอบกลับมา

"สวัสดีค่ะ เบอร์คุณหมอสนต์รึเปล่าคะ” 

“ใช่ค่ะ มีอะไรสั่งไว้ก็ได้นะคะ ตอนนี้หมอไม่สะดวกคุยค่ะ”  ลดาวัลย์ตอบกลับไป

“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ทราบว่าเบอร์นี้เบอร์ส่วนตัวคุณหมอใช่ไหมคะ”  ฝ่ายนั้นถามมาอีก  ลดาวัลย์ยิ้มก่อนจะตอบไปว่า

“ใช่ค่ะ เบอร์นี้เบอร์ส่วนตัวหมอสนต์และดิฉันก็เป็นแฟนเขาค่ะ” 

ทางนั้นรีบวางสายทันทีไม่ร่ำลา  ลดาวัลย์บ่นเบาๆ

“แย่จัง จะวางสายก็ไม่บอก”  เธอหัวเราะเบาๆ เริ่มสนุกกับจ็อบใหม่ของตัวเอง

เธอส่งโทรศัพท์รุ่นล่าสุดราคาแพงกว่าเงินเดือนของเธอส่งคืนเขา  คุณหมอหนุ่มรับไปแล้วโยนลงบนเบาะที่นั่งอยู่แบบไม่อินังขังขอบ

“หิว  ทำอะไรกินกันเถอะ” 

“จะกินอะไร มีอะไรให้ทำบ้าง” ลดาวัลย์เดินไปดูในห้องครัว สำรวจตามชั้นต่างๆ เธอพบอาหารแห้งหลายอย่างที่หมดอายุ  ตู้เย็นที่ว่างเปล่าไม่มีอะไรนอกจากน้ำเปล่าและเบียร์

แม้แต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็หมดอายุไปหกเดือนแล้ว  เธอส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

“ห้องผู้ชายก็แบบนี้  อยากให้เป็นระเบียบก็มาช่วยอยู่จัดให้หน่อยสิ”  วสนต์พูดเหมือนรู้ว่าเธอคิดว่าอะไรเขาในใจ

“แฟนไม่ใช่แม่บ้าน”  เธอปฏิเสธกรายๆ

“มันคือการดูแลแบบแฟนไง จะดีเหรอให้แม่บ้านเข้ามาทำโน่นนี่นั่นเยอะแยะ” 

“ก็จริง” เธอเห็นด้วยกับเจ้าของห้อง และพูดต่อ  “เพราะเธอไม่ค่อยน่าไว้ใจเท่าไหร่” 

ลดาวัลย์รื้อเจอถุงดำใส่ขยะในลิ้นชัก เธอเอาออกมาเก็บบรรดาอาหารที่หมดอายุแล้วทิ้งใส่ถุงรวบรวมไว้  และจัดระเบียบการวางของเสียใหม่  บรรดาที่เก็บจาน ชาม ให้เป็นหมวดหมู่และหาใช้ง่าย โดยมีวสนต์เป็นผู้ช่วยคอยทำตามในสิ่งที่เธอสั่ง

ขณะที่เก็บจนใกล้เสร็จแล้ว เธอนึกขึ้นได้ว่าเธอตั้งใจจะอ่านนิยายไม่ใช่เหรอ  แล้วเธอมัวทำอะไรอยู่ล่ะนี่  หญิงสาวจึงสั่งวสนต์ว่า

“เธอบอกให้ฉันมาอ่านนิยายบนห้องเธอ ไม่ใช่ให้ฉันมาเป็นเมดนี่นาสนต์  เธอไปหาอะไรมาให้ฉันกินเลยนะ”

วสนต์หัวเราะแก้เก้อ  อันที่จริงเขาเองก็ไม่ได้คิดจะให้เธอมาทำงานบ้านให้  แต่ทำแล้วคงต้องขอบคุณเสียหน่อย

“เดี๋ยวสั่งให้ เอาไรพิซซ่ามะ”

“ตักบาตรอย่าถามพระ” 

###############

วันนั้นสรุปที่ลดาวัลย์ไปช่วยจัดห้องให้แฟนกำมะลอ  และเจ้าของห้องสั่งพิซซาและเครื่องเคียงอื่นๆ มาเลี้ยงเธอจนเต็มโต๊ะ

“ไม่ไหวแล้ว กินเหนื่อย”  ลดาวัลย์บ่นออกมา เมื่อวสนต์จิ้มไส้กรอกทอดส่งให้เธอ

“อิ่มแล้วก็ไปย่อย”  เขาไม่ทุกข์ร้อนอะไร

“ย่อยยังไง”  เธอถาม

“นั่นไงไปว่ายน้ำ”  เขาพยักหน้าไปทางระเบียงที่มีอ่างน้ำตั้งอยู่

ลดาวัลย์เขม่นมอง   “ยกมือไหว้เหรอ อ่างแค่นั้น” 

ข่าวการคบหากันของวสนต์และลดาวัลย์เป็นข่าวไปทั่วโรงพยาบาลในเวลาอันรวดเร็ว แต่ดูเหมือนว่าทุกคนก็ไม่แปลกใจนัก

 “ยินดีด้วยนะจ๊ะ”  บงกชสาวรุ่นพี่ในแผนกเอ่ยปากแซวเมื่อเธอไปถึงห้องทำงานในเช้าวันจันทร์

“คะพี่”  ลดาวัลย์ทำหน้างุนงง

“แหม..ทำเป็นปิดเงียบ ตอนนี้ใครๆ เขารู้กันหมดแล้วว่าลดาขึ้นแท่นว่าที่สะใภ้เล็กของโรงพยาบาลเรา” 

“อุ๊ย...คงยังอีกนานค่ะพี่แบม” เธอหัวเราะเมื่อถึงบางอ้อ

“อะไรๆ มันก็ไม่แน่ไม่นอนหรอก  ขนาดคนที่ได้แต่งไปแล้วยังกระเด็นออกมาจากบ้านได้เลย”  อีกเสียงหนึ่งดังขึ้นมา  ลดาวัลย์หันไปมองเจ้าของเสียง ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมงานในแผนกแต่คอยเขม่นเธอกับอวิกามาตลอด

“ก็ยังดีกว่าคนบางคนที่ไม่เคยจะได้แต่ง ไม่เคยมีใครชายตาแลนะคะ ค่ากระเด็นออกมาจากบ้านนี่ยี่สิบล้านเลยนะเป็นเราคงอยากกระเด็นสักหลายๆ รอบ รวยเลยค่ะ”  ลดาวัลย์พูดกลับด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ จนคนที่เหน็บแนมเธอเมื่อครู่สะบัดหน้าเดินออกไปจากห้อง

ลดาวัลย์หันไปมองแล้วหันมามองหน้าบงกช

“สงสัยชาติก่อนนางเกิดเป็นเสียมนะคะพี่แบม  แซะเก่ง”

บงกชหัวเราะน้อยๆ เรื่องปากของลดาวัลย์ไม่แพ้ใคร อยากรู้ว่าเวลาเถียงกับหมอสนต์ใครจะชนะ นั่นก็ไม่เบาเหมือนกัน

จากนั้นต่างคนจึงต่างเริ่มทำงานของตัวเองไปจนใกล้พักเที่ยง