Share

รองเท้าที่ถูกซ่อน

Author: Pink Jade*
last update publish date: 2026-10-17 20:45:35

ตอนที่ 9

รองเท้าที่ถูกซ่อน

เสียงผ้าเสียดสีกันดังระงมไปทั่วหอนอนนางกำนัลฝึกหัด กลิ่นแป้งหอมจาง ๆ ปะปนกับเสียงพูดคุยที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

วันนี้คือวันสอบประเมินช่างปักประจำเดือน ผู้ที่ผ่านการคัดเลือกจะได้รับโอกาสเลื่อนขั้นและเข้าไปถวายงานปักฉลองพระองค์ในวังชั้นใน ส่วนผู้ที่สอบไม่ผ่านก็ต้องรอคอยโอกาสในเดือนถัดไป

สำหรับบางคน นี่คือโอกาสเปลี่ยนชะตาชีวิต และสำหรับใครบางคน...

นี่คือโอกาสกำจัดเสี้ยนหนามให้พ้นทาง

หลิวเหมยนั่งอยู่บนเตียงไม้ขัดเงาริมหน้าต่าง เธอสวมชุดนางกำนัลตัดเย็บฝึกหัดสีฟ้าอ่อนที่เพิ่งได้รับมาใหม่ เนื้อผ้าสะอาดสะอ้าน ลายปักกิ่งหลิวบนชายแขนเสื้อพลิ้วไหวอย่างประณีต เส้นผมดำขลับถูกรวบเป็นมวยต่ำ ประดับด้วยปิ่นไม้เรียบง่าย

เมื่อจัดอาภรณ์เรียบร้อย เธอจึงก้มลงหยิบรองเท้าข้างเตียง

แต่ปลายนิ้วกลับสัมผัสได้เพียงพื้นไม้เย็นเฉียบ

หลิวเหมยชะงัก

รองเท้าผ้าปักลายกิ่งเหมยที่หัวหน้าผู้ควบคุมฝ่ายจ้าวมอบให้หายไปแล้ว!

เธอก้มมองใต้เตียง ก่อนจะสำรวจรอบห้องอย่างรวดเร็ว แต่ไม่พบแม้แต่เงาของมัน

การสอบกำหนดให้ผู้เข้าสอบแต่งกายตามระเบียบอย่างเคร่งครัด หากไม่มีรองเท้าประจำตำแหน่ง เธอย่อมถูกตัดสิทธิ์ทันที

“กำลังหาอะไรอยู่หรือ?”

เสียงหวานเจือแววเยาะเย้ยดังขึ้นจากด้านหลัง

'เสี่ยวถาง' นางกำนัลฝึกหัดร่วมหอนอน สหายสนิทของฉู่อี้ยืนอยู่หน้าคันฉ่อง มือหนึ่งจัดปอยผม อีกมือหยิบปิ่นมาปักอย่างไม่รีบร้อน แต่ดวงตากลับเหลือบมองหลิวเหมยผ่านกระจกเป็นระยะ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยราวกับกำลังรอชมละครสนุก

หลิวเหมยไม่ตอบ เธอเพียงกวาดตามองอีกฝ่ายครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังพื้นไม้ข้างตู้เสื้อผ้าเก่า

มีคราบโคลนจาง ๆ อยู่ตรงนั้น

รอยเปื้อนทอดยาวจากใต้เตียงไปจนถึงตู้ไม้ท้ายห้อง แม้จะถูกเช็ดออกอย่างลวก ๆ แต่ก็ยังทิ้งร่องรอยไว้ให้คนช่างสังเกตเห็น

หลิวเหมยถอนหายใจเบา ๆ

'คิดจะเล่นงานฉันด้วยวิธีเด็กสามขวบหรืออย่างไร'

หากเป็นเมื่อก่อน เธออาจเสียเวลาโต้เถียงหรือค้นหาจนทั่วห้อง แต่ในวังหลวงแห่งนี้ เวลาคือสิ่งที่มีค่าที่สุด โดยเฉพาะเมื่อมีคนจ้องรอเหยียบย่ำความผิดพลาดของเธออยู่ทุกฝีก้าว

ทันใดนั้น เสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัว

ตึ้ง!

[ตรวจพบการกลั่นแกล้งและขัดขวางก่อนการสอบประเมิน]

[ภารกิจฉุกเฉิน : แมตช์ชุดสลับรองเท้า]

[เงื่อนไขภารกิจ : เรียกใช้อุปกรณ์รองเท้าทดแทนให้เข้ากับชุดและถูกต้องตามระเบียบสำนักพัสตราภรณ์]

[เวลาจำกัด : 03:00 นาที]

[รางวัล : ความคล่องตัว +15, ปลดล็อกไอเทมระดับ SR [ปิ่นหยกสลักลายกิ่งหลิว], แต้มเสน่ห์ +10]

[บทลงโทษเมื่อล้มเหลว : ถูกตัดสิทธิ์เข้าสอบประเมินและปรับลดขั้นกลับลานซักล้าง]

หลิวเหมยเลิกคิ้ว

“สามนาทีเลยเหรอ”

[02:59...]

“ระบบ ช่างรู้จักเลือกเวลาให้ฉันจริง ๆ”

แม้ปากจะบ่น แต่เธอกลับยิ้มออกมา

การค้นหารองเท้าที่ถูกซ่อนอาจทำให้เธอต้องเสียเวลา และต่อให้พบแล้วก็ไม่แน่ว่าจะทันเข้าสอบ แต่หากใช้ไอเทมจากระบบได้ เรื่องนี้ก็จะกลายเป็นโอกาสเสียมากกว่า

หลิวเหมยเปิดหน้าต่าง [กระเป๋ามิติ] ทันที ไอคอนรองเท้าคู่หนึ่งปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงสีทอง

[ไอเทม : รองเท้าผ้าไหมเก้าเมฆา]

[ระดับ : SR]

[คุณสมบัติ : ทอจากเส้นไหมสีขาวมุก ปักลายเมฆามงคลด้วยด้ายเงิน สามารถปรับเฉดสีให้เข้ากับอาภรณ์ เพิ่มความคล่องตัวและเสริมบุคลิกผู้สวมใส่]

ดวงตาของหลิวเหมยเป็นประกาย

ไอเทมชิ้นนี้เป็นรางวัลที่เธอได้รับจากการสะสมแต้มวาสนา หากไม่ใช่เพราะสถานการณ์บีบบังคับ เธอคงไม่คิดนำมาใช้กับการสอบช่างปักระดับพื้นฐาน

แต่ในเมื่ออีกฝ่ายตั้งใจตัดทางรอดของเธอ เธอก็ไม่มีเหตุผลต้องยอมเดินลงหลุมที่ถูกขุดไว้ให้

“เปิดใช้งานรองเท้าผ้าไหมเก้าเมฆา ใช้ทักษะแมตช์ชุดประณีต”

วูบ!

แสงสีฟ้าอ่อนพลันหมุนวนรอบข้อเท้าของหลิวเหมย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรองเท้าผ้าไหมเนื้อนุ่มสีฟ้าขาวประดับลายเมฆาเงินละเอียดอ่อน

สีของรองเท้ากลมกลืนกับชุดฝึกหัดอย่างน่าประหลาด ไม่มีความฉูดฉาดเกินจำเป็น แต่กลับช่วยขับให้เครื่องแต่งกายทั้งชุดดูสง่างามขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ตึ้ง!

[ภารกิจฉุกเฉินสำเร็จ!]

[เวลาที่ใช้ : 00:45 นาที]

[ผลการประเมิน : SSS]

[ความเข้ากันของชุด : 100%]

[ความคล่องตัว +15 | แต้มเสน่ห์ +10]

[ปลดล็อกไอเทม : ปิ่นหยกสลักลายกิ่งหลิว ระดับ SR]

หลิวเหมยลุกขึ้นยืน ทดลองก้าวเดินสองสามก้าว รองเท้าคู่นี้เบาสบายราวกับเดินบนก้อนเมฆ เธอพยักหน้าพอใจ ก่อนจะหันไปทางเสี่ยวถาง

อีกฝ่ายกำลังจ้องรองเท้าคู่ใหม่ด้วยสีหน้าตกตะลึง

“เจ้า...เอารองเท้าคู่นั้นมาจากไหน”

หลิวเหมยยิ้มบาง

“เหตุใดต้องบอกเจ้าด้วยเล่า”

เสี่ยวถางหน้าแข็งค้าง หลิวเหมยเดินเข้าไปใกล้ หยุดตรงหน้าอีกฝ่ายแล้วเอ่ยเสียงเรียบ

“แต่ข้ามีเรื่องอยากฝากถึงเจ้าเสียหน่อย”

“เรื่องอะไร”

“รองเท้าคู่เดิมของข้าคงอยู่ใต้ตู้ไม้ท้ายห้องกระมัง หากเจ้ามีเวลาว่าง ก็ช่วยนำออกมาทำความสะอาดด้วยเล่า คราบโคลนตรงพื้นนั่นคงเป็นหลักฐานที่ดีว่าใครเป็นคนหยิบมันไป”

รอยยิ้มบนใบหน้าเสี่ยวถางหายวับ

“เจ้า! อย่ามากล่าวหาข้าลอย ๆ!”

“ข้ากล่าวหาเจ้าหรือ” หลิวเหมยเอียงคอเล็กน้อย “ข้าเพียงบอกให้ช่วยเก็บของที่หายไปเท่านั้นเอง หรือว่าเจ้ารู้ดีอยู่แล้วว่ามันซ่อนอยู่ที่ใด”

เสี่ยวถางอ้าปาก แต่กลับไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา

หลิวเหมยไม่คิดเสียเวลากับนางอีก เพียงสะบัดชายแขนเสื้อเบา ๆ แล้วก้าวออกจากหอนอนอย่างสง่างาม ก่อนออกจากประตู นางยังทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“อ้อ...ขอให้เจ้าสนุกกับการแต่งตัวนะเสี่ยวถาง อย่ามัวแต่ส่องคันฉ่องจนลืมไปสอบเสียล่ะ”

ประตูไม้ปิดลง เสี่ยวถางกำมือแน่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย

แผนที่นางคิดว่ารัดกุมกลับถูกมองออกในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม!

และที่น่าเจ็บใจยิ่งกว่านั้นก็คือ หลิวเหมยไม่ได้แม้แต่จะโกรธนางอย่างที่คาดหวังราวกับการกลั่นแกล้งเล็ก ๆ น้อย ๆ ของนางเป็นเพียงเรื่องน่าขันเท่านั้น

ณ ลานสอบประเมินสำนักพัสตราภรณ์

โต๊ะปักผ้าถูกจัดเรียงเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบ บนโต๊ะแต่ละตัวมีผ้าไหมสีขาว กรอบขึงผ้า เข็ม และด้ายหลากสีจัดเตรียมไว้พร้อมสรรพ

เหล่านางกำนัลฝึกหัดต่างนั่งประจำที่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด บ้างท่องจำลายปัก บ้างตรวจสอบเข็มและด้ายเป็นครั้งสุดท้าย

เบื้องหน้าโต๊ะสอบ หัวหน้าผู้ควบคุมฝ่ายพัสตราภรณ์จ้าวนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เนื้อดี ข้างกายมีฉู่อี้ยืนกอดอก สายตาจับจ้องประตูทางเข้าด้วยความกระหยิ่มใจ

“เหตุใดหลิวเหมยยังไม่มาอีก” ฉู่อี้แสร้งถามเสียงดัง จ้าวซ่างฝูเหลือบมองนาฬิกาน้ำ

“ใกล้เวลาแล้ว หากยังไม่เข้ามา นางก็ต้องรับผลของการมาสาย”

ฉู่อี้ก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม

'ไม่มีรองเท้าประจำตำแหน่ง ข้าจะคอยดูว่าเจ้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด!'

แต่ในขณะที่นางกำลังดื่มด่ำกับชัยชนะ เสียงฝีเท้าเบา ๆ กลับดังขึ้นตรงประตู

หลิวเหมยปรากฏตัวในชุดสีฟ้าอ่อนสะอาดตา รองเท้าผ้าไหมเก้าเมฆาสะท้อนประกายเงินจาง ๆ ทุกย่างก้าวมั่นคงและสง่างาม เสียงพูดคุยรอบลานสอบค่อย ๆ เงียบลง

สายตาหลายคู่จับจ้องไปยังรองเท้าของนาง ก่อนเลื่อนขึ้นมองเครื่องแต่งกายที่เข้ากันอย่างไร้ที่ติ จ้าวซ่างฝูพิจารณานางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“แต่งกายเรียบร้อย สีสันกลมกลืน รู้จักเลือกเครื่องประดับให้ส่งเสริมอาภรณ์ นับว่าใช้ได้”

“ขอบพระคุณหัวหน้าผู้ควบคุมฝ่ายจ้าวเจ้าค่ะ”

หลิวเหมยค้อมกายคารวะ ก่อนเดินไปยังที่นั่งของตน

ฉู่อี้เบิกตากว้าง สีหน้าแปรเปลี่ยนจากยินดีเป็นตื่นตะลึง ก่อนจะค่อย ๆ บิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจ

เป็นไปได้อย่างไร

รองเท้าคู่นั้นไม่ใช่รองเท้าประจำตำแหน่งที่นางคุ้นเคย!

หลิวเหมยนั่งลงอย่างสงบ หยิบเข็มขึ้นตรวจสอบ แล้วเหลือบมองฉู่อี้เพียงแวบเดียว

แววตาของนางไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย

กลับกัน มันคล้ายกำลังบอกว่า..

'หากคิดจะเล่นกับข้า ก็จงเตรียมใจรับผลลัพธ์ให้ดี'

“ทุกคนฟังให้ดี” จ้าวซ่างฝูเอ่ยขึ้น เสียงดังกังวานไปทั่วลานสอบ “การประเมินในวันนี้มิได้วัดเพียงความประณีตของฝีเข็ม แต่ยังวัดความเข้าใจในลวดลาย ความอดทน และความสามารถในการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า”

นางยกผ้าไหมสีขาวผืนหนึ่งขึ้นวางบนโต๊ะ

“โจทย์ของพวกเจ้าคือปักลายกิ่งเหมยรับวสันต์ภายในเวลาที่กำหนด ผู้ที่ทำได้งดงามและถูกต้องตามแบบแผนที่สุด จะได้รับเลือกให้เข้าไปช่วยงานปักฉลองพระองค์ในวังชั้นใน”

หลิวเหมยชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำว่า ‘กิ่งเหมย’ เสียงระบบดังขึ้นในเวลาเดียวกัน

ตึ้ง!

[ตรวจพบภารกิจใหม่]

[ภารกิจ : กิ่งเหมยรับวสันต์]

[คำเตือน : ตรวจพบความผิดปกติในชุดอุปกรณ์สอบของผู้เข้าสอบบางราย]

หลิวเหมยหรี่ตาลง

ความผิดปกติ?

นางก้มมองเข็มและด้ายตรงหน้า ก่อนสังเกตเห็นเส้นด้ายสีแดงเส้นหนึ่งซึ่งไม่ควรปรากฏอยู่ในชุดอุปกรณ์ของนาง

ปลายนิ้วของหลิวเหมยหยุดนิ่ง

เส้นด้ายนี้...มีกลิ่นหอมแปลก ๆ

และกลิ่นนั้นกลับคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด

อย่าบอกนะว่า...

[ภารกิจลับ : ตรวจสอบสิ่งปนเปื้อนในอุปกรณ์สอบ]

[คำอธิบาย : ผู้ที่ต้องการให้ท่านสอบไม่ผ่าน อาจไม่ได้มีเพียงคนเดียว]

รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของหลิวเหมย

ดูเหมือนว่าวันนี้ การสอบปักผ้าจะไม่ใช่เรื่องง่ายเสียแล้ว

และคนที่ลงมือซ่อนรองเท้าของนาง...

อาจเป็นเพียงหมากตัวแรกบนกระดานเท่านั้น

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ระบบคอสตูมสะท้านวังหลัง   โจทก์เก่าตามราวี

    ควันหอมลอยอบอวลอยู่ภายในเรือนเตรียมผ้า เสียงเข็มกระทบผืนไหมดังแผ่วเบาสลับกับเสียงพูดคุยของเหล่านางกำนัลฝึกหัด บรรยากาศดูสงบเรียบร้อยดังเช่นทุกวันหลิวเหมยนั่งอยู่ริมหน้าต่างในชุดหรูฉวินสีฟ้าอ่อนสลับแพรขาว เรือนผมประดับปิ่นหยกสลักลายกิ่งหลิว มือเรียวกำลังปักลายดอกเหมยลงบนผืนผ้าอย่างตั้งใจ ปัง!เสียงฝ่ามือตบลงบนโต๊ะไม้ดังสนั่นจนถาดด้ายไหมสั่นสะเทือน เหล่านางกำนัลฝึกหัดสะดุ้งเฮือกพร้อมกัน ก่อนเสียงตวาดหยาบกระด้างจะดังขึ้นทั่วเรือน“หลิวเหมย! เจ้าคิดว่าตัวเองมีปีกงอกขึ้นมาแล้วหรือ ถึงได้ไม่ลงไปรายงานตัวที่ลานซักล้าง!”หลิวเหมยหยุดมือ วางเข็มลงบนถาดอย่างใจเย็น แล้วเงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือนหัวหน้านางกำนัลกวนยืนถมึงทึงอยู่หน้าโต๊ะ ด้านหลังมีนางกำนัลจากลานซักล้างอีกสองคนติดตามมาด้วย ใบหน้าอวบใหญ่ของนางเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองนับตั้งแต่หลิวเหมยย้ายออกจากลานซักล้าง กวนซืออีก็ขาดคนให้โขกสับ ยิ่งได้ยินข่าวว่าหลิวเหมยสร้างผลงานโดดเด่น นางก็ยิ่งรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า วันนี้นางจึงตั้งใจมาทวงอำนาจคืน

  • ระบบคอสตูมสะท้านวังหลัง   ผ้าเช็ดหน้าแทนคำขอบคุณ

    แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านกิ่งหลิวลงมากระทบผิวน้ำ เกิดเป็นประกายระยิบระยับทั่วสระ บรรยากาศใต้ศาลาหินยังคงสงบร่มรื่น ทว่าหลิวเหมยกลับไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายตามไปด้วยป้ายทองสลักลายมังกรลอยเมฆในมือของนางหนักอึ้งกว่าที่คิด ไม่ใช่เพราะน้ำหนักของมัน แต่เป็นเพราะความหมายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังการได้รับความเอ็นดูจากชินอ๋องหยางเฉิงหยวนย่อมเป็นโอกาสอันหาได้ยาก แต่ในวังหลวงแห่งนี้ ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยไร้เหตุผล หากเธอรับน้ำใจจากเขาโดยไม่แสดงความจริงใจตอบแทน ความสัมพันธ์ที่เพิ่งเริ่มต้นอาจเป็นเพียงความเมตตาชั่วครั้งชั่วคราวหลิวเหมยที่เดินไปได้ครึ่งทางตัดสินใจหันหลังแล้ววิ่งกลับไปอีกครั้ง พลางเอ่ยรั้งชายหนุ่มที่กำลังเดินกลับขึ้นศาลา “ชินอ๋องเพคะ โปรดทรงรอสักครู่”หยางเฉิงหยวนหันกลับมาเลิกคิ้วเล็กน้อย“ยังมีเรื่องใดอีกหรือ”หลิวเหมยสูดลมหายใจแล้วล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อ นำผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมผืนหนึ่งออกมาวางบนถาดไม้ที่ประคองอยู่ผ้าเช็ดหน้าสีฟ้าอมเทาผืนนั้นมีเนื้อสัมผัสนุ่มละเอียด มุมผ้าปักลายกิ่งหลิวด้วยด้ายทองคำ กิ่งหลิวแต่ละก

  • ระบบคอสตูมสะท้านวังหลัง   ชายหนุ่มใต้ต้นหลิว

    ทางเดินหินสีเทาทอดยาวคดเคี้ยวผ่านพุ่มไม้ที่ตัดแต่งเป็นแนวสูง สระน้ำสะท้อนเงาเมฆขาวและกิ่งหลิวโบราณที่ห้อยระย้าลงเหนือผิวน้ำ สายลมยามบ่ายพัดพากลิ่นดอกไม้จาง ๆ ปะปนกับละอองน้ำเย็นฉ่ำ ชวนให้ผู้มาเยือนรู้สึกราวกับหลุดเข้ามาในภาพวาดน่าเสียดายที่หลิวเหมยไม่มีเวลาชื่นชมทิวทัศน์มากนักเธอได้รับมอบหมายให้นำถุงหอมปักลายมงคลไปส่งยังเรือนรับรองทางทิศตะวันออก แต่อุทยานหลวงแห่งนี้กว้างใหญ่เกินกว่าจะจดจำเส้นทางได้ในครั้งเดียว ยิ่งเธอมัวแต่ครุ่นคิดถึงแบบลายปักใหม่ที่เพิ่งนึกออก รู้ตัวอีกทีทางเดินเบื้องหน้าก็เปลี่ยนไปเสียแล้วหลิวเหมยหยุดยืน มองพุ่มไม้สูงใหญ่ทางซ้ายที ขวาที“แปลกจริง... เมื่อครู่ยังเห็นสะพานหินอยู่เลยนี่นา”เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะตัดสินใจเดินต่อไปตามทางที่ดูคุ้นตาที่สุดแต่แทนที่จะพบเรือนรับรอง เธอกลับเดินมาถึงสระน้ำอันเงียบสงบซึ่งมีต้นหลิวอายุนับร้อยปียืนตระหง่านอยู่ริมฝั่งบริเวณนี้ไร้เงาผู้คน มีเพียงเสียงใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ และเสียงน้ำกระทบฝั่งเป็นระยะ บรรยากาศสงบงามจนแทบไม่เหมือนส่วนหนึ่งของวังหลวงที่เต็มไปด้

  • ระบบคอสตูมสะท้านวังหลัง   ผ้าไหมเปื้อนโคลน

    หลังจากคว้าอันดับหนึ่งในการสอบประเมินช่างปัก หลิวเหมยก็ได้รับสิทธิ์เข้าถึงห้องเก็บผ้าชั้นใน พร้อมกับความไว้วางใจจากจ้าวซ่างฝูที่เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดแต่ในวังหลวงแห่งนี้ ความสามารถที่โดดเด่นไม่ได้มีเพียงผู้ชื่นชมเท่านั้นที่มองเห็นยิ่งนางก้าวหน้าเร็วเท่าไร ก็ยิ่งมีคนอยากฉุดนางลงจากที่สูงมากเท่านั้นสายลมยามสายพัดผ่านสระบัวหลวงฝั่งตะวันตกของสำนักพัสตราภรณ์ ใบบัวเขียวชอุ่มไหวเอนตามแรงลม ดอกบัวสีชมพูบานสะพรั่งเหนือผิวน้ำ ทางเดินหินขัดทอดยาวเลียบสระ เงากิ่งหลิวทอดตัวลงบนพื้นเป็นลวดลายอ่อนช้อยหลิวเหมยเดินมาตามทางอย่างระมัดระวัง ในมือประคองถาดไม้บุนวมที่รองผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ผืนหนึ่งเอาไว้ผืนนี้คือ ‘ผ้าไหมหิมะจุติ’ วัสดุล้ำค่าที่ทอด้วยกรรมวิธีโบราณ เนื้อผ้าบางเบาราวหิมะ แต่กลับมีความเหนียวแน่นและเป็นประกายเมื่อกระทบแสง ทั้งยังเป็นผ้าที่เตรียมไว้สำหรับตัดเย็บฉลองพระองค์ของพระสนมผู้หนึ่งก่อนออกจากสำนัก จ้าวซ่างฝูกำชับนางด้วยตนเองว่าให้พาผ้าไปผึ่งลมเพื่อขจัดความชื้น ห้ามให้เกิดรอยเปื้อนหรือความเสียหายแม้แต่น้อย

  • ระบบคอสตูมสะท้านวังหลัง   สอบประเมินการปักผ้า

    บรรยากาศยามเช้าบริเวณลานกว้างหน้าสำนักพัสตราภรณ์เงียบสงบ จนได้ยินเพียงเสียงสายลมพัดผ่านพุ่มไม้ โต๊ะปักผ้าหลายสิบตัวถูกจัดเรียงเป็นแถวอย่างมีระเบียบ บนโต๊ะแต่ละตัวมีเข็ม กรอบไม้ขึงผ้า และด้ายไหมสีสันต่าง ๆ วางไว้อย่างครบครันเหล่านางกำนัลฝึกหัดนั่งประจำที่ด้วยท่าทางสำรวม แต่ละคนล้วนมีสีหน้าเคร่งเครียด เพราะการทดสอบประเมินช่างปักประจำเดือนครั้งนี้ คือโอกาสสำคัญที่จะตัดสินอนาคตของพวกเธอในสำนักพัสตราภรณ์บนแท่นหินด้านหน้าลานมีจ้าวซ่างฝูนั่งสง่างามในชุดขุนนางฝ่ายในสีม่วงเข้ม ข้างกายมีคณะผู้ประเมินคอยสังเกตการณ์อย่างเข้มงวด สายตาคมกริบของหัวหน้าผู้ควบคุมฝ่ายพัสตราภรณ์กวาดมองเหล่านางกำนัลฝึกหัดทีละคน ก่อนจะหยุดลงที่หลิวเหมยซึ่งนั่งหลังตรงสง่างาม รองเท้าผ้าไหมเก้าเมฆาสะท้อนแสงแดดเบาๆ ขับเน้นรังสีความสูงส่งออกมาอย่างเด่นชัด“การทดสอบประเมินช่างปักประจำเดือน เริ่มได้!”จ้าวซ่างฝูประกาศก้องอย่างเป็นทางการหัวข้อการทดสอบในวันนี้คืองานปักลายมงคลบนผืนผ้าไหม ซึ่งต้องใช้ความประณีต การไล่โทนสีด้าย และความแม่นยำของฝีเข็มข

  • ระบบคอสตูมสะท้านวังหลัง   รองเท้าที่ถูกซ่อน

    ตอนที่ 9รองเท้าที่ถูกซ่อนเสียงผ้าเสียดสีกันดังระงมไปทั่วหอนอนนางกำนัลฝึกหัด กลิ่นแป้งหอมจาง ๆ ปะปนกับเสียงพูดคุยที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นวันนี้คือวันสอบประเมินช่างปักประจำเดือน ผู้ที่ผ่านการคัดเลือกจะได้รับโอกาสเลื่อนขั้นและเข้าไปถวายงานปักฉลองพระองค์ในวังชั้นใน ส่วนผู้ที่สอบไม่ผ่านก็ต้องรอคอยโอกาสในเดือนถัดไปสำหรับบางคน นี่คือโอกาสเปลี่ยนชะตาชีวิต และสำหรับใครบางคน...นี่คือโอกาสกำจัดเสี้ยนหนามให้พ้นทางหลิวเหมยนั่งอยู่บนเตียงไม้ขัดเงาริมหน้าต่าง เธอสวมชุดนางกำนัลตัดเย็บฝึกหัดสีฟ้าอ่อนที่เพิ่งได้รับมาใหม่ เนื้อผ้าสะอาดสะอ้าน ลายปักกิ่งหลิวบนชายแขนเสื้อพลิ้วไหวอย่างประณีต เส้นผมดำขลับถูกรวบเป็นมวยต่ำ ประดับด้วยปิ่นไม้เรียบง่ายเมื่อจัดอาภรณ์เรียบร้อย เธอจึงก้มลงหยิบรองเท้าข้างเตียงแต่ปลายนิ้วกลับสัมผัสได้เพียงพื้นไม้เย็นเฉียบหลิวเหมยชะงักรองเท้าผ้าปักลายกิ่งเหมยที่หัวหน้าผู้ควบคุมฝ่ายจ้าวมอบให้หายไปแล้ว!เธอก้มมองใต้เตียง ก่อนจะสำรวจรอบห้องอย่างรวด

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status