95 น้องเอื้อ-พีร์

พิชญะเดินกอดคอมากับโอบเอื้อ  ทั้งสองเป็นเด็กชายวัยรุ่นอายุ 14 ปีเท่ากัน  เรียนที่เดียวกันและเป็นเพื่อนสนิทกันเหมือนกับแม่ของเด็กทั้งสองคือพีรยาและอวิกา

โอบเอื้อเป็นลูกชายคนที่สองของอวิกากับหมอคิมหันต์  เกิดปีเดียวกับพิชญะ  บ้านอยู่ใกล้กันพ่อแม่สนิทกัน เด็กชายสองคนจึงเป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่เด็ก

ปีนี้เด็กชายทั้งคู่อายุ 14 เรียนชั้น ม. 3  ส่วนอุษมาหรือน้องเอื้อลูกสาวคนโตของหมอคิมและอวิกา  อายุมากกว่า 4 ปีเธออายุเต็ม 18 กำลังจะเข้ามหาวิทยาลัย  โอบเอื้อมาอยู่ที่บ้านของไอยเรศ  เพราะว่าพ่อแม่ต้องย้ายกลับไปทำงานที่กทม. แต่เด็กชายไม่อยากย้ายที่เรียนกลางคัน  เขาขออยู่ที่ลำพูนพีรยาจึงรับดูแลแทนเพื่อให้อวิกายอมให้ลูกชายอยู่ลำพูนต่อ

“แม่มีอะไรให้กินบ้างไหมครับ”  พิชญะถามมารดา  พวกเขาเพิ่งกลับจากเตะบอล เหงื่อเต็มตัวและหิวซ่กได้ที่

“มีแต่ของโปรดเราทั้งคู่ หมูสับทอดกระเทียม  ต้มยำกุ้ง  แกงเทโพ  แต่ไปอาบน้ำกันก่อนเลย”  พีรยาบอกเด็กชายทั้งสองคนที่หน้าตาดูหิวโหยเหลือเกิน

พิชญะและโอบเอื้อขึ้นไปอาบน้ำก่อนจะกลับลงมาทานอาหารเย็น 

“ปีหน้าจะเรียนต่อที่ไหนกันลูก”  พีรยาถามลูกชาย

“พีอยากต่อม.ปลายที่เดิมครับ  โอบก็เหมือนกัน” 

“ก็ดีนะจะได้ไม่ต้องปรับตัวมาก  ของโอบเดี๋ยวแม่คุยกับแม่อ้อมให้ว่าโอบอยากเรียนที่นี่”  พีรยาพูดกับหลานชายที่เธอรักเหมือนลูก  เห็นกันตั้งแต่อยู่ในท้องเลยล่ะ

“ขอบคุณครับแม่”  โอบเอื้อรู้ว่าถ้าแม่น้องมดออกปาก  แม่อ้อมจะต้องยอม

สามปีครึ่งต่อมาเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว  พิชญะและโอบเอื้อเรียนจบมัธยมปลาย  ทั้งคู่มีแผนไปเรียนต่อระดับปริญญาตรีในมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพฯ  โดยที่อวิกาต้องการให้สองหนุ่มไปพักด้วยกันที่บ้านของเธอกับคิมหันต์ 

ทั้งสองคนเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันกับน้องเอื้อ  ที่ตอนนี้เป็นพี่ปีสี่แล้ว  โดยที่น้องเอื้ออยู่คอนโดมิเนียมใกล้มหาวิทยาลัย 

หลังจากที่สองหนุ่มทดลองพักที่บ้านแล้วไปเรียนแบบไปเช้าเย็นกลับ  ได้เพียงสัปดาห์เดียวก็ขอมารดาอยากไปอยู่ที่ห้องชุดแบบพี่สาว  เพราะเบื่อการใช้เวลาในการเดินทางแต่ละวันไปกลับรวมๆ ไม่น้อยกว่า 3 ชม.

อวิกาจึงให้เด็กหนุ่มสองคนอยู่คอนโดฯ เดียวกับน้องเอื้อ เพราะมีสองห้องนอน  ห้องหนึ่งเป็นของน้องเอื้อ  อีกห้องให้พิชญะและโอบเอื้ออยู่ด้วยกัน  และมีห้องโถงสำหรับรับแขก หรือเป็นห้องนั่งเล่นทำกิจกรรมร่วมกัน 

ในวันแรกที่สองหนุ่มขนของมา  น้องเอื้อจึงเลี้ยงต้อนรับน้องชายทั้งสองคน  เธอตั้งใจจะทำชาบูทานในห้องซึ่งก็ไม่ยากเพราะมีชุดชาบูไฟฟ้าอยู่แล้ว  เนื้อสัตว์และผักสั่งสำเร็จแบบเดลิเวอรี่มาก็พร้อมทาน

“พี่เอื้อจะไปไหนเหรอครับ”  พิชญะออกจากห้องนอนเขาจัดของเสร็จแล้ว  เด็กหนุ่มวัย 18  เห็นหญิงสาวอยู่ในชุดกางเกงขาสั้น เสื้อยืดตัวโคร่งเธอหยิบคีย์การ์ดทำท่าจะออกจากห้อง เธอหันมามองพิชญะลูกชายของน้ามด

“พี่จะลงไปมินิมาร์ท ซื้ออะไรมากินกันไง  พีเอาอะไรไหม” 

“ผมลงไปด้วยดีกว่าพี่”  เขาเริ่มไม่ชอบใจที่เธอแต่งตัวไม่เรียบร้อย จึงจะเดินลงไปด้วย

“เรียนที่นี่เป็นไงพี ชินกรุงเทพฯ รึยัง”  อุษมาชวนคุย

“ก็ดีครับ แล้วพี่เอื้อล่ะชอบที่นี่หรือลำพูนมากกว่ากัน”  พิชญะถามกลับ

“พูดยาก พี่ก็ชอบทั้งสองที่แหล่ะ” น้องเอื้อพูดตามตรง  เธอหยิบของที่ต้องการใส่ตะกร้า  ขณะนั้นพนักงานร้านมินิมาร์ทได้ลากกล่องใส่ของขนาดใหญ่เดินผ่านไปและเกี่ยวเอาสแตนด์ในบริเวณใกล้กันให้ล้มลงมา

“พี่เอื้อระวัง” พิชญะเรียกพร้อมกับตวัดแขนรอบเอวเล็กดึงให้พ้นสแตนด์โฆษณาที่ล้มลงได้พอดี

น้องเอื้อใจหาย เมื่อพ้นจากการถูกสแตนด์ล้มใส่ได้แบบเส้นยาแดงผ่าแปด  เธอรู้สึกถึงร่างสูงที่แนบชิดด้านหลังถึงเพิ่งรู้ว่าพิชญะเป็นหนุ่มแล้ว ไม่ใช่เด็กแบบที่เธอเคยมองมาตลอด 

“ขอบใจนะ” เธอเบี่ยงตัวออกห่าง ใจเต้นโครมคราม เธอเลือกของอีกนิดหน่อยแล้วรีบกลับขึ้นห้อง

#############

สองเดือนต่อมา

“เห็นน้องใหม่ปี 1 คณะวิศวะไหมเธอ  หล่อมาก ตัวสูงใหญ่ยังกะนักกีฬาแน่ะ เฟิร์มสุดๆ  ได้ข่าวว่าบ้านรวยมากด้วย” วรางคณาเพื่อนของเธอมาเล่าให้ฟังที่โต๊ะหินอ่อนหน้าคณะ อันเป็นที่พักผ่อนเวลาไม่มีเรียน

“ใครเหรอ”  น้องเอื้อนึกไม่ออก

“นั่นไง”  วรางคณาชี้มือ  “เดินมาทางนี้พอดี” 

น้องเอื้อมองตามก่อนจะถึงบางอ้อ  เมื่อคนที่ถูกพูดถึงคือพิชญะ  พักหลังๆ เธอไม่ค่อยได้คุยกับสองหนุ่มแม้ว่าจะอยู่คอนโดเดียวกันก็ตาม  เพราะเข้าออกไม่ตรงกัน  เธอออกจากห้องแต่เช้าส่วนพิชญะและโอบเอื้อออกสายกว่า  ส่วนตอนเย็นเธอมักจะกลับเร็วและใช้เวลาในห้องนอนส่วนตัวมากกว่าห้องกลาง

พิชญะมายืนตรงหน้าเธอ

“พี่เอื้อวันนี้อย่าเพิ่งรีบกลับนะพีลืมกุญแจห้อง  เย็นนี้พีไม่มีซ้อมบอล พี่เอื้อรอแปบเดียวครับค่อยกลับห้องพร้อมกัน” 

ประโยคนั้นทำสตั๊นท์ทั้งวง และเธอกลายเป็นคนกินเด็กไปแล้วในสายตาเพื่อนร่วมคณะตั้งแต่นั้น